Historia pochodzenia rasy braque de l'Ariège
Historia braque de l'Ariège sięga wieków i jest ściśle związana z tradycjami łowieckimi południowej Francji, a zwłaszcza departamentu Ariège w Pirenejach, od którego rasa wzięła swoją nazwę. Uważa się, że rasa wywodzi się od starych francuskich braque, które krzyżowano z białymi i pomarańczowymi psami południowego pochodzenia, aby nadać im lekkości i aktywności. Psy te były bardzo cenione za ich walory użytkowe i zdolność do polowania w trudnych warunkach górskich. Podstawę do stworzenia rasy stanowiły potomkowie słynnych białych psów królewskich Ludwika XV.
Pod koniec XIX i na początku XX wieku rasa przeżywała swój rozkwit. Jednak, podobnie jak wiele ras europejskich, braque de l'Ariège znalazł się na skraju wyginięcia w wyniku dwóch wojen światowych. Niszczycielskie skutki wojen doprowadziły do gwałtownego zmniejszenia populacji, a rasa była uważana za praktycznie straconą. Entuzjaści włożyli tytaniczne wysiłki w jej odbudowę w drugiej połowie XX wieku. Aby uratować rasę, nieliczne ocalałe osobniki krzyżowano z innymi braque, w tym z braque Saint-Germain, co pomogło poszerzyć pulę genową, ale jednocześnie nieco zmieniło pierwotny typ. Dla poprawy walorów użytkowych i wyglądu do rasy dodawano również krew pointerów. Ukierunkowana praca hodowlana pozwoliła zachować i odrodzić braque de l'Ariège, choć nadal pozostaje on jedną z najrzadszych ras wyżłów na świecie. Jego historia jest jaskrawym przykładem tego, jak oddanie myśliwych i kynologów może uratować unikalne dziedzictwo od całkowitego zapomnienia.
Standard i wygląd braque de l'Ariège
Braque de l'Ariège to pies szlachetnej, eleganckiej, a jednocześnie mocnej budowy. Stwarza wrażenie siły i wytrzymałości, co w pełni odpowiada jego myśliwskiemu przeznaczeniu. To pies średniej wielkości, typu brachymorficznego, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, ale bez nadmiernej masywności.
Główne cechy wyglądu:
- Głowa: Długa, kanciasta, ale nie za szeroka. Czaszka lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) nie jest ostro zaznaczone. Kufa prosta, czasem z lekkim garbatym nosem.
- Nos: Trufla nosowa różowa, kasztanowa lub cielista, ale nigdy czarna. Nozdrza dobrze otwarte.
- Oczy: Owalne, lekko skośnie osadzone. Spojrzenie łagodne, inteligentne i nieco smutne. Kolor oczu – ciemnobursztynowy lub kasztanowy.
- Uszy: Bardzo długie, cienkie i miękkie, zwinięte w rurkę. Osadzone na poziomie lub nieco poniżej linii oczu. Końce uszu są spiczaste.
- Tułów: Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca łokci. Grzbiet prosty, czasem nieco długi. Lędźwie mocne, zad lekko opadający.
- Ogon: Osadzony nisko, cienki. Zazwyczaj kopiowany na 4/10 długości, ale może być również naturalnej długości. Pies nosi go nisko.
- Sierść: Krótka, cienka, gęsta i błyszcząca.
- Umaszczenie: Dominujący kolor to biały z plamami bladoróżowymi (żółtawobrązowymi) lub kasztanowymi, z gęstym nakrapianiem. Niektóre psy mogą wyglądać prawie całkowicie biało z niewielkim nakrapianiem.
