Historia pochodzenia rasy
Historia braque d'Auvergne, podobnie jak wielu starych ras europejskich, owiana jest tajemnicami i legendami. Nazwa rasy bezpośrednio wskazuje na jej korzenie geograficzne - historyczny region Owernia w środkowej Francji, znany z wulkanicznych krajobrazów i surowych warunków. To właśnie tutaj, wśród gór i dolin, kształtował się ten wytrzymały i utalentowany pies myśliwski.
Jedna z najpopularniejszych teorii głosi, że braque d'Auvergne są potomkami starożytnych francuskich wyżłów, które krzyżowano z psami przywiezionymi do Francji przez rycerzy Zakonu Maltańskiego w czasach średniowiecza. Psy te prawdopodobnie miały wspólnych przodków z innymi pointerami i braque'ami, co wyjaśnia pewne podobieństwa w wyglądzie i cechach użytkowych. Jednak izolacja w górzystym terenie Owernii sprzyjała kształtowaniu unikalnych cech, charakterystycznych właśnie dla tej rasy.
Przez wieki rasa rozwijała się niemal wyłącznie w granicach swojego regionu. Selekcja prowadzona była przez lokalnych myśliwych, którzy cenili psy nie za eksterier, lecz za ich cechy użytkowe: ostry węch, wytrzymałość, zdolność do pracy w trudnym terenie, a co najważniejsze - ścisły kontakt z człowiekiem. Psy, które nie spełniały tych wymagań, po prostu nie były dopuszczane do rozrodu.
Dwie wojny światowe zadały poważny cios populacji braque d'Auvergne. Wiele psów zginęło, a planowa hodowla została praktycznie przerwana. W połowie XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Odrodzenie rozpoczęło się dzięki wysiłkom entuzjastów i członków klubu „Réunion des Amateurs de Braque d'Auvergne”, założonego w 1913 roku. Starannie selekcjonowali ocalałe osobniki, aby odnowić ich liczbę i zachować unikalne cechy. Oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1955 roku stało się ważnym krokiem w zachowaniu i popularyzacji braque d'Auvergne poza granicami Francji.
Standard i wygląd zewnętrzny braque d'Auvergne
Braque d'Auvergne to pies o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z harmonijnymi proporcjami, świadczącymi o jego sile i wytrzymałości. Jego wygląd łączy w sobie elegancję i funkcjonalność, charakterystyczną dla wyżłów kontynentalnych.
- Głowa: Dość długa, proporcjonalna do ciała. Część czaszki owalna, przejście od czoła do kufy niezbyt wyrażone. Kufa prosta, niemal tej samej długości co czaszka.
- Oczy: Duże, owalne, o ciemnobursztynowym kolorze. Spojrzenie żywe, inteligentne i łagodne.
- Uszy: Osadzone nisko, na poziomie lub nieco poniżej linii oczu. Miękkie, lekko skręcone do wewnątrz, z zaokrąglonymi końcówkami. W wyciągniętym stanie powinny sięgać koniuszka nosa.
- Tułów: O formacie prostokątnym, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet prosty i mocny, kłąb dobrze zaznaczony. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, sięgająca łokci.
- Ogon: Osadzony dość wysoko. W przeszłości tradycyjnie kopiowano go na połowę lub dwie trzecie długości. W krajach, gdzie kopiowanie jest zabronione, ogon pozostaje naturalnej długości, pies nosi go poziomo.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, błyszcząca, ściśle przylegająca do ciała. Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest jej umaszczenie. Standard dopuszcza dwie opcje: „charbonné” (węglowe) - czarne łaty na siwym tle, co daje efekt niebieskawo-szarego odcienia, oraz czarno-białe z nakrapianiem. Głowa zawsze czarna, pożądana jest biała strzałka na kufie.
