Charakter i temperament: idealny towarzysz
Gdyby opisać charakter bolończyka jednym słowem, byłoby to „towarzysz”. Pies ten był hodowany przez stulecia wyłącznie po to, by być blisko człowieka, dawać mu miłość i otrzymywać ją w zamian. Są niesamowicie zorientowane na swoją rodzinę i właściciela.
Oryginalny opis o „niezależnym usposobieniu” nie jest do końca trafny dla współczesnego bolończyka. W rzeczywistości są one bardzo zależne od właściciela. Dosłownie chodzą za nim „krok w krok” z pokoju do pokoju i źle znoszą samotność. Ta rasa kategorycznie nie nadaje się dla osób, które spędzają cały dzień w pracy. Pozostawiony sam bolończyk będzie cierpieć, co może prowadzić do destrukcyjnych zachowań i ciągłego szczekania. To główna cecha ich tempramentu, którą należy wziąć pod uwagę.
Są bardzo czułe, delikatne i uwielbiają kontakt fizyczny - siedzenie na kolanach, przytulanie. Jednocześnie nie są natrętne, a raczej spokojne i zrównoważone. To nie „wulkan energii” jak Jack Russell Terrier, a raczej pies na spokojne wieczory.
Interakcje z rodziną, dziećmi i innymi zwierzętami
Bolończyki świetnie dogadują się ze wszystkimi członkami rodziny, ale zazwyczaj wybierają jednego „ulubieńca”. Mogą być dobrymi kompanami dla starszych, ostrożnych dzieci, które rozumieją, jak obchodzić się z małym i dość kruchym psem. Dla rodzin z bardzo małymi lub hałaśliwymi dziećmi bolończyk nie jest najlepszym wyborem, ponieważ może się bać, a nawet doznać urazu.
Wobec obcych są powściągliwe i nieufne, ale bez agresji. Z pewnością zaalarmują głosem, gdy ktoś podejdzie do drzwi, co czyni je niezłymi „dzwonkami” alarmowymi (ale oczywiście nie stróżami). Z innymi zwierzętami (psami, kotami) zazwyczaj dobrze się dogadują, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Ich instynkty łowieckie dawno wygasły.
Plusy i minusy rasy
Jak każda rasa, bolończyk ma swoje zalety i wady. Ważne jest, aby trzeźwo je ocenić przed podjęciem decyzji o zakupie takiego psa.
Plusy i minusy rasy · 6
| Plusy (Zalety) | Minusy (Wady) |
|---|---|
| Niesamowita lojalność Uwielbiają swoich właścicieli i są gotowe spędzać z nimi 24/7. | Skłonność do lęku separacyjnego Kategorycznie nie znoszą samotności, mogą wyć i niszczyć rzeczy. |
| Hipoalergiczna sierść Brak podszerstka i niski poziom linienia czynią je dobrym wyborem dla alergików. | Bardzo wysokie wymagania pielęgnacyjne Wymagają codziennego czesania i regularnych wizyt u fryzjera. |
| Wysoka inteligencja Są mądre, pojętne i dobrze poddają się szkoleniu. | Skłonność do problemów stomatologicznych Jak wiele małych ras, wymagają bardzo starannej pielęgnacji zębów. |
| Idealny do mieszkania Kompaktowy rozmiar i umiarkowana aktywność pozwalają im komfortowo żyć nawet w małym lokum. | Delikatność Mały rozmiar czyni je podatnymi na urazy. Nie nadają się dla rodzin z małymi dziećmi. |
| Spokojny temperament Nie są hiperaktywne, raczej wesołe, ale zrównoważone. | Skłonność do „syndromu małego psa” Bez odpowiedniego wychowania mogą stać się hałaśliwe, kapryśne i trudne do opanowania. |
| Dobry towarzysz dla seniorów Ich czułość i niewielkie potrzeby ruchowe czynią je wspaniałymi kompanami. | Trudności w nauce czystości Niektórzy przedstawiciele rasy bywają uparci w tej kwestii. |
Szkolenie i wychowanie
Bolończyki to inteligentne psy, które szczerze chcą zadowolić właściciela. To sprawia, że ich szkolenie jest stosunkowo łatwe, ale są pewne niuanse. Są bardzo wrażliwe na ton głosu i nastrój człowieka. Nie można na nie krzyczeć ani stosować surowych metod karania - doprowadzi to tylko do tego, że pies się zamknie w sobie, przestraszy i odmówi współpracy.
Pozytywne wzmocnienie - to jedyna słuszna metoda. Pochwała, smakołyk, zabawa - oto, co motywuje bolończyka. Sesje treningowe powinny być krótkie (10–15 minut) i interesujące, w formie zabawy.
Wczesna socjalizacja jest krytycznie ważna. Ze względu na ich naturalną nieufność wobec obcych, szczenię bolończyka trzeba od małego oswajać z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi psami. Pomoże to wychować psa pewnego siebie, a nie lękliwego czy hałaśliwego.
Nauka czystości bywa wyzwaniem. Małe rasy mają małe pęcherze i muszą częściej wychodzić na dwór. Bądź konsekwentny, używaj mat (jeśli trzeba) i chwal za każdy sukces na zewnątrz.
Największym niebezpieczeństwem w wychowaniu jest „syndrom małego psa”. Dzieje się tak, gdy właściciele pozwalają małemu pieskowi na coś, na co nigdy nie pozwoliliby dużemu (skakanie na ludzi, szczekanie, warczenie przy misce), bo wydaje się to „urocze” lub „niegroźne”. W rezultacie wyrasta mały tyran. Wobec bolończyka trzeba być tak samo konsekwentnym i wymagającym (ale łagodnym), jak wobec każdej innej rasy.
