Historia pochodzenia łajki wschodniosyberyjskiej
Historia łajki wschodniosyberyjskiej jest ściśle spleciona z życiem rdzennych narodów Syberii i Dalekiego Wschodu – Ewenków, Jakutów, Lamutów. Przez wieki psy te były nieodłączną częścią ich codziennego życia, pełniąc rolę nie tylko myśliwych, ale także stróżów i zwierząt zaprzęgowych. Formowanie rasy odbywało się naturalnie pod wpływem surowego klimatu i praktycznych potrzeb człowieka. Podstawą dla współczesnej rasy stały się aborygeńskie psy w typie łajki, w szczególności typu ewenkijskiego i amurskiego.
Celowa praca hodowlana z rasą rozpoczęła się dopiero w XX wieku. Pierwsze próby klasyfikacji i standaryzacji łajek podjęto w latach 20. ubiegłego wieku. W 1949 roku przyjęto pierwszy tymczasowy standard łajki wschodniosyberyjskiej, który zjednoczył różnorodne lokalne psy pod jedną nazwą. Jednak standard ten był niedoskonały i łączył psy o bardzo zróżnicowanych danych eksterierowych.
Znaczący wkład w rozwój rasy wniósł Irkucki Państwowy Ośrodek Hodowlany, gdzie prowadzono planową pracę selekcyjną. Dzięki wysiłkom kynologów udało się wyhodować bardziej jednolity typ psów, łączących w sobie najlepsze cechy użytkowe. Współczesny standard rasy został zatwierdzony w 1981 roku i obowiązuje do dziś. W odróżnieniu od swoich najbliższych krewnych, takich jak łajka zachodniosyberyjska, łajka wschodniosyberyjska jest masywniejsza, ma wydłużony format tułowia, co jest spadkiem po przodkach zaprzęgowych. Mimo swoich wybitnych cech, rasa nadal pozostaje mniej liczna i popularna poza swoją historyczną ojczyzną niż inne rodzaje łajek.
Standard i wygląd zewnętrzny łajki wschodniosyberyjskiej
Łajka wschodniosyberyjska to pies powyżej średniego wzrostu, o mocnej i suchej budowie, z dobrze rozwiniętym kośćcem i potężną muskulaturą. Jej wygląd emanuje siłą, wytrzymałością i pewnością siebie. Format ciała jest nieco wydłużony, co odróżnia ją od bardziej „kwadratowej” łajki zachodniosyberyjskiej.
- Głowa: Klinowata, z szeroką częścią mózgową, proporcjonalna do ciała. Guz potyliczny i grzebienie ciemieniowe dobrze wyrażone. Przejście od czoła do kufy płynne, bez ostrego zaznaczenia.
- Kufa: Długość kufy jest nieco mniejsza niż długość czaszki. Wargi suche, ściśle przylegające.
- Oczy: Niewielkie, owalne, z ukośnym cięciem. Kolor – od ciemnobrązowego do orzechowego. Spojrzenie inteligentne, żywe i pewne.
- Uszy: Stojące, ruchome, trójkątne z ostrymi lub lekko zaokrąglonymi końcówkami. Osadzone na poziomie oczu.
- Tułów: Kłąb dobrze rozwinięty, wystający ponad linię grzbietu, zwłaszcza u samców. Grzbiet prosty, szeroki i mocny. Lędźwie krótkie, muskularne. Zad szeroki, umiarkowanie długi.
- Ogon: Zagięty w pierścień lub sierpowaty i przyciśnięty do grzbietu lub uda. W wyprostowanym stanie sięga stawu skokowego lub jest nieco krótszy.
- Kończyny: Proste, równoległe, muskularne. Łapy zebrane w zwartą „grudę”, co pozwala psu łatwo poruszać się po śniegu i kamienistym terenie.
- Sierść: Gęsta, szorstka, z prostym włosem okrywowym i bardzo gęstym, miękkim podszerstkiem, który niezawodnie chroni przed mrozem. Na szyi i barkach sierść tworzy obfity „kołnierz”.
Umaszczenie dla łajki wschodniosyberyjskiej jest zróżnicowane: czarno-białe, czarne, białe, szare, rude i brązowe we wszystkich odcieniach. Dopuszczalne są niewielkie plamki na kończynach w tonie umaszczenia podstawowego.
