Historia rasy: od Celtów do współczesności
Dzieje Wälderdackela są ściśle splecione z historią samego Schwarzwaldu. Rasa ta ma korzenie sięgające dawnych praktyk łowieckich, jednak do dziś nie zdobyła szerokiego międzynarodowego uznania jako odrębna jednostka, pozostając lokalnym skarbem niemieckich leśniczych. W dużej rodzinie niemieckich jamników jest to tylko jedna z wielu odmian, która zachowała swoją autentyczność dzięki izolacji regionu.
Około trzydzieści lat temu, w 1987 roku, założono specjalistyczne stowarzyszenie wspierające hodowlę rasy. Celem organizacji stało się zachowanie unikalnego genotypu „psa leśniczego”. Co ciekawe, ponieważ w umaszczeniu Wälderdackela często występują białe łaty (co u standardowych jamników uznawane jest za wadę), kynolodzy dopatrują się w ich przodkach starożytnego gończego celtyckiego. To łączy je z innymi starymi rasami europejskimi.
Selekcja była prowadzona twardo i pragmatycznie: słabe psy, niezdolne do wytrzymania wielogodzinnych wędrówek po górzystym terenie czy pracy w zimnie, były eliminowane. Zostawały tylko najwytrwalsze. W przeciwieństwie do sytuacji, w jakiej znalazł się wystawowy jamnik, którego często hoduje się jako kanapowego pupila, Wälderdackel uniknął degeneracji dekoracyjnej. Dziś lokalny zasięg rasy nie ogranicza jej przedstawicieli wyłącznie do roli czworonożnego myśliwego. Wälderdackel dał się poznać jako świetny pies rodzinny dla aktywnych ludzi, choć wciąż jest szczególnie ceniony przez wiejskich myśliwych.
Jak wygląda Wälderdackel: szczegółowy opis
Specyficzny wygląd jamnika, dzięki któremu nie sposób pomylić go z innym psem, w odmianie szwarcwaldzkiej ma swoje unikalne cechy. Te czworonogi przez wieki były hodowane do polowania kombinowanego: zarówno na powierzchni, jak i w norach. W rezultacie Wälderdackel to żwawy, niski pies o krótkich, ale mocnych kończynach i wydłużonym, muskularnym tułowiu.
Oto główne cechy eksterieru:
- Głowa: Owalna, proporcjonalna do ciała. Pysk wydłużony, co zapewnia doskonały węch, niezbędny do pracy na śladzie.
- Uszy: Miękkie, szerokie, zwisające, ściśle przylegające do policzków. Chroni to małżowinę uszną przed zanieczyszczeniami i gałęziami podczas pracy w gęstych zaroślach.
- Oczy: Migdałowe, ciemne, zdradzające inteligentne, uważne i bystre spojrzenie.
- Ogon: Długi, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies nosi go wesoło, ale nie zarzuca na grzbiet.
- Sierść: Krótka, gęsta, ściśle przylegająca do ciała, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem chroniącym przed niepogodą.
Umaszczenie może być bardzo różnorodne, co odróżnia je od surowych standardów innych klubów. Dopuszczalne są kolory czekoladowy, miodowy, rudy, często z białymi znaczeniami na piersi, łapach i pysku („maska”), a także warianty pręgowane i czarne podpalane.
