Historia pochodzenia wyżła niemieckiego szorstkowłosego
Historia rasy wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest nierozerwalnie związana z dążeniem niemieckich kynologów i myśliwych końca XIX wieku do stworzenia idealnego, wszechstronnego psa wystawiającego (legawego). Cel był ambitny: uzyskać psa, który mógłby efektywnie pracować w każdym terenie - od pól i lasów po bagna - i w każdych warunkach pogodowych, a także być nie tylko myśliwym, ale i niezawodnym stróżem.
Prace nad stworzeniem rasy rozpoczęły się w Niemczech pod koniec lat 80. XIX wieku. Za podstawę wzięto najlepszych przedstawicieli już istniejących ras szorstkowłosych. Główną zasadą selekcji było hasło „od efektywności do typu”, co oznaczało priorytet dla cech użytkowych nad eksterierem. W formowaniu drathaara brało udział kilka kluczowych ras:
- Pudelpointer: Od tej rasy drathaar odziedziczył zamiłowanie do wody oraz zdolność do aportowania.
- Gryfon Korthalsa: Ta rasa przekazała drathaarowi jego charakterystyczną szorstką sierść i doskonałe cechy myśliwskie.
- Wyżeł niemiecki krótkowłosy (Kurzhaar): W celu poprawy szybkości, węchu i stójki, dokonano domieszki krwi Kurzhaarów.
Dzięki starannej selekcji i krzyżowaniu, kynologom udało się stworzyć psa o silnym układzie nerwowym, wyjątkowych zdolnościach użytkowych i sierści, która chroniła przed każdą niepogodą. W 1902 roku utworzono stowarzyszenie „Verein Deutsch-Drahthaar” (VDD), które do dziś dba o rozwój i czystość rasy. Pierwszy standard rasy został zatwierdzony w 1870 roku, ale oficjalne uznanie i popularność nadeszły później. Dziś wyżeł niemiecki szorstkowłosy jest jedną z najpopularniejszych ras myśliwskich nie tylko w Niemczech, ale i na całym świecie, zwłaszcza w Europie i Ameryce Północnej.
Jak wygląda niemiecki Drathaar: standard rasy
Wyżeł niemiecki szorstkowłosy to pies o szlachetnym wyglądzie, średniego i dużego rozmiaru, z inteligentnym i energicznym wyrazem. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu - być wytrzymałym i skutecznym myśliwym. Standard rasy dokładnie opisuje wszystkie kluczowe cechy.
Ogólny wygląd i proporcje: To pies o mocnej, niemal kwadratowej budowie ciała. Długość tułowia może nieznacznie przekraczać wysokość w kłębie, ale nie więcej niż o 3 cm. Ruchy drathaara są płynne, energiczne i zamaszyste, co świadczy o jego sile i wytrzymałości.
Głowa i kufa: Głowa jest proporcjonalna do ciała, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka szeroka, lekko zaokrąglona. Kufa długa, szeroka i silna. Charakterystyczną cechą są gęste brwi, które chronią oczy, a także wąsy i broda, nadające mu surowego, ale mądrego wyglądu. Wargi ściśle przylegają, są pigmentowane w kolorze umaszczenia. Oczy owalne, średniej wielkości, ciemnego koloru, z żywym i inteligentnym wyrazem. Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, szerokie, zaokrąglone na końcach, wiszące.
Sierść i umaszczenie: Najważniejsza cecha rasy - to jej sierść. Musi być druciana, szorstka, ściśle przylegająca do ciała. Długość włosa okrywowego wynosi od 2 do 4 cm. Pod twardą warstwą wierzchnią znajduje się gęsty, wodoodporny podszerstek, który dobrze chroni psa przed zimnem i wilgocią, ale latem staje się znacznie rzadszy. Sierść nie powinna być zbyt długa ani miękka, ponieważ to pogarsza jej właściwości ochronne.
Standard rasy dopuszcza kilka wariantów umaszczenia:
- Brązowo-dereszowate (braunschimmel): Brązowe plamy na białym lub siwym tle, często z nakropieniem.
- Czarno-dereszowate (schwarzschimmel): Czarne plamy na białym lub siwym tle.
- Jednolicie brązowe: Może mieć małą białą plamę na klatce piersiowej lub być bez niej.
- Siwe (hellschimmel): Jasnoszare tło z niewielkimi ciemnymi plamami lub bez nich.
Rozmiary i waga: To dość duże psy, co wymaga odpowiedniej przestrzeni do utrzymania. Główne parametry podano w tabeli poniżej.
| Parametr | Samce | Samice |
|---|---|---|
| Wzrost w kłębie | 61–68 cm | 57–64 cm |
| Waga | 27–32 kg | 27–32 kg (samice są zwykle nieco lżejsze od samców) |
