Charakter: temperament i zachowanie szwajcarskiego psa pasterskiego
Za groźnym wyglądem wielkiego szwajcarskiego psa pasterskiego kryje się złote serce. To spokojny, zrównoważony i niezwykle lojalny pies. Mocno przywiązują się do swojej rodziny i ciężko znoszą samotność. Grosser to „cień” rodziny, który zawsze chce być blisko ludzi, ale nie jest przy tym nachalny. Nie można go na długo zostawiać samego w ogrodzie czy kojcu; potrzebuje stałego kontaktu z opiekunem.
Czułość i instynkty stróżujące. Wychowują się na doskonałych stróżów. Ich głębokie, głośne szczekanie jest w stanie odstraszyć każdego nieproszonego gościa. Wydaje się, że te psy nigdy nie śpią, zawsze są w pogotowiu. Jednak w przeciwieństwie do wielu ras służbowych grossery nie są skłonne do bezpodstawnej agresji. Najpierw ostrzegą głośnym szczekaniem, a dopiero w przypadku realnego zagrożenia dla swojej rodziny lub terytorium użyją siły.
Stosunek do dzieci i innych zwierząt. Wielkie psy pasterskie doskonale dogadują się z dziećmi w każdym wieku. Są bardzo cierpliwe i ostrożne, co czyni je wspaniałymi „opiekunkami”. Jedynym niuansem jest to, że ze względu na swoje duże rozmiary mogą przypadkowo popchnąć małe dziecko, dlatego zabawy zawsze powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych. Z innymi zwierzętami domowymi, w tym z kotami i innymi psami, zazwyczaj żyją w zgodzie, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Ich wrodzona pewność siebie nie wymaga dominacji nad innymi, co odróżnia je od niektórych bardziej zaciętych ras, takich jak border terier, u którego silniej rozwinięty jest instynkt pogoni, lub airedale terier, który wymaga znacznie więcej kontroli w środowisku miejskim.
Szkolenie i socjalizacja
Szkolenie wielkiego szwajcarskiego psa pasterskiego to zadanie, które wymaga cierpliwości, konsekwencji i pewności siebie. Są to psy inteligentne, ale nie są skłonne do bezwarunkowego wykonywania komend, jak na przykład owczarki niemieckie. Grossery zostały wyhodowane do samodzielnej pracy, dlatego czasami mogą być uparte i podejmować własne decyzje. Szkolenie i socjalizację należy rozpocząć już od najwcześniejszego wieku.
Kluczem do sukcesu jest pozytywne wzmocnienie. Używaj przysmaków, pochwał i zabaw jako nagrody. Grubość, krzyki i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne — może to doprowadzić do tego, że pies stanie się wycofany, lękliwy lub, wręcz przeciwnie, niekontrolowany. Ważne jest, aby od razu ustalić jasne zasady i granice, aby pies rozumiał, że to właśnie Ty jesteś liderem. Socjalizacja szczeniaka oznacza zapoznanie go z różnymi ludźmi, zwierzętami, dźwiękami i sytuacjami. Pomoże to wychować zrównoważonego i pewnego siebie psa, który adekwatnie reaguje na otaczający świat. Jego spokojny charakter silnie kontrastuje z reaktywnością niektórych terierów, na przykład airedale teriera czy border teriera, które wymagają znacznie większej kontroli w środowisku miejskim.
Plusy i minusy rasy
Plusy i minusy rasy · 7
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Lojalny i kochający towarzysz | Wymaga dużo przestrzeni, nie nadaje się do małego mieszkania |
| Wspaniały pies rodzinny, cierpliwy wobec dzieci | Silne linienie, zwłaszcza sezonowe |
| Wrodzone instynkty stróżujące, niezawodny stróż | Skłonność do poważnych chorób genetycznych (dysplazja, skręt żołądka) |
| Spokojny i zrównoważony temperament | Wysokie koszty utrzymania (karma, usługi weterynaryjne) |
| Wysoka inteligencja, choć czasami bywa uparty | Wymaga wczesnej socjalizacji i konsekwentnego szkolenia |
| Nie wymaga intensywnej aktywności fizycznej | Ślinienie, zwłaszcza po piciu |
| Efektowny i majestatyczny wygląd | Krótsza długość życia w porównaniu z małymi rasami |
