Charakter rasy Gończy hanowerski

Cechy charakteru i temperamentu

Charakter gończego hanowerskiego to unikalne połączenie spokoju i skupienia. W domu, w gronie rodzinnym, jest cichym, zrównoważonym i niezwykle oddanym psem. Głęboko przywiązuje się do swojego właściciela, którego uważa za „przywódcę stada”, i jest gotów podążać za nim wszędzie. Rasa ta nie jest skłonna do bezsensownego szczekania czy nadmiernej aktywności. Są wrażliwe na nastrój właściciela i tworzą w domu atmosferę spokoju.

Jednak wystarczy wyjść na polowanie, a pies natychmiast się zmienia. Ujawnia się jego druga natura: niesamowita wytrwałość, upór i koncentracja. Złapawszy trop, gończy hanowerski może podążać za nim godzinami, nie rozpraszając się na inne zapachy czy dźwięki. To samodzielny myśliwy, który wykazuje pewną niezłomność w pracy. Do nieznajomych podchodzi z rezerwą, bez agresji, ale i bez zbytniej wylewności. Z dziećmi zazwyczaj dogaduje się dobrze, jeśli dorastał z nimi, jednak ze względu na swoje rozmiary i siłę wymaga nadzoru podczas zabawy. Inne psy w rodzinie akceptuje, jeśli socjalizacja została przeprowadzona odpowiednio wcześnie. Natomiast drobne zwierzęta (koty, króliki) zawsze będzie postrzegał jako potencjalną zdobycz z powodu swojego niezwykle silnego instynktu łowieckiego.

Co ciekawe, to właśnie z gończego hanowerskiego wywodzi się inna znana rasa do pracy w górach — gończy bawarski, który odziedziczył wiele cech charakteru swojego przodka, ale ma lżejszą budowę ciała. Warto zwrócić uwagę także na gończego alpejskiego, który również jest świetnym psem myśliwskim.

Szkolenie i wychowanie gończego hanowerskiego

Szkolenie gończego hanowerskiego ma swoje specyficzne cechy. Z jednej strony, to inteligentny i spokojny pies, który stara się zadowolić swojego właściciela. Z drugiej, jego dziedzictwo myśliwskie obdarzyło go niezależnością i uporem. Jest przyzwyczajony do samodzielnego podejmowania decyzji w pracy, dlatego ślepe wykonywanie komend nie jest jego mocną stroną.

Kluczem do sukcesu jest cierpliwość, konsekwencja i budowanie relacji opartej na zaufaniu. Właściciel musi stać się dla psa bezsprzecznym autorytetem i partnerem. Treningi powinny być interesujące, krótkie i opierać się na pozytywnym wzmocnieniu (pochwały, smakołyki). Brutalność i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne — mogą na zawsze zniszczyć zaufanie i sprawić, że pies stanie się zamknięty w sobie, a nawet agresywny.

Wczesna socjalizacja jest krytycznie ważna. Szczeniaka należy zaznajamiać z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami, aby wyrósł na pewnego siebie i zrównoważonego psa. Główną uwagę w szkoleniu należy poświęcić komendom posłuszeństwa, zwłaszcza przywoływaniu, ponieważ w lesie gończy, pochłonięty tropem, może łatwo się zgubić.

Zalety i wady rasy gończy hanowerski