Historia rasy harrier
Historia harriera sięga głęboko w wieki, a jego dokładne pochodzenie jest przedmiotem dyskusji wśród kynologów. Uważa się, że rasa została wyhodowana w południowej Anglii około XIII wieku. Nazwa „harrier” po raz pierwszy pojawia się w zapisach historycznych około 1260 roku, kiedy to w Penistone w Anglii utworzono pierwszą sforę tych psów. Ich głównym przeznaczeniem było polowanie na zające (ang. „hare”), co prawdopodobnie dało rasie jej nazwę.
Istnieje kilka teorii dotyczących przodków współczesnego harriera. Jedna z najpopularniejszych wersji mówi, że pochodzą one z krzyżowania starych gończych południowych (Southern Hounds), które były przodkami współczesnego bloodhounda, z mniejszymi lokalnymi gończymi, być może nawet z przodkami współczesnego beagle'a. Inna teoria sugeruje, że harriery są zmniejszoną wersją foxhounda angielskiego, z którym mają uderzające podobieństwo. Całkiem prawdopodobne, że w procesie kształtowania rasy wykorzystywano krew różnych gończych, aby osiągnąć optymalne połączenie szybkości, wytrzymałości i ostrego węchu. Podobne metody selekcji stosowano również przy hodowli takich ras jak hygen hound czy szwajcarski gończy. Francuzi natomiast stworzyli z połączenia tych dwóch ras beagle-harriera, który miał zoptymalizować cechy myśliwskie.
Przez wieki harriery były nieodłączną częścią brytyjskiej kultury łowieckiej. Pracowały w dużych sforach, liczących do 30–40 psów, a ich zadaniem było wytropienie i ściganie zwierzyny, aż ta się zmęczy. Ta praca wymagała nie tylko fizycznej wytrzymałości, ale także umiejętności zgranej pracy w zespole. Poza Wielką Brytanią i Irlandią rasa ta nie zdobyła dużej popularności, pozostając głównie psem roboczym dla koneserów tradycyjnego polowania.
Jak wygląda harrier: standard i wygląd zewnętrzny
Harrier to harmonijnie zbudowany, mocny i muskularny gończy średniej wielkości, stworzony do szybkości i wytrzymałości. Wygląda jak zmniejszona kopia foxhounda, ale jest większy i masywniejszy od beagle'a. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu roboczemu.
- Głowa: Proporcjonalna do ciała, średniej długości. Czaszka płaska, przejście od czoła do kufy umiarkowanie wyrażone. Kufa jest spiczasta, ale nie słaba. Wargi są lekko obwisłe, zakrywające mocne szczęki z idealnym zgryzem nożycowym.
- Oczy: Średniej wielkości, ciemnobrązowe lub orzechowe, z żywym i inteligentnym wyrazem. Spojrzenie jest przyjazne i czujne.
- Uszy: Wiszące, osadzone dość wysoko. Mają kształt litery V, średnią długość i przylegają do policzków.
- Tułów: Mocny, z głęboką klatką piersiową, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc. Grzbiet jest prosty i umięśniony. Lędźwie są krótkie i silne.
- Ogon: Osadzony wysoko, średniej długości, noszony wesoło, lekko zagięty, ale nigdy nie zawinięty na grzbiet. Jest dobrze pokryty sierścią, co nadaje mu wygląd szczotki.
- Kończyny: Proste, dobrze umięśnione, co zapewnia silne odbicie i wytrzymałość podczas biegu. Łapy są zwarte, zebrane w kłębek, z grubymi poduszkami.
- Sierść: Krótka, gęsta, szorstka w dotyku i błyszcząca. Ściśle przylega do ciała i doskonale chroni psa przed niepogodą podczas polowania.
- Umaszczenie: Najczęściej spotykane jest klasyczne umaszczenie trójkolorowe – połączenie czerni, bieli i rudości (płowego), zazwyczaj z czarną „szatą” na grzbiecie. Dopuszczalne są również warianty dwukolorowe (np. biało-rudość, biało-cytrynowy). Każde umaszczenie charakterystyczne dla gończych jest akceptowane.
