Historia pochodzenia rasy węgierski wyżeł
Historia węgierskiego wyżła sięga korzeniami w głąb wieków, ściśle przeplatając się z historią samego narodu węgierskiego. Uważa się, że przodkowie tych psów przybyli na teren dzisiejszych Węgier wraz z koczowniczymi plemionami Madziarów już w IX wieku. Naskalne rysunki, znalezione w Karpatach i datowane na X wiek, przedstawiają myśliwych z sokołami i psami, które bardzo przypominają współczesne vizsle. Świadczy to o tym, że psy podobnego typu były niezawodnymi towarzyszami Węgrów podczas polowań od najdawniejszych czasów.
Przez wieki rasa rozwijała się na Nizinie Panońskiej, dostosowując się do lokalnego klimatu i potrzeb myśliwych. Wykorzystywano je do polowania na różnorodną zwierzynę: od ptactwa na polach po duże zwierzęta w lasach. Dzięki swojej wszechstronności, doskonałemu węchowi, zdolności do wystawiania i aportowania zwierzyny, vizsle stały się ulubieńcami węgierskiej szlachty. Były nie tylko psami pracującymi, ale także symbolem statusu i wiernymi kompanami.
Jednak historia rasy znała także tragiczne okresy. Największy cios populacja odniosła pod koniec XIX wieku, kiedy to modne stały się angielskie pointery i setery. Vizsla znalazła się na skraju wyginięcia. Entuzjaści i miłośnicy rasy włożyli niesamowite wysiłki w jej uratowanie. Aby odnowić pogłowie rzadkich czystorasowych przedstawicieli, krzyżowano je z innymi rasami myśliwskimi, takimi jak wyżeł niemiecki krótkowłosy (Deutsch Kurzhaar) oraz angielski pointer. Pozwoliło to nie tylko zachować rasę, ale także poprawić jej zdolności użytkowe. Oficjalne uznanie i rejestracja standardu rasy nastąpiły w latach 20. XX wieku, a Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała wyżła węgierskiego krótkowłosego w 1936 roku.
Standard rasy i wygląd wyżła
Węgierski wyżeł to elegancki pies średniej wielkości o szlachetnym wyglądzie i harmonijnej budowie. Jego sylwetka łączy w sobie siłę i grację, co w pełni odpowiada jego przeznaczeniu - szybkiego i wytrwałego myśliwego. Ma lekki kościec, ale dobrze rozwiniętą, suchą muskulaturę. Główną cechą wyróżniającą jest jego unikalny złocisto-rdzawy kolor sierści, który czasem nazywany jest „kolorem suchego sucharka”.
Sierść jest krótka, gęsta, ściśle przylegająca do ciała, w dotyku lekko szorstka. Podszerstek jest albo nieobecny, albo bardzo słabo wyrażony, co sprawia, że vizsla jest wrażliwa na zimno. Ważną cechą jest to, że kolor trufla nosa, opuszek łap, pazurów i oczu harmonizuje z podstawowym umaszczeniem. Oczy mają wyraziste, inteligentne spojrzenie, ich kolor waha się od miodowego do brązowego. Głowa sucha, arystokratyczna, z kufą o prostokątnym kształcie. Uszy osadzone nisko, wiszące, z zaokrąglonymi końcówkami. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc i serca, pozwalając psu być niezwykle wytrzymałym. Ogon jest przedłużeniem linii zadu, u nasady gruby i zwęża się ku końcowi. Tradycyjnie ogon był kopiowany na jedną trzecią, ale w wielu krajach praktyka ta jest zabroniona.
Należy zauważyć, że istnieje również szorstkowłosy wyżeł węgierski szorstkowłosy, który został wyhodowany później do pracy w trudniejszych warunkach.
