Pachón Navarro — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy i jej odrodzenie

Korzenie rasy Pachón Navarro sięgają głębokiego średniowiecza. Uważa się, że rasa ta jest bezpośrednim potomkiem starohiszpańskich wyżłów (Old Spanish Pointer), które zamieszkiwały Półwysep Iberyjski już w XII wieku. Pachón Navarro był wiernym towarzyszem królów i arystokracji Królestwa Nawarry, pomagając w polowaniach na ptactwo, zające, a nawet grubszą zwierzynę.

Dokumenty historyczne i obrazy z tamtej epoki często przedstawiają psy łudząco podobne do współczesnego Pachón Navarro: mocne, krępe, z charakterystyczną głową. Stały się one bazą genetyczną dla wielu europejskich ras, w tym słynnego pointera angielskiego. Jednak wraz z upowszechnieniem broni palnej i zmianą stylu polowania, wolniejsze, lecz niezwykle dokładne psy zaczęły tracić na popularności na rzecz szybszych ras.

Do połowy XX wieku rasa znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia. Pasjonaci i hiszpańscy kynolodzy, świadomi ryzyka utraty narodowego dziedzictwa, rozpoczęli program ratunkowy („Recuperación”). W latach 70. wykonano tytaniczną pracę, poszukując ocalałych osobników w odległych wioskach Nawarry i Kraju Basków. Dzięki tym wysiłkom udało się ocalić Pachón Navarro, choć nadal pozostaje on rzadkim zjawiskiem.

Wzorzec rasy

To pies średniej do dużej wielkości, w typie kontynentalnym (typ braka). Jego budowa świadczy o sile i wytrzymałości, a nie o sprinterskiej prędkości. Sylwetka wpisuje się w prostokąt, jest masywna, z szeroką klatką piersiową i mocnym kośćcem. To „koń roboczy” wśród wyżłów, stworzony do wielogodzinnego przeczesywania trudnych zarośli.

Skóra u Pachón Navarro jest dość elastyczna i luźna, tworząc podgardle na szyi. Nie jest to wada, lecz mechanizm obronny: w gęstych, kolczastych zaroślach (tzw. matorral) taka skóra jest mniej podatna na urazy, pozwalając psu pracować tam, gdzie inne rasy odmawiają posłuszeństwa.