Charakter rasy Norweski buhund

Norweski buhund: szczegółowy przegląd i charakterystyka

Charakter: temperament, zachowanie i psychologia

Norweskie buhundy to koncentracja pozytywnej energii, ale z poważnym zacięciem do pracy. Są niezwykle pogodnymi i dobrodusznymi psami, uwielbiają swojego opiekuna i wszystkich członków rodziny, w której żyją. Pojęcie „psa jednego pana” kompletnie do nich nie pasuje. Buhund kocha wszystkich, którzy należą do jego „stada”, włączając w to koty (jeśli się z nimi wychował).

Energia i potrzeba działania

Psy te są bardzo skore do zabawy i wesołe, lubią, gdy opiekun poświęca im dużo czasu. Ma to jednak też drugą stronę medalu. Z braku uwagi, nudy i wysiłku fizycznego, czworonogi te mogą zacząć niszczyć wszystko wokół siebie: gryźć meble, zrywać tapety czy kopać doły na podwórku. To nie przejaw złośliwości, to wołanie o pomoc i próba zapewnienia sobie rozrywki. Dlatego Twoim głównym zadaniem jest zapewnienie pupilowi zajęcia.

Buhundowi przypadną do gustu wszelkie gry i zabawy. Postaraj się ukierunkować jego energię na właściwe tory:

• Stwórz dla swojego pupila tor przeszkód na podwórku.
• Pograj z nim we flyball lub dog frisbee.
• Zorganizuj sesję przeciągania liny (buhundy mają mocny chwyt).
• Ćwiczcie nosework (szukanie przedmiotów po zapachu) - to świetnie męczy umysł psa.

Jeśli nie jesteś myśliwym, możesz po prostu pogonić ptaki razem ze swoim buhundem, który bez wątpienia będzie zachwycony takim zajęciem.

Głos i cechy stróżujące

Ważne, by zrozumieć: buhund lubi szczekać. To część jego pracy jako stróża farmy i pasterza. Używa głosu, by sterować stadem i ostrzegać przed zbliżaniem się obcych. Pod względem poziomu czujności można go porównać z niektórymi innymi rasami. Na przykład, choć z wyglądu są różne, pod kątem reakcji na podejrzane dźwięki buhund nie ustępuje takiemu czujnemu stróżowi jak pinczer miniaturowy. Obie rasy błyskawicznie sygnalizują obecność gości.

Buhund nie jest agresywny wobec ludzi, nie zaatakuje bez skrajnej konieczności. Jego taktyka to ostrzec, narobić hałasu i trzymać dystans. To czyni go idealnym „dzwonkiem”, ale nie ochroniarzem.

Plusy i minusy rasy

Zanim zdecydujesz się na buhunda, warto zważyć wszystkie „za” i „przeciw”, ponieważ to aktywny pies, który nie każdemu będzie pasował.

Szkolenie i socjalizacja

Wychowanie norweskiego buhunda to ważny czynnik, któremu należy regularnie poświęcać uwagę, najlepiej dzień w dzień po kilka godzin (łącznie ze spacerami). Natura obdarzyła psy tej rasy wysoką inteligencją, zdolnością rozumowania i rozumienia człowieka niemal w pół słowa. Chcą zadowolić właściciela, co korzystnie odróżnia je od bardziej niezależnych ras, takich jak na przykład norweski elkhund szary, który często ma skłonność do podejmowania decyzji samodzielnie podczas polowania. Buhund jest bardziej nastawiony na współpracę.

Jednak, jak wiadomo, zdolności umysłowe trzeba rozwijać. To, jaki będzie Twój pupil, zależy tylko od Ciebie. Norweskie szpice są bardzo zdolne i wszechstronne jako psy pracujące. Pokazują świetne wyniki w agility, obi (posłuszeństwie) i służbie pasterskiej. Jednak do konkretnego rodzaju aktywności trzeba je przyzwyczajać od małego.

Nigdy nie stosuj siły fizycznej wobec tych psów, są z natury dobre i wrażliwe, wymagają szacunku. Brutalność doprowadzi do tego, że pies zamknie się w sobie lub stanie się lękliwy. Uzbrój się w cierpliwość i przystąp do szkolenia swojego czworonożnego przyjaciela, stosując metody pozytywnego wzmocnienia. Pamiętaj, że smakołyki i pochwała od pana potrafią zdziałać cuda.