Charakter: temperament i zachowanie „szczęśliwej rasy”
PBGV często nazywa się „szczęśliwą rasą” (the happy breed), a to przezwisko jest w pełni uzasadnione. To ekstrawertycy psiego świata — zawsze w dobrym humorze, gotowi do kontaktu i nowych odkryć. Tych czworonożnych myśliwych i towarzyszy cechuje niezwykle aktywny, radosny charakter.
Petit Basset Griffon Vendéen jest przyjazny wobec ludzi, w tym nieznajomych, dlatego będzie z niego kiepski stróż. Uwielbia być w centrum uwagi i brać udział we wszystkich rodzinnych sprawach. Dobrze dogaduje się z dziećmi, szczególnie jeśli dorastają razem. Jednak ze względu na jego myśliwską przeszłość, relacje z innymi zwierzętami domowymi mogą być skomplikowane. Silny instynkt pogoni nie da spokoju Twojemu chomikowi, papudze, a nawet kotu. Wczesna socjalizacja może pomóc, ale pełne zaufanie w tej kwestii jest niewskazane. W towarzystwie obcych psów, zwłaszcza niesterylizowanych samców, mogą dążyć do dominacji i prowokować konflikty. Wiąże się to z ich stadną naturą, gdzie ustalanie hierarchii jest normą. Ta cecha jest typowa dla wielu ras bassetów, takich jak Basset Bleu de Gascogne czy jego francuski kuzyn Basset Fauve de Bretagne.
Charakterystyczną cechą zachowania tego gończego jest jego niepoprawna hałaśliwość. Lubią „rozmawiać” za pomocą szczekania, wycia i mruczenia. To ich sposób na wyrażanie emocji: radości, nudy, niepokoju czy podekscytowania. Przyszli właściciele powinni być przygotowani na takie dźwiękowe tło.
Plusy i minusy rasy Petit Basset Griffon Vendéen
Przed podjęciem decyzji o posiadaniu tak energicznego i samodzielnego psa, warto trzeźwo ocenić wszystkie jego zalety i wady.
Plusy i minusy rasy Petit Basset Griffon Vendéen · 6
| Plusy | Minusy |
|---|---|
| Radosny i przyjazny charakter: Zawsze w dobrym humorze, kocha ludzi i jest wspaniałym kompanem. | Wyjątkowa upartość i niezależność: Trudny w szkoleniu, skłonny do podejmowania własnych decyzji. |
| Kompaktowy rozmiar: Wygodny do trzymania w domu, ale nie w małym mieszkaniu bez regularnego wybiegu. | Bardzo wysoki poziom energii: Wymaga długich i aktywnych spacerów każdego dnia. |
| Dobre relacje z dziećmi: Cierpliwy i zabawny partner do dziecięcych psot. | Silny instynkt łowiecki: Nie można spuszczać ze smyczy w nieogrodzonych miejscach, goni małe zwierzęta. |
| Niewymagający w kwestii żywienia: Zazwyczaj ma dobry apetyt. | Skłonność do szczekania i wycia: Bardzo „gadatliwa” rasa, co może nie spodobać się sąsiadom. |
| Wyrazisty i charyzmatyczny wygląd: Zawsze przyciąga uwagę swoim zabawnym wyglądem. | Wymaga regularnego groomingu: Szorstka sierść wymaga wyczesywania i trymowania. |
| Dobre zdrowie: Przy odpowiedniej pielęgnacji rzadko choruje. | Skłonność do ucieczek i kopania: Wymaga solidnego, wysokiego ogrodzenia. |
Szkolenie i socjalizacja
Proces szkolenia małego gryfona wandejskiego to długi i skomplikowany maraton, który wymaga od właściciela cierpliwości, konsekwencji i poczucia humoru. Wrodzona niezależność, wysoka inteligencja i upartość, typowe dla tej rasy, nie sprzyjają posłuszeństwu. Są mądre i szybko się uczą, ale zawsze zadają pytanie: „A co ja z tego będę miał?”. Dlatego najlepiej sprawdza się pozytywne wzmocnienie: pochwały, zabawy i smakołyki.
Treningi powinny być krótkie, urozmaicone i ciekawe. Monotonne powtarzanie komend szybko znudzi gryfonowi, a on po prostu odmówi współpracy. Największym problemem jest komenda „Do mnie!”. Nawet dobrze wyszkolony gryfon będzie wykonywał ją wybiórczo, a jeśli złapie trop — szanse na powrót są bliskie zeru. Wczesna socjalizacja jest kluczowa. Szczenię trzeba zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi psami, aby wyrosło na pewnego siebie i zrównoważonego czworonoga. Jeśli zajęcia znudzą gryfonowi lub będzie czuł ich niedostatek, jego zachowanie, a nawet wygląd, zaczną się pogarszać: może stać się destrukcyjny, lękliwy i nieposłuszny.
