Poitevin: krótki przegląd i charakterystyka

Pies ten uważany jest za jednego z najbardziej wykwintnych francuskich gończych. Często porównuje się go do chartów ze względu na elegancką budowę, ale z przeznaczenia i zachowania to klasyczny węchowiec, stworzony do polowania w sforze na wilki lub sarny.
Poitevin: krótki przegląd i charakterystyka · 8
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Kraj pochodzenia | Francja (prowincja Poitou) |
| Czas powstania | Koniec XVII wieku (pierwsze wzmianki ok. 1692 roku) |
| Typ użytkowania | Gończy do polowania w sforze (na dużą zwierzynę) |
| Długość życia | 10–12 lat |
| Wzrost (w kłębie) | Psy: 62–72 cm; Suki: 60–70 cm |
| Waga | 30–35 kg |
| Typ sierści | Krótka, lśniąca |
| Umaszczenie | Tricolor (czarny czaprak, rude łaty, biała podstawa) |
Charakter: temperament i zachowanie w domu oraz na polowaniu

Poitevin to przede wszystkim pies pracujący. Jego charakter kształtował się przez wieki selekcji pod kątem pracy w sforze. Oznacza to, że jest genetycznie zaprogramowany na współpracę z innymi psami, co czyni go absolutnie bezkonfliktowym w kontaktach z pobratymcami. Na podwórku właściciela nie będzie wszczynał „awantur”, o ile inne psy nie okażą agresji pierwsze.
W stosunku do ludzi Poitevin jest przyjazny, oddany i łagodny. Szczerze przywiązuje się do swojej rodziny. Nie oczekujcie jednak od niego zachowania owczarka służbowego, który nie spuszcza oka z właściciela. Poitevin jest bardziej niezależny. W domu potrafi być spokojny, a nawet leniwy, ale tylko pod warunkiem, że otrzymał odpowiednią dawkę ruchu na spacerze.
Pasja łowiecka: To główna cecha jego natury. W lesie ten pies przechodzi metamorfozę. Energetyczne zachowanie Poitevina wymaga ruchu i przestrzeni. Działa z uporem, nie zważając na kolczaste krzewy czy trudny teren. Jego wytrzymałość pozwala ścigać zdobycz (jelenia, dzika, lisa) przez cały dzień bez zmęczenia.
Należy pamiętać o jego głosie. Poitevin ma charakterystyczne, głębokie, melodyjne szczekanie, które myśliwi nazywają „muzyką”. W mieszkaniu ta „muzyka” stanie się problemem dla sąsiadów. Ponadto, choć jest gończym, jego szybkość czasem przypomina pracę chartów, takich jak hiszpański galgo, co pozwala mu błyskawicznie skracać dystans do zwierzęcia.
Szkolenie i wychowanie myśliwego

Przedstawiciele tej rasy to utalentowani uczniowie, ale tylko w swojej „branży”. Łatwo nauczyć ich komend związanych z polowaniem: tropienie, praca w grupie, przywołanie (chociaż z tym ostatnim mogą być problemy, jeśli pies złapie trop). Natomiast kurs „Pies w wielkim mieście” może być trudniejszy ze względu na ich niezależność.
Kluczowe zasady szkolenia Poitevina:
- Wczesna socjalizacja: Szczeniak musi widzieć różnych ludzi, zwierzęta, słyszeć odgłosy samochodów, aby nie wyrósł na lękliwego.
- Cierpliwość: Brutalne metody, krzyk czy kary fizyczne są niedopuszczalne. Sprawią tylko, że pies zamknie się w sobie lub stanie się agresywnie lękliwy.
- Konsekwencja: Musisz być liderem, ale sprawiedliwym.
- Praca z instynktami: Najważniejszą umiejętnością dla myśliwego jest niezjadanie zdobyczy. Uczy się tego od małego.
Jeśli nie planujesz polować, pomyśl o coursingu (biegach za mechanicznym zającem). Pozwoli to psu rozładować energię. Pod względem szybkości reakcji mogą konkurować nawet z tak rzadkimi rasami jak chart indyjski (Rajapalayam).
Zalety i wady rasy

Zalety i wady rasy · 6
| Zalety (Plusy) | Wady (Minusy) |
|---|---|
| Niesamowita wytrzymałość i pracowitość. | Nie nadaje się do trzymania w mieszkaniu. |
| Brak agresji wobec ludzi, sympatia do dzieci. | Silny instynkt łowiecki (może uciec za zapachem). |
| Zdrowie jest ogólnie mocne, ale nie sporządzono rasowej listy chorób dziedzicznych — „nieopisane” znaczy „niezbadane”, a nie „nie ma”. | Wymaga bardzo dużej aktywności fizycznej każdego dnia. |
| Łatwa pielęgnacja sierści. | Głośny głos, skłonność do szczekania i wycia. |
| Elegancki, estetyczny wygląd. | Trudno poddaje się klasycznemu szkoleniu na posłuszeństwo. |
| Dobrze dogaduje się z innymi psami (instynkt stadny). | Moze traktować małe zwierzęta domowe jako zdobycz. |

