Charakter i temperament coonhounda czerwonego
Charakter coonhounda czerwonego to zadziwiający dualizm. Na polowaniu – to nieustępliwy, zacięty i skoncentrowany tropiciel. W domu – to delikatny, czuły i oddany członek rodziny. Aby zrozumieć tę rasę, ważne jest, aby pamiętać o jej dwoistej naturze.
Oddanie i zorientowanie na człowieka. Redbony tworzą bardzo silną więź ze swoim właścicielem. Chętnie zadowalają i radośnie wykonują polecenia, jeśli widzą w tym sens. Ta cecha czyni je doskonałymi towarzyszami, ale jednocześnie źle znoszą samotność i mogą cierpieć na lęk separacyjny, jeśli zostaną pozostawione same na długo.
Energiczność i potrzeba ruchu. To nie jest pies kanapowy. Poziom energii u coonhounda czerwonego jest niezwykle wysoki. Potrzebuje codziennych, długich i intensywnych ćwiczeń fizycznych. Zwykły spacer na smyczy to dla niego tylko rozgrzewka. Idealne będą dla niego bieganie, pływanie, długie wędrówki po lesie i oczywiście zajęcia związane z wykorzystaniem węchu (nosework). Bez wystarczającego wyładowania energii redbone może stać się destrukcyjny, hałaśliwy i niekontrolowany.
Głos. Jak wszystkie coonhoundy, redbone ma potężny, melodyjny i bardzo głośny szczek (baying). Ten głos został specjalnie utrwalony w rasie, aby myśliwy mógł znaleźć psa z dużej odległości. W warunkach miejskich może to stać się problemem dla sąsiadów. Właściwe wychowanie od najmłodszych lat pomaga kontrolować nadmierne szczekanie, ale całkowite pozbycie się tej cechy jest niemożliwe.
Stosunek do dzieci i innych zwierząt. Z dziećmi, zwłaszcza jeśli pies wychowywał się z nimi, redbony są zazwyczaj bardzo cierpliwe i czułe. Mogą stać się doskonałymi przyjaciółmi dla aktywnych nastolatków. Jednak ze względu na silny instynkt łowiecki, współistnienie z małymi zwierzętami (kotami, gryzoniami, królikami) może być niebezpieczne. Każde małe zwierzę jest dla nich potencjalną zdobyczą. Wczesna i właściwa socjalizacja może nieco złagodzić ten instynkt, ale nie należy zostawiać ich samych z małymi zwierzętami domowymi. Z innymi psami zazwyczaj dobrze się dogadują, zwłaszcza jeśli wychowywały się razem.
Coonhound czerwony jest częścią dużej rodziny amerykańskich gończych. Jego najbliższymi krewnymi są inni przedstawiciele grupy, tacy jak czarno-podpalany coonhound, znany ze swojego arystokratycznego wyglądu, oraz energiczny amerykański coonhound angielski. Warto również wspomnieć o treeing walker coonhoundzie, który również jest bliskim krewnym i ma podobne cechy łowieckie. Każda z tych ras ma swoje unikalne cechy, ale łączy je wspólna pasja do polowania.
Zalety i wady rasy coonhound czerwony
Zanim zdecydujesz się na tak poważnego psa, jakim jest coonhound czerwony, warto trzeźwo ocenić wszystkie zalety i wady rasy. Pomoże to uniknąć rozczarowań i dokonać świadomego wyboru.
Zalety i wady rasy coonhound czerwony · 6
| ✅ Zalety | ❌ Wady |
|---|---|
| Niewiarygodne oddanie: Tworzy bardzo silną więź z rodziną. | Niezwykle wysoki poziom energii: Wymaga minimum 1,5–2 godzin intensywnych ćwiczeń dziennie. |
| Dobry dla dzieci: Cierpliwy i delikatny towarzysz zabaw. | Silny instynkt łowiecki: Niebezpieczny dla kotów i innych małych zwierząt. |
| Wysoka inteligencja: Szybko się uczy, jeśli znajdzie się właściwe podejście. | Skłonność do szczekania: Głośny i melodyjny głos może irytować sąsiadów. |
| Mocne zdrowie: brak opisanych chorób dziedzicznych nie oznacza braku ryzyka — psy hodowlane i tak się bada. | Wymaga przestrzeni: Nie nadaje się do życia w mieszkaniu, idealny jest dom z dużym, solidnie ogrodzonym terenem. |
| Prosta pielęgnacja sierści: Nie wymaga usług profesjonalnego groomera. | Upartość i niezależność: Może ignorować polecenia, jeśli wydają mu się nieciekawe. |
| Wszechstronny myśliwy: Doskonałe cechy użytkowe. | Źle znosi samotność: Skłonny do destrukcyjnych zachowań, jeśli zostaje sam na długo. |
Szkolenie i wychowanie coonhounda czerwonego
Szkolenie coonhounda czerwonego to fascynujący, ale jednocześnie złożony proces. Ich wysoka inteligencja łączy się z naturalną upartością i niezależnością, co jest typowe dla gończych, wyhodowanych do samodzielnej pracy z dala od myśliwego.
Kluczowe zasady szkolenia:
- Wczesna socjalizacja: To krytycznie ważne. Od szczenięcego wieku zaznajamiaj redbone’a z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi psami. Pomoże to wychować pewnego siebie i zrównoważonego psa.
- Pozytywne wzmocnienie: Coonhoundy źle reagują na surowość i krzyk. Po prostu „wyłączają się” i odmawiają współpracy. Najlepsze rezultaty daje metoda pozytywnego wzmocnienia: pochwały, smakołyki, zabawki za prawidłowe wykonanie polecenia.
- Cierpliwość i konsekwencja: Bądź gotów na to, że pies będzie sprawdzał twoje granice. Ważne jest, aby być konsekwentnym w swoich wymaganiach i nie poddawać się. Treningi powinny być krótkie i interesujące, aby pies nie tracił koncentracji.
- Komenda „Do mnie!”: To najważniejsza i najtrudniejsza komenda dla każdego gończego. Ze względu na silny instynkt łowiecki, redbone, wyczuwając ciekawy zapach, może całkowicie zignorować właściciela. Tę komendę należy ćwiczyć od najmłodszych lat, w bezpiecznym miejscu, i zawsze hojnie nagradzać za powrót. Nigdy nie spuszczaj coonhounda ze smyczy na nieogrodzonym terenie.
Dla efektywnego wychowania ważne jest zrozumienie psychologii ras pracujących na tropie. Na przykład, podobne wyzwania w szkoleniu ma treeing walker coonhound, który również jest skłonny do samodzielnych decyzji podczas ścigania zdobyczy.
