Schipperke — Historia i wzorzec

Historia rasy Schipperke: od łodzi do towarzysza

Historia Schipperke jest ściśle związana z Belgią, zwłaszcza z regionem Flandrii. Uważa się, że psy te wywodzą się od starożytnego typu psów w typie szpica, albo są miniaturową wersją czarnego owczarka belgijskiego rasy groenendael, która istniała już w średniowieczu. Początkowo Schipperke były znane jako „Spits” lub „Spitske” (szpic lub mały szpic) w Brukseli i okolicznych regionach. Ich główne przeznaczenie było wielorakie: były doskonałymi łowcami szczurów i myszy, szczególnie popularnymi wśród handlowców i rzemieślników, którzy trzymali je w swoich warsztatach i domach. Jednak szeroką popularność i oficjalne uznanie rasa zyskała dzięki swojej roli na belgijskich barkach i kanałach. Tam pełniły funkcje stróżów, ostrzegając przed zbliżaniem się obcych, a także nadal polowały na gryzonie. To właśnie ta działalność na statkach dała im nazwę „Schipperke”. Chociaż najpopularniejsze tłumaczenie to «mały kapitan» lub «żeglarz», istnieją również wersje, że nazwa pochodzi od flamandzkiego słowa „scheperke”, oznaczającego «małego pasterza». Może to wskazywać na możliwy związek z psami pasterskimi, choć ich funkcje na barkach były raczej stróżujące i szczurołapne.

Pierwszy oficjalny opis rasy Schipperke pojawił się w 1879 roku na wystawie w Brukseli. Był to kluczowy moment dla jej standaryzacji i popularyzacji. W 1885 roku rasa przyciągnęła uwagę królowej Belgii Marii Henrietty, która zachwyciła się jednym z przedstawicieli Schipperke na wystawie. To królewskie zainteresowanie sprawiło, że rasa stała się modna wśród arystokracji i przyczyniło się do jej rozpowszechnienia poza granice Belgii. W 1888 roku w Brukseli został założony Królewski Klub Schipperke (Royal Schipperke Club), co było ważnym krokiem dla dalszego rozwoju i zachowania czystości rasy. Standard rasy został oficjalnie zatwierdzony w tym samym roku. Z czasem Schipperke zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii i USA, gdzie również zdobyły popularność dzięki swojemu niezwykłemu wyglądowi i żywiołowemu charakterowi.

Ciekawe jest, że Schipperke często mylono z innymi małymi czarnymi psami, takimi jak szpic miniaturowy (pomeranian), zwłaszcza na początku ich rozpowszechnienia w innych krajach. Jednak ich unikalna sylwetka, specyficzna sierść oraz brak ogona (naturalny lub w wyniku kupirowania, co kiedyś było powszechną praktyką) czynią je łatwo rozpoznawalnymi. Chociaż Schipperke należą do grupy owczarków według klasyfikacji FCI, ich historyczne funkcje były bardziej związane z ochroną i walką z gryzoniami niż z wypasaniem bydła. Ich zamiłowanie do wody, które zauważa wielu właścicieli, być może naprawdę wiąże się z ich «morskim» przeszłością na barkach.

Jak wygląda Schipperke: szczegółowy opis wyglądu

Schipperke to niewielki, ale mocny i krępy pies o charakterystycznym „lisim” wyrazie pyszczka. Jego wygląd sprawia wrażenie czujności, żywiołowości i inteligencji.

Rozmiar i proporcje: Schipperke to kompaktowy pies o kwadratowej lub lekko wydłużonej sylwetce. Według standardu FCI, idealny wzrost w kłębie wynosi 25–33 cm. Waga waha się od 3 do 9 kg, w zależności od płci i indywidualnych cech, ale pies powinien być proporcjonalny i nie wyglądać ani zbyt lekko, ani zbyt ciężko.

Głowa Schipperke jest proporcjonalna do tułowia i ma „lisi” kształt. Czaszka jest dość szeroka, oglądana z przodu - zaokrąglona. Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźne, ale nie ostre. Kufa jest umiarkowanie długa, zwęża się ku nosowi. Trąbka nosowa mała, zawsze czarna. Wargi przylegają ściśle, czarnego koloru.

Oczy Schipperke są małe, owalne, osadzone niezbyt głęboko. Kolor oczu - jak najciemniejszy, najlepiej ciemnobrązowy. Spojrzenie inteligentne, żywiołowe, dociekliwe i czujne, co odpowiada charakterowi rasy. Powieki czarne.

Uszy małe, trójkątne, wysoko osadzone, stojące i bardzo ruchliwe. Nadają pyszczkowi charakterystyczny wyraz, który łatwo zmienia się w zależności od nastroju psa.

Tułów Schipperke jest krótki, szeroki i krępy. Szyja mocna, średniej długości. Grzbiet krótki, mocny, prosty lub lekko opadający ku zadowi. Zad krótki i szeroki. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, żebra dobrze wysklepione. Brzuch podciągnięty.

Kończyny proste, równoległe i mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy niewielkie, okrągłe („kocie”), z ciasno zebranymi palcami i mocnymi, czarnymi pazurami.

Ogon: Historycznie Schipperke często rodziły się bez ogona lub z bardzo krótkim ogonem. Praktykowano również kupirowanie ogona. Według współczesnych standardów FCI, całkowity brak ogona jest pożądaną cechą, choć dopuszcza się ogon dowolnej długości. W krajach, gdzie kupirowanie jest zabronione, Schipperke mogą mieć ogony różnej długości, w tym normalne, długie ogony, noszone powyżej linii grzbietu.

Sierść Schipperke - to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Jest gęsta, szorstka, prosta i ściśle przylega do ciała. Podszerstek jest bardzo gęsty i miękki. Długość sierści jest nierównomierna: na tułowiu (grzbiet, boki) jest stosunkowo krótka, natomiast na szyi i klatce piersiowej tworzy bujny „kołnierz” lub „grzywę”, na tylnych kończynach - „spodnie”, a na ogonie (jeśli jest) - dłuższą sierść. Taka struktura sierści zapewnia doskonałą ochronę przed złą pogodą.

Umaszczenie: Jedynym uznanym przez FCI standardowym umaszczeniem dla Schipperke jest jednolity czarny kolor. Sierść powinna być jak najbardziej czarna. Dopuszczalne są nieznaczne rude lub brązowawe odcienie, ale preferowany jest intensywny czarny.