Historia pochodzenia Wyżła słowackiego szorstkowłosego
Historia tej stosunkowo młodej rasy jest ściśle związana z nazwiskiem słowackiego kynologa Kolomana Slimáka. Po drugiej wojnie światowej pojawiła się potrzeba stworzenia wszechstronnego psa myśliwskiego, który idealnie pasowałby do klimatycznych i krajobrazowych warunków Słowacji: potrafiłby pracować w polu, gęstych lasach i na wodzie, tropić zwierzynę, wystawiać ją i przynosić. Przedstawicieli tej nielicznej rasy hodują głównie myśliwi, choć Wyżły słowackie szorstkowłose są także przyjemnymi ulubieńcami domowymi.
Prace nad hodowlą rasy rozpoczęły się w latach 50-tych. Podstawą do stworzenia nowego psa były trzy kluczowe rasy:
- Wyżeł weimarski: Od niego Wyżeł słowacki szorstkowłosy odziedziczył elegancką budowę, wytrzymałość, charakterystyczne szare umaszczenie i doskonałe instynkty myśliwskie. Co ciekawe, w selekcji wykorzystywano zarówno krótko- jak i długowłose osobniki tej rasy.
- Fousek czeski: Ta rasa, znana również jako czeski wyżeł szorstkowłosy, przekazała nowemu psu swoją szorstką, wodoodporną sierść, niestrudzoność i wspaniałe cechy użytkowe, zwłaszcza w pracy na tropie.
- Wyżeł niemiecki szorstkowłosy: Aby utrwalić typ sierści i wzmocnić jej właściwości ochronne, do programu hodowlanego dodano krew niemieckiego wyżła szorstkowłosego. Dodało to rasie jeszcze większej wszechstronności i odporności na trudne warunki.
Wieluletnie prace selekcyjne zaowocowały psem o pożądanych cechach: silnym, wytrzymałym, z charakterystyczną szorstką sierścią o szarym umaszczeniu i wrodzonymi talentami myśliwskimi. Rasa została wstępnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1983 roku, a pełne uznanie otrzymała w 1995 roku pod nazwą „Slovenský Hrubosrstý Stavač”. Choć rasa pozostaje dość rzadka poza swoją ojczyzną, zyskała popularność wśród myśliwych w Czechach, Francji, Wielkiej Brytanii i Skandynawii.
Jak wygląda Wyżeł słowacki szorstkowłosy: standard rasy
Wyżeł słowacki szorstkowłosy to pies o szlachetnym wyglądzie, mocnej, ale nie ciężkiej budowie. Łączy w sobie siłę, szybkość i elegancję. Jego wygląd świadczy o zdolności do długotrwałej pracy w trudnych warunkach.
Głowa i kufa: Głowa sucha, długa, proporcjonalna do tułowia. Czaszka lekko wypukła, przejściowe od czoła do kufy płynne. Kufa szeroka, prostokątna. Charakterystyczną cechą są „broda” i „wąsy” z szorstkiej sierści, które nadają psu poważny wyraz.
Oczy: Migdałowego kształtu, inteligentne i przenikliwe. U szczeniąt mają jasno-niebieski kolor, który z wiekiem zmienia się na bursztynowy lub jasno-brązowy. Ciemniejszy odcień oczu jest niepożądany.
Uszy: Wiszące, zaokrąglone, osadzone powyżej linii oczu. Ściśle przylegają do policzków i pokryte są krótszą, bardziej miękką sierścią.
Tułów: Lekko wydłużony, z dobrze zaznaczonym kłębiem i prostym, mocnym grzbietem. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco miejsca dla płuc i serca. Brzuch umiarkowanie podkasany.
Ogon: Osadzony dość wysoko, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W stanie spoczynku pies trzyma go opuszczonego, a w ruchu - poziomo. Dawniej ogon zwyczajowo kopiowano do około połowy długości, ale dziś w wielu krajach praktyka ta jest zabroniona.
Sierść i umaszczenie: Sierść to kluczowa cecha rasy. Składa się z gęstego, miękkiego podszerstka, który chroni przed zimnem, oraz szorstkiego, prostego włosa okrywowego o długości około 4 cm. Na kufie sierść tworzy brodę i wąsy, a nad oczami - gęste brwi. Podstawowe umaszczenie to szare, od srebrzysto-szarego do mysiego. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i łapach. Możliwe jest również szare umaszczenie z łatami lub nakrapianiem (roan).
