Historia pochodzenia rasy gończy styryjski szorstkowłosy
Historia gończego styryjskiego szorstkowłosego jest ściśle spleciona z historią łowiectwa w Alpach. Uważa się, że jego przodkami są starożytne celtyckie psy gończe, które były rozpowszechnione na terenie współczesnej Austrii jeszcze w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Te psy były znane z wyjątkowego węchu i zdolności do niestrudzonego ścigania zdobyczy po tropie. Przez wieki krzyżowały się z innymi lokalnymi gończymi, stopniowo formując typ psa, idealnie przystosowanego do surowych warunków górskich.
Celowa praca selekcyjna rozpoczęła się w połowie XIX wieku. Myśliwi dążyli do utrwalenia najlepszych cech użytkowych: wytrzymałości, doskonałego węchu, głośnego głosu i orientacji w terenie. Szczególną uwagę poświęcano zdolności psa do pracy na „zimnym tropie”, czyli ścigania zwierzyny przez długi czas po tym, jak przeszła. Nazwę „brandlbracke” rasa otrzymała z powodu charakterystycznych rudych lub płowych podpaleń („brand” – „pożar”, „znamię”) na czarnym tle. Te znaczenia sprawiały, że pies był dobrze widoczny w lesie.
Oficjalne uznanie przyszło do rasy w 1884 roku, kiedy zatwierdzono pierwszy wzorzec. To uczyniło gończego styryjskiego szorstkowłosego jedną z pierwszych oficjalnie zarejestrowanych ras gończych w regionie. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę w 1954 roku pod numerem 63. Od tego czasu brandlbracke stał się niezmiennym towarzyszem austriackich myśliwych, choć poza swoją ojczyzną i krajami sąsiednimi, takimi jak Niemcy i Szwajcaria, pozostaje dość rzadki. Jego hodowla nadal koncentruje się na zachowaniu wyjątkowych cech użytkowych, a nie na eksterierze, co pozwala rasie pozostać zdrową i funkcjonalną.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy
Gończy styryjski szorstkowłosy to pies średniej wielkości, o mocnej, ale eleganckiej budowie. Jego wygląd łączy w sobie siłę i wytrzymałość, niezbędne do długiej pracy w górach. Każdy element jego ciała jest funkcjonalny i ukierunkowany na osiągnięcie maksymalnej efektywności w polowaniu.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny rasy · 10
| Charakterystyka | Opis zgodnie ze wzorcem FCI nr 63 |
|---|---|
| Wzrost | Psy: 50–56 cm; Suki: 48–54 cm |
| Waga | 15–22 kg (nieuregulowana wzorcem, ale orientacyjna) |
| Głowa | Sucha, wydłużona. Czaszka szeroka, lekko wypukła. Stop wyraźnie zaznaczony. |
| Kufa | Mocna, prosta. Wargi suche, ściśle przylegające, dobrze pigmentowane. |
| Oczy | Czyste, ciemnobrązowe, niewypukłe. Spojrzenie inteligentne i pewne siebie. |
| Uszy | Średniej długości (sięgające do końca nosa), wysoko osadzone, szerokie, z zaokrąglonymi końcówkami, gładko zwisające wzdłuż policzków. |
| Tułów | Format prostokątny. Grzbiet długi, prosty i mocny. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewniająca dużą objętość dla płuc. |
| Ogon | Długi, zwężający się ku końcowi. Lekko zakrzywiony. W spoczynku opuszczony, w ruchu uniesiony. Od spodu ma szorstką sierść, tworzącą „szczotkę”. |
| Sierść | Krótka (około 2 cm), gęsta, gładka, z obfitym podszerstkiem. Dobrze chroni przed niepogodą. |
| Umaszczenie | Czarne z niewielkimi, wyraźnie odgraniczonymi jasnobrązowymi lub płowymi podpaleniami (znaczeniami). Dwa znaczenia nad oczami (tworzące „czwarte oko”). |
Głowa i kufa psa mają szlachetne rysy. Czaszka szeroka, ale nie masywna, co świadczy o rozwiniętym intelekcie. Oczy zawsze ciemne, z czujnym i spokojnym wyrazem. Jasne oczy są uważane za wadę. Uszy są typowe dla gończych — długie, wiszące, co pomaga „zbierać” zapachy z ziemi i kierować je do nosa. Tułów psa jest wydłużony, co zapewnia mu elastyczność i wytrzymałość podczas biegu. Silny grzbiet i głęboka klatka piersiowa są gwarancją zdolności do pokonywania dużych odległości bez zmęczenia. Unikalną cechą jest ogon, który od spodu pokryty jest grubszym włosem, tworząc swego rodzaju szczotkę — to charakterystyczna cecha wielu alpejskich gończych. Umaszczenie jest wizytówką rasy: na głębokim czarnym tle znajdują się wyraźne, nierozmyte podpalenia na łapach, klatce piersiowej, kufie i nad oczami.
