Historia rasy
Historia gończych szwajcarskich sięga zamierzchłych czasów. Ich przodkowie prawdopodobnie dotarli na teren dzisiejszej Szwajcarii (ówczesnej Helwecji) wraz z legionami rzymskimi. O pradawnym pochodzeniu świadczą mozaiki odkryte w Aventicum (rzymskie miasto Awansz), na których przedstawiono psy gończe bardzo przypominające współczesne odmiany. Psy te były niezastąpionymi pomocnikami w polowaniach na zające, lisy, a czasami także na większą zwierzynę.
Przez stulecia rasa rozwijała się w izolowanych dolinach alpejskich, co doprowadziło do powstania kilku lokalnych typów, różniących się umaszczeniem i pewnymi cechami eksterieru. Gończy jurajski, czyli Bruno de Jura, wziął swoją nazwę od pasma górskiego Jura, rozciągającego się wzdłuż granicy Szwajcarii i Francji. To właśnie w tym surowym, górzystym regionie ukształtowały się kluczowe cechy rasy: wytrzymałość, fenomenalny węch i zdolność do pracy w trudnych warunkach.
W XV wieku gończe szwajcarskie były już bardzo cenione we Włoszech za ich wyjątkowe umiejętności myśliwskie. W XVIII wieku aktywnie wywożono je do Francji w celu uszlachetnienia lokalnych ras. Jednak wraz ze spadkiem popularności polowania pieszego i upowszechnieniem broni palnej, zapotrzebowanie na duże watahy gończych zaczęło maleć. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia.
Pod koniec XIX wieku entuzjaści podjęli się odrodzenia narodowych ras. W 1882 roku powstał pierwszy standard dla każdego z pięciu typów gończych szwajcarskich. W 1909 roku standardy te zostały zweryfikowane i, niestety, gończy turgawski do tego czasu już wyginął. Ostatecznie, 22 stycznia 1933 roku zatwierdzono jednolity standard dla czterech typów gończych szwajcarskich, które istnieją do dziś: jurajskiego, berneńskiego, lucerneńskiego i szwyckiego. Typ jurajski zachował się w dwóch wariantach, z których jeden, typ „św. Huberta”, jest obecnie niezwykle rzadki. Chcesz dowiedzieć się więcej o tych rasach? Sprawdź: gończy lucerneński, a także gończy berneński i gończy szwycki.
Wygląd i wzorzec rasy
Gończy jurajski to pies średniej wielkości, o mocnej, ale eleganckiej budowie, sprawiający wrażenie wytrzymałości i szlachetności. Jego wygląd jest typowy dla gończego przeznaczonego do długiej pracy na tropie. Choć ma wspólne cechy z innymi europejskimi gończymi, na przykład gończym helleńskim, wyróżniają go pewne unikalne cechy.
- Głowa: Długa, wąska, sucha, o szlachetnym wyrazie. Czaszka lekko wysklepiona, bez zmarszczek na czole. Stop wyraźnie zaznaczony.
- Kufa: Długa, nigdy nie kwadratowa. Grzbiet nosa prosty lub lekko wypukły.
- Nos: Trufla nosowa całkowicie czarna, dobrze rozwinięta, z szerokimi nozdrzami.
- Uszy: Bardzo długie, nisko osadzone, poniżej linii oczu. Zwisają, tworząc eleganckie fałdy i są pokryte cienką, miękką sierścią. Końcówki uszu są zaokrąglone.
- Oczy: Owalne, ciemnobrązowe. Spojrzenie spokojne, przyjazne i nieco melancholijne.
- Ciało: Format lekko wydłużony. Szyja długa, muskularna i elegancka. Grzbiet mocny i prosty. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc, ale nie beczkowata.
- Ogon: Średniej długości, szablasty. W spoczynku opuszczony w dół, podczas ruchu lub pobudzenia unosi się nieco ponad linię grzbietu.
- Sierść: Krótka, gładka, gęsta i ściśle przylegająca do ciała. Na uszach i głowie sierść jest cieńsza i krótsza.
- Umaszczenie: Klasyczne umaszczenie gończego jurajskiego to podpalane. Oznacza to, że tło jest rude lub płowe, a na grzbiecie znajduje się czarny „płaszcz”. Dopuszczalne jest również umaszczenie czarne z rudymi podpalaniami nad oczami, na policzkach, piersi i łapach. Niewielkie białe plamy na piersi są dozwolone.
