Historia pochodzenia Swiss Hound (Lucerne type)
Historia Swiss Hound (Lucerne type), zwanego też „Luzerner Laufhund”, jest głęboko zakorzeniona w myśliwskich tradycjach Europy. Ta starożytna rasa jest jedną z czterech odmian gończych szwajcarskich, z których każda wywodzi się z konkretnego kantonu Szwajcarii. Uważa się, że przodkowie tych psów przybyli na tereny dzisiejszej Szwajcarii już w czasach Imperium Rzymskiego. Jednak kluczowy wpływ na ukształtowanie się typu z Lucerny miały gończe francuskie, w szczególności małe gończe gaskońskie. To powiązanie widać w charakterystycznym „niebieskim” umaszczeniu, które jest wynikiem mieszanki czarnych i białych włosów, tworzącej wrażenie srebrzystego lub niebieskiego odcienia z gęstym, czarnym nakrapianiem.
W średniowieczu psy te były niezwykle popularne wśród arystokracji do polowań na jelenie, dziki, zające i inną zwierzynę. Ceniono je za wytrzymałość, niesamowity węch i melodyjny głos, którym anonsowały myśliwemu odnaleziony trop. Istnieją zapisy świadczące o tym, że w królewskiej hodowli Ludwika XVI znajdowało się około 60 przedstawicieli tej rasy, uważanych za wzór psa myśliwskiego. Z czasem, wraz ze zmianą metod polowania i zmniejszaniem się obszarów leśnych, popularność rasy nieco spadła.
Jednak szwajcarscy entuzjaści dołożyli wszelkich starań, aby zachować czystość krwi i unikalne cechy użytkowe tych psów. W 1933 roku ustalono jednolity standard dla wszystkich czterech typów gończych szwajcarskich, które różnią się głównie umaszczeniem: gończy z Jury, gończy berneński, gończy ze Schwyz oraz Swiss Hound (Lucerne type). Współczesny Luzerner Laufhund zachował wszystkie cechy swoich przodków, z wyjątkiem być może nieco niższego wzrostu, co czyni go lepiej przystosowanym do dzisiejszych warunków.
Jak wygląda Swiss Hound (Lucerne type): standard i wygląd
Swiss Hound (Lucerne type) to pies średniej wielkości, łączący w sobie siłę, wytrzymałość i elegancję. Jego wygląd zdradza typowego gończego, stworzonego do długotrwałego biegu w trudnym terenie. Ciekawostka: nazwa „Laufhund” z niemieckiego oznacza „psa do biegania”, co doskonale oddaje jego charakter!.
- Wygląd ogólny: Pies o wydłużonej sylwetce, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą, ale bez zbędnej masywności. Tułów jest lekko wydłużony, co zapewnia mu elastyczność.
- Głowa: Długa, wąska, o wyraźnych liniach i arystokratycznym profilu. Czaszka jest lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy jest płynne.
- Kufa: Długa, prosta, niezbyt spiczasta. Wargi są ciasno przylegające, w kącikach może występować niewielka fałda. Szczęki są mocne, z idealnym zgryzem nożycowym.
- Oczy: Owalne, ciemnobrązowe, o żywym, dobrym i nieco melancholijnym wyrazie, co jest typowe dla wielu gończych.
- Węża: Bardzo długie, nisko osadzone, zwisające, układające się w eleganckie fałdy. Są wąskie, z zaokrąglonymi końcami. Ich długość jest taka, że z łatwością sięgają czubka nosa.
- Szyja: Długa, muskularna, elegancko wygięta, bez podgardla.
- Tułów: Grzbiet jest prosty i mocny. Klatka piersiowa jest głęboka i dobrze rozwinięta, zapewniając wystarczająco miejsca dla płuc i serca. Brzuch jest lekko podciągnięty.
- Ogon: Szablasty, średniej długości, jest przedłużeniem linii grzbietu. W spoczynku opuszczony, w ruchu może być podniesiony, ale nigdy nie jest zakręcony ani noszony wysoko nad grzbietem.
- Kończyny: Suche, umięśnione i mocne. Łapy są zwarte, okrągłe, z mocno zaciśniętymi palcami i silnymi pazurami.
- Sierść i umaszczenie: Sierść jest krótka, gładka, gęsta i błyszcząca. Podstawowe umaszczenie – „niebieskie”. Jest to efekt optyczny, który powstaje z mieszanki czarnych i białych włosów, na której rozrzucone są duże czarne plamy lub „płaszcz”. Obowiązkowe są wyraźne rude znaczenia nad oczami, na policzkach, klatce piersiowej i łapach.
