Gończy siedmiogrodzki — Historia i wzorzec

Historia rasy gończy siedmiogrodzki: od królewskich polowań do progu wyginięcia

Historia gończego siedmiogrodzkiego jest dramatyczna i ściśle związana z historią regionu Karpat. Uważa się, że przodkowie tych psów przybyli na terytorium dzisiejszych Węgier wraz z plemionami Madziarów już w IX wieku. Były to silne i niewymagające psy, używane do polowań w trudnych, górskich warunkach. Przez wieki krzyżowały się z lokalnymi gończymi celtyckimi, a także, prawdopodobnie, z gończymi sprowadzonymi z Polski. Takie połączenie krwi ukształtowało unikalną rasę, idealnie przystosowaną do miejscowego klimatu i ukształtowania terenu.

Złotym wiekiem dla Erdélyi Kopó było Średniowiecze. Rasa była wysoko ceniona przez węgierską szlachtę i dwory królewskie. Używano ich do polowań na grubą zwierzynę: niedźwiedzie, dziki, jelenie i wilki. Dzięki swojej wytrzymałości, wyostrzonemu węchowi i zdolności do pracy zarówno samodzielnie, jak i w sforze, gończy siedmiogrodzki stał się niezastąpionym pomocnikiem arystokracji. W kronikach i na starych rycinach często można spotkać wizerunki tych szlachetnych psów podczas królewskich polowań.

Jednak XX wiek stał się dla rasy prawdziwą próbą. Zmiany w rolnictwie, rozwój przemysłu leśnego i kurczenie się terenów łowieckich znacznie zmniejszyły zapotrzebowanie na takie psy. Największy cios zadało postanowienie rządu rumuńskiego z początku 1947 roku, które uznało węgierskie rasy psów za „niepożądane” i nakazało ich likwidację. Ta decyzja postawiła gończego siedmiogrodzkiego na progu całkowitego wyginięcia. Wydawało się, że unikalna rasa zostanie na zawsze utracona.

Na szczęście w 1968 roku grupa węgierskich entuzjastów kynologów rozpoczęła program odrodzenia rasy. Udało im się znaleźć kilku czystych rasowo przedstawicieli, którzy przetrwali w odległych zakątkach Siedmiogrodu. Dzięki ich wysiłkom rasę udało się uratować. Dzisiaj gończy siedmiogrodzki jest uznawany za dziedzictwo narodowe Węgier, choć poza granicami swojej ojczyzny wciąż pozostaje dość rzadki.

Standard i wygląd zewnętrzny rasy

Gończy siedmiogrodzki to elegancki, atletycznie zbudowany pies średniej wielkości, którego wygląd emanuje siłą i wytrzymałością. Jego ciało jest idealnie wyważone do długotrwałego biegu po nierównym terenie. Historycznie istniały dwie odmiany rasy, które różniły się wielkością i przeznaczeniem.

Dwie odmiany: długonogi i krótkonożny gończy

Długonogi gończy siedmiogrodzki — to wariant, który przetrwał do naszych czasów i jest opisany w aktualnym standardzie FCI. Jego wzrost w kłębie wynosi 55–65 cm. Ten pies był używany do polowań na grubą zwierzynę, taką jak jeleń, dzik i ryś.

Krótkonożny gończy siedmiogrodzki był mniejszy, ze wzrostem 45–53 cm. Był używany do polowań na drobną zwierzynę (lisy, zające) w gęstych zaroślach. Niestety, ta odmiana jest uważana za wymarłą lub znajduje się na progu wyginięcia, a wysiłki w kierunku jej odtworzenia nie przyniosły dotychczas znaczącego sukcesu.

Głowa, oczy i uszy

Głowa u Erdélyi Kopó jest typowa dla gończego: długa, ale nie spiczasta, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka jest lekko wypukła. Oczy średniej wielkości, w kształcie migdała, nieco skośnie osadzone, w kolorze ciemnobrązowym. Spojrzenie jest inteligentne, spokojne i pewne siebie. Uszy średniej długości, zwisające, przylegające do policzków, bez fałd i zaokrąglone na końcach.

Sierść i umaszczenie gończego siedmiogrodzkiego

Sierść u tej rasy jest krótka, gęsta, szorstka w dotyku i błyszcząca. Pod nią znajduje się gruby podszerstek, który niezawodnie chroni psa przed złą pogodą. Podstawowe umaszczenie jest czarne. Na kufie i kończynach muszą występować symetryczne rude lub płowe podpalania. Charakterystyczną cechą rasy są białe znaczenia: niewielka „gwiazdka” na klatce piersiowej, białe „skarpetki” na łapach i biała końcówka ogona. Białe znaczenia na innych częściach ciała są uważane za niepożądane.