Wyżeł weimarski długowłosy — Historia i wzorzec

Wzorzec i wygląd długowłosego wyżła weimarskiego

Długowłosy wyżeł weimarski to pies o atletycznej, harmonijnej budowie, emanujący siłą, szybkością i wytrzymałością. Jego wygląd łączy szlachetność z funkcjonalnością.

• Głowa: Sucha, arystokratyczna, proporcjonalna do ciała. Przejście od czoła do kufy jest płynne. Kufa długa i potężna, co jest szczególnie ważne dla psa myśliwskiego, który ma aportować zwierzynę.
• Oczy: Mają unikalny, bursztynowy kolor, od jasnego do ciemnego. U szczeniąt są jaskrawoniebieskie, ale z wiekiem kolor się zmienia. Spojrzenie jest inteligentne, czujne i lekko zaniepokojone.
• Uszy: Długie, szerokie, wysoko osadzone. Zwiesają wzdłuż policzków i są pokryte jedwabistą, długą sierścią, co dodaje rasie szczególnego uroku.
• Tułów: Dobrze zbalansowany, z wyraźnym kłębem, mocnym, prostym grzbietem i umięśnionym lędźwiowym odcinkiem. Klatka piersiowa jest głęboka, ale nie za szeroka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc, niezbędnych do długotrwałego wysiłku.
• Ogon: Jest przedłużeniem linii grzbietu. U długowłosych wyżłów weimarskich jest pokryty długą sierścią, tworząc piękny „pióropusz”. W spoczynku ogon jest opuszczony, w ruchu trzymany poziomo. Kopiowanie ogona jest zabronione w wielu krajach.
• Sierść: Główna różnica tej wariacji. Włos okrywowy jest długi (3–5 cm), miękki, gładki lub lekko falisty. Może występować niewielki podszerstek. Na uszach, dolnej części szyi, brzuchu, tylnej stronie łap i ogonie sierść tworzy piękne „frędzle” i „pióropusz”.

Główna różnica między dwoma typami wyżłów weimarskich polega właśnie na sierści. Jeśli wybór stoi pomiędzy nimi, warto porównać ich cechy.