Wyżeł weimarski krótkowłosy — Historia i wzorzec

Historia rasy wyżeł weimarski: od książęcych lasów do światowego uznania

Historia krótkowłosego wyżła weimarskiego jest stosunkowo młoda, ale bogata i ekskluzywna. Rasa została wyhodowana na początku XIX wieku na dworze wielkiego księcia Karola Augusta z Saksonii-Weimar-Eisenach w mieście Weimar, w dzisiejszych Niemczech. Książę był zapalonym myśliwym i dążył do stworzenia idealnego, wszechstronnego psa myśliwskiego — odważnego, inteligentnego, wytrzymałego i z doskonałym węchem. Do stworzenia nowej rasy wykorzystano europejskie wyżły, w szczególności potomków psów św. Huberta (bloodhoundów) oraz pointerów hiszpańskich. Początkowo psy te nazywano „wyżłami weimarskimi” (Weimarer Vorstehhund) i używano do polowań na grubą zwierzynę: niedźwiedzie, jelenie i wilki.

Z czasem, gdy duże obszary leśne w Niemczech zaczęły zanikać, a gruba zwierzyna stała się rzadkością, wyżły weimarskie przekwalifikowano na polowania na mniejsze zwierzęta i ptactwo. Ich wszechstronność pozwoliła im łatwo przystosować się do nowych zadań, takich jak wyszukiwanie, aportowanie i praca na krwawym tropie. Właścicielami tych psów mogli zostać tylko przedstawiciele szlachty, a w 1897 roku w Niemczech powstał elitarny klub, który surowo kontrolował hodowlę i sprzedaż szczeniąt. Polityka klubu była tak restrykcyjna, że wywiezienie psa poza granice Niemiec było praktycznie niemożliwe. Dążono do zachowania czystości i ekskluzywności rasy, nie dopuszczając do jej rozpowszechnienia.

Droga „szarych duchów” do Ameryki była długa i niełatwa. Dopiero dzięki uporowi amerykańskiego entuzjasty Howarda Knighta, który włożył niewiarygodny wysiłek, w 1929 roku udało mu się uzyskać pozwolenie na wywóz pary wyżłów weimarskich do USA. Co ciekawe, niemiecki klub początkowo wysłał mu psy wysterylizowane, i dopiero za drugim razem otrzymał materiał hodowlany. To właśnie dzięki Knightowi w połowie XX wieku w USA powstała silna populacja wyżłów weimarskich, skąd rasa rozprzestrzeniła się na cały świat i zyskała ogromną popularność.

Jak wygląda krótkowłosy wyżeł weimarski: wzorzec i opis wyglądu

Wyżeł weimarski to pies średniej i dużej wielkości o atletycznej, harmonijnej i proporcjonalnej budowie ciała. Jego wygląd emanuje siłą, szybkością i wytrzymałością. Każdy ruch psa jest wyrafinowany i pełen gracji, co w pełni odpowiada jego arystokratycznemu pochodzeniu.

• Głowa: Czaszka proporcjonalna do rozmiaru ciała, u samców szersza niż u suk. Przejście od czoła do kufy płynne. Kufa długa i mocna.
• Oczy: Być może najbardziej wyrazista cecha rasy. U szczeniąt są jaskrawo-niebieskie, ale z wiekiem zmieniają kolor na jasno- lub ciemnobursztynowy. Spojrzenie inteligentne, czujne i nieco podejrzliwe.
• Uszy: Szerokie, długie, wysoko osadzone, z zaokrąglonymi końcówkami. W spoczynku zwisają wzdłuż policzków.
• Tułów: Silny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet mocny, linia górna lekko opadająca. Klatka piersiowa głęboka i potężna.
• Ogon: Tradycyjnie kopiowany do długości około 15 cm (w krajach, gdzie jest to dozwolone). Nieprzycięty ogon jest mocny u nasady, zwęża się ku końcowi i w spoczynku zwisa.
• Sierść: U odmiany krótkowłosej, jak sama nazwa wskazuje, sierść jest krótka, gęsta, gładka i błyszcząca. Podszerstek jest albo nieobecny, albo bardzo rzadki. Istnieje również rzadka odmiana, znana jako wyżeł weimarski długowłosy, którego sierść jest miękka i falista.
• Umaszczenie: Unikalne dla rasy. Wzorzec dopuszcza odcienie od srebrzystoszarego do mysiego lub jeleniego. Głowa i uszy są zazwyczaj nieco jaśniejsze. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach.