Historia rasy
Historia buldoga amerykańskiego jest ściśle spleciona z historią zasiedlania Ameryki. Przodkami rasy były staroangielskie buldogi, które imigranci z Anglii przywieźli do „Nowego Świata” jeszcze w XVII-XVIII wieku. W przeciwieństwie do swoich angielskich krewnych, których coraz częściej przekształcano w psy wystawowe, amerykańska linia rozwijała się jako wszechstronna rasa pracująca. Farmerzy i właściciele rancz na południu USA potrzebowali silnego, wytrzymałego i nieustraszonego psa, który mógłby wykonywać wiele zadań.
Te psy były niezastąpionymi pomocnikami: strzegły domów przed drapieżnikami i intruzami, pomagały w zaganianiu bydła i świń, a także były doskonałymi myśliwymi polującymi na dużą zwierzynę, taką jak dziki i niedźwiedzie. Dzięki swojej funkcjonalności rasa zachowała swoje pierwotne cechy. Przez długi czas nie miała oficjalnej nazwy i nazywano ją różnie: „angielski blondyn”, „staroangielski biały buldog”, „południowy buldog” lub po prostu „biały anglik”.
W XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. II wojna światowa zadała znaczny cios populacji. Odrodzenie rasy zawdzięczamy dwóm entuzjastom: Johnowi D. Johnsonowi i Alanowi Scottowi. To właśnie oni po wojnie zaczęli zbierać ocalałych przedstawicieli rasy na całym południu USA i opracowali dwie główne linie, które dziś znane są jako typ Johnsona (klasyczny) oraz typ Scotta (standardowy). Nazwę „buldog amerykański” rasa oficjalnie otrzymała dopiero pod koniec XX wieku, co podkreśliło jej unikalną ścieżkę rozwoju właśnie na kontynencie amerykańskim.
Jak wygląda Buldog amerykański: wzorzec i opis wyglądu
Buldog amerykański to wzór atletyzmu, rozwiniętej muskulatury i zrównoważonej budowy ciała. Jest to potężny, ale jednocześnie zwinny i szybki pies. Istnieją dwa główne typy wewnątrzrasowe, które mają pewne różnice w wyglądzie, chociaż oba odpowiadają ogólnemu standardowi.
- Typ Johnsona (Klasyczny lub Bully): Bardziej masywny, krępy i ciężki pies, z krótszą kufą i wyraźnym przodozgryzem. Często porównywany jest do buldoga angielskiego, ale amerykański jest znacznie większy i bardziej atletyczny.
- Typ Scotta (Standardowy lub Performance): Lżejszy, bardziej atletyczny i „suchy” pies. Ma dłuższą kufę i mniej wyraźny przodozgryz. Ten typ uważany jest za bardziej sportowy i wytrzymały.
Współczesne buldogi amerykańskie często są hybrydami tych dwóch linii, łącząc w sobie ich najlepsze cechy. Sierść psa jest krótka, gładka i ściśle przylega do ciała. Podstawowe umaszczenie to białe lub białe z łatami (pręgowanymi, rudymi, płowymi, brązowymi, czarnymi). Przy czym biały kolor musi stanowić nie mniej niż 10% całkowitego umaszczenia.
Jak wygląda Buldog amerykański: wzorzec i opis wyglądu · 7
| Część ciała | Opis |
|---|---|
| Głowa | Duża, kwadratowa, proporcjonalna do tułowia. Szeroka czaszka, wyraźne policzki. |
| Kufa | Szeroka i głęboka. U typu klasycznego krótsza (5–10 cm), u standardowego dłuższa. Dolna szczęka potężna, przodozgryz jest cechą rasową. |
| Oczy | Średniej wielkości, okrągłe lub migdałowate. Kolor przeważnie brązowy, od jasnego do ciemnego. Niebieskie oczy uważane są za wadę. |
| Uszy | Małe lub średnie, wysoko osadzone. Mogą być wiszące, półstojące lub w kształcie „róży”. Kopiowanie nie jest obowiązkowe. |
| Tułów | Zwarty, potężny, z głęboką i szeroką klatką piersiową. Grzbiet krótki i mocny. |
| Ogon | Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W stanie spoczynku opuszczony do stawu skokowego. Kopiowanie niedozwolone. |
| Kończyny | Bardzo muskularne i silne, z mocnymi kośćmi. Zapewniają potężny odepchnięcie i szybkość. |
