Historia pochodzenia rasy
Historia tej rasy jest doskonałym przykładem celowej pracy hodowlanej, której celem było stworzenie idealnego gończego do warunków rosyjskiego polowania. Wszystko zaczęło się w drugiej połowie XIX wieku, kiedy rosyjscy ziemianie i myśliwi zaczęli aktywnie sprowadzać z Anglii foxhoundy - niezrównanych mistrzów polowania na lisy. Angielskie psy miały świetną szybkość, ciętość (wytrwałość w pościgu) i mocny głos, jednak były słabo przystosowane do surowych zim i głębokiego śniegu.
Rosyjskie gończe natomiast były świetnie zaadaptowane do lokalnego klimatu, wytrzymałe i niewymagające. Pojawił się pomysł, aby połączyć najlepsze cechy obu ras. Poprzez dolewanie krwi foxhoundów do miejscowych rosyjskich gończych hodowcy dążyli do uzyskania psa, który łączyłby myśliwską pasję z prędkością i odpornością.
Pierwsze wyniki były imponujące. Przedstawiciele nowo powstałej rasy byli szybsi od rosyjskich gończych i bardziej wytrzymali od foxhoundów. Celowa praca z rasą trwała również na początku XX wieku. Duży wkład w ukształtowanie rasy wnieśli właściciele polowania perszyńskiego (księżna Elżbieta Fiodorowna i wielki książę Mikołaj Mikołajewicz młodszy).
Pierwszy oficjalny wzorzec rasy pod nazwą „gończy anglo-rosyjski” został przyjęty w 1925 roku na I Wszechzwiązkowym Zjeździe Kynologicznym w ZSRR. Po II wojnie światowej, w 1951 roku, nazwę rasy zmieniono na „gończy rosyjski łaciaty”, aby podkreślić jej narodowe pochodzenie i usunąć wzmiankę o „burżuazyjnej” Anglii. Obecnie rasa jest najbardziej rozpowszechniona na terenie krajów byłego WNP i jest jedną z najpopularniejszych ras myśliwskich w tym regionie, choć poza nim pozostaje mało znana.
Jak wygląda gończy anglo-rosyjski: wzorzec i wygląd
Gończy anglo-rosyjski - to pies powyżej średniego wzrostu, o mocnej, suchej konstytucji, z dobrze rozwiniętym kośćcem i rzeźbioną muskulaturą. Ogólny wygląd sprawia wrażenie siły, wytrzymałości i zdolności do długotrwałego biegu. Charakterystyczną cechą jest budowa, w której kłąb jest o 1–2 cm wyższy od krzyża.
Poniżej znajduje się szczegółowa tabela wzorca rasy.
Jak wygląda gończy anglo-rosyjski: wzorzec i wygląd · 12
| Część ciała | Opis zgodnie ze wzorcem |
|---|---|
| Głowa | Sucha, klinowata, proporcjonalna do ciała. Mózgoczaszka podłużna, niezbyt szeroka. Guz potyliczny i łuki brwiowe umiarkowanie zaznaczone. Przełom czołowo-nosowy (stop) łagodny, niewyraźny. |
| Kufa | Długa, prostokątna z profilu, nie spiczasta. Wargi suche, ciemnego koloru, ściśle przylegające, bez faflli. Nos duży, czarny. |
| Oczy | Średniej wielkości, owalne, lekko skośne. Kolor - ciemnobrązowy lub brązowy. Spojrzenie żywe i energiczne. |
| Uszy | Wiszące, niezbyt grube, trójkątne z zaokrąglonymi końcami. Osadzone wysoko, powyżej linii oczu. Ściśle przylegają do policzków. |
| Zęby | Białe, mocne, duże. Zgryz nożycowy, pełne uzębienie. |
| Szyja | Umięśniona, sucha, równa długości głowy, bez podgardla. |
| Tułów | Lekko wydłużony. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet prosty, szeroki, umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, wypukłe. Zad szeroki, lekko spadzisty. |
| Klatka piersiowa | Głęboka, szeroka, sięgająca łokci. Żebra dobrze wysklepione. |
| Ogon | Szablasty, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Długość do stawu skokowego. W spoczynku opuszczony, w ruchu uniesiony nieco powyżej linii grzbietu. |
| Kończyny | Proste, równoległe, suche i kościste. Łapy owalne, zwarte, pazury skierowane w ziemię. |
| Sierść | Krótka na głowie i kończynach, na ciele nieco dłuższa. Posiada gęsty podszerstek. Włos okrywowy prosty i twardy. |
| Umaszczenie | Najbardziej charakterystyczne - czarno-białe z podpalaniem (w tzw. „rumieńcach”). Rozmiar czarnych łat nieograniczony, aż do czapraka pokrywającego całe ciało. Podpalania (rumieńce) występują na łopatkach, zadzie, policzkach. Kończyny i brzuch zawsze białe. Dopuszczalne są rówież umaszczenia szaro-łaciate z podpalaniem i karmazynowo-łaciate. |
