Charakter: temperament i zachowanie
Arubskie psy wiejskie to mieszanka niezależności i bezgranicznego oddania. Mocno przywiązują się do właścicieli i stają się stałymi towarzyszami dziecięcych zabaw. Pewna dumna postawa nie przeszkadza im być posłusznymi i wykonującymi polecenia pomocnikami, jeśli znajdzie się do nich odpowiednie podejście.
- Relacje w rodzinie: To pies jednego pana lub jednej rodziny. Do obcych podchodzą z ostrożnością, ale bez zbędnej agresji. Prędzej zaszczekają, ostrzegając o przybyciu gościa, niż rzucą się do ataku.
- Inne zwierzęta: Taki pupil domowy pokojowo koegzystuje z kotami i gryzoniami, jeśli się z nimi wychował. Ale pamiętaj o instynktach! Na zewnątrz Aruba Doga można angażować do polowania na jaszczurki (iguany) i drobną zwierzynę. Instynkt pościgu jest u nich bardzo silny.
- Agresja wewnątrzgatunkowa: Aruba Dogi tej samej płci mogą konfliktować ze sobą, dopóki w konfrontację nie wkroczy właściciel. Hierarchia jest dla nich ważna.
Tym wiernym stróżom nie jest właściwa patologiczna złośliwość, są wytrzymałe i pracowite. Arubski pies wiejski to dobry wybór dla aktywnych ludzi, ale nowicjusze powinni być gotowi na ich energiczność. Mądry i bystry pies dąży do tego, by podobać się ludziom, ale nie bedzie wykonywać komend tylko dla samej „pracy”.
Szkolenie i socjalizacja psa z Aruby
Podwórkowe korzenie dodają psu arubskiemu niezależnego charakteru, a wysoka inteligencja - umiejętności manipulowania właścicielem. Przedstawiciele tej rasy nie dążą do agresywnej dominacji nad człowiekiem, ale żeby go słuchać, muszą przekonać się o autorytecie i sprawiedliwości opiekuna. Podobnie jak ratonero andaluzyjski, są bystre, ale mogą być uparte, jeśli się nudzą.
Kluczowe porady wychowawcze:
- Wczesna socjalizacja: To krytycznie ważne. Szczeniaka trzeba zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami, samochodami i innymi psami. Bez tego Aruba Dog może wyrosnąć na lękliwego.
- Pozytywne wzmocnienie: Z Aruba Dogiem należy postępować spokojnie, unikając szorstkości i kar fizycznych. Pies czerpie przyjemność ze szkolenia, gdy jest chwalony za sukcesy i częstowany smakołykami. Surowość doprowadzi tylko do tego, że pies zamknie się w sobie.
- Aktywne gry: Ich żywy temperament sprzyja prowadzeniu zajęć w formie zabawy. Coursing (bieg za mechanicznym zającem) lub agility to idealne sporty dla tej rasy.
Ogólnie rzecz biorąc, te „holenderskie karaiby” łatwo szkolić na poziomie domowym. Szybko uczą się komend „siad”, „miejsce”, „do mnie”, ale komenda „noga” może wymagać więcej czasu ze względu na ich chęć eksplorowania świata.
Zalety i wady rasy
| Zalety (Plusy) | Wady (Minusy) |
|---|---|
| Zdrowie jest ogólnie mocne, ale nie sporządzono rasowej listy chorób dziedzicznych — „nieopisane” znaczy „niezbadane”, a nie „nie ma”. | Wysokie zapotrzebowanie na aktywność fizyczną |
| Krótka sierść, niewymagająca strzyżenia | Może „polować” na sąsiedzkie kury lub małe zwierzęta |
| Wysoka inteligencja i zdolność uczenia się | Skłonność do ucieczek (mogą przeskakiwać wysokie płoty) |
| Oddanie rodzinie | Może być nieśmiały lub lękliwy bez socjalizacji |
| Dobrze znosi upały | Źle znosi silne mrozy bez ubrania |
