Ratonero Bodeguero Andaluz

Dzieje tej rasy są ściśle splecione z historią winiarstwa w Hiszpanii, a konkretnie z produkcją sherry. Korzenie andaluzyjskiego szczurołapa sięgają XVII-XVIII wieku, kiedy to angielscy handlarze winem zaczęli licznie osiedlać się w regionie Jerez de la Frontera (prowincja Kadyks). Anglicy przywieźli ze sobą swoje psy – gładkowłose foksteriery oraz dawne typy Jack Russell Terrierów. Czworonogi te krzyżowały się z lokalnymi hiszpańskimi psami łownymi (Raterillos), które od wieków zamieszkiwały porty i stajnie Andaluzji.

Cel takiej „ludowej” selekcji był czysto użytkowy. W ogromnych piwnicach winnych („bodegas”) szczury i myszy stanowiły prawdziwą plagę: niszczyły beczki, wyjadały ziarno i roznosiły choroby. Potrzebny był pies niewielkich rozmiarów, zdolny przecisnąć się między beczkami, błyskawicznie szybki i o białym umaszczeniu. Dlaczego akurat białym? Było to kluczowe – w półmroku piwnic człowiek musiał łatwo odróżnić psa od szczura, aby przypadkowo nie skrzywdzić swojego pomocnika.

Do hodowli wybierano różne teriery z instynktem łowieckim i zwinnością. Ważnym kryterium był także wygląd – kompaktowość i biała maść z drobnymi łatami, głównie na głowie. Ten myśliwski terier, nazywany czasem psem pokładowym (często podróżowały na statkach handlowych, chroniąc ładunki), jest genetycznie spokrewniony z wieloma europejskimi terierami. Co ciekawe, ma wspólne korzenie z takimi rasami jak Jack Russell Terrier, znany ze swojej niespożytej energii, oraz bardziej egzotyczny terier brazylijski, który rozwijał się równolegle na innym kontynencie.

Przez długi czas rasa istniała jako „narzędzie pracy” i nie posiadała oficjalnego statusu. Dopiero w XX wieku entuzjaści zaczęli pracować nad jej standaryzacją. Rasa została uznana przez Ministerstwo Rolnictwa Hiszpanii, a później przez Królewskie Towarzystwo Kynologiczne w Hiszpanii (RSCE). Dziś jest popularna nie tylko w ojczyźnie, ale także we Włoszech, Portugalii i Argentynie. Warto również wspomnieć o pokrewieństwie z inną hiszpańską dumą – Ratonero Valenciano, który pełnił podobne funkcje w regionie Walencji, choć różni się nieco eksterierem.

Ratonero Bodeguero to pies o proporcjonalnej, atletycznej budowie i charakterystycznej łaciatej głowie przy białym tułowiu. To pies średniej i małej wielkości, idealnie wpisujący się w format „pod pachę”, ale posiadający przy tym moc prawdziwego sportowca. Wizualnie przypomina Jack Russella, ale na wyższych i smuklejszych łapach, co nadaje mu elegancji nietypowej dla bardziej przysadzistych terierów norowców.

Głowa i pysk

Głowa ma kształt trójkąta i jest płaska między uszami. Przejście od czoła do kufy (stop) jest zaznaczone, ale łagodne, nie ostre. Pysk jest długi, co pozwala psu skutecznie chwytać zdobycz. Nos zawsze czarny. Szczęki mocne, z pełnym zgryzem nożycowym – to niezbędne dla psa, którego praca polega na chwytaniu.

Oczy i uszy

Oczy są niewielkie, nieco skośne, bardzo ciemne. Spojrzenie inteligentne, żywe i zawsze czujne. Uszy trójkątne, osadzone wysoko. W stanie spoczynku opadają do przodu, zasłaniając kanał słuchowy, ale gdy pies jest zaniepokojony (a zdarza się to często), unoszą się u nasady, podczas gdy końcówki pozostają opadające. Nadaje to pyskowi zabawnego, a zarazem poważnego wyrazu.

Tułów i kończyny

Szyja długa, umięśniona, bez podgardla – stanowi eleganckie przejście do kłębu. Przedstawiciele rasy mogą pochwalić się rozwiniętą muskulaturą klatki piersiowej (jest ona głęboka, ale niezbyt szeroka, by pies mógł wchodzić do nor) oraz tylnych kończyn. Grzbiet prosty i mocny. Smukłe łapy zakończone są okrągłymi opuszkami, tak zwanymi „kocimi łapami”, co zapewnia bezszelestne poruszanie się.

Sierść i umaszczenie

Skóra jest cieńka i ściśle przylega do ciała. Bardzo krótka, gładka sierść na bokach jest przeważnie biała. Za klasykę uważa się trójkolorową maskę na głowie: czarną i rudą (podpalanie) na białym tle. Czasami spotyka się łaty na tułowiu, ale według wzorca ciało powinno być maksymalnie białe. To nie tylko estetyka, ale i funkcjonalność – jak wspomniano, chodzi o widoczność w ciemnościach.

Ogon

Tradycyjnie ogon kopiowano na 1/4 długości, jednak obecnie w wielu krajach Europy jest to zabronione. Ciekawostką jest, że wiele szczeniąt rodzi się z wrodzonym krótkim ogonem (bobtail) różnej długości. Jeśli ogon jest długi, noszony jest wysoko, prostopadle do grzbietu, niczym „flaga” nastroju.

Ratonero Bodeguero łączy w sobie wesołe usposobienie i legendarną odwagę teriera, ale bez zbędnej histerii, która cechuje niektóre inne małe rasy. Ich układ nerwowy jest bardziej stabilny i zrównoważony. To pies-ekstrawertyk: kocha ludzi, uwielbia być w centrum uwagi i może zaprzyjaźnić się z dzieckiem, stając się jego najlepszym partnerem do gry w piłkę.

• Oddanie: Ratonero niesamowicie przywiązuje się do swojego pana. Służy wiernie, starając się odgadnąć nastrój człowieka. Często nazywany jest „cieniem”, ponieważ podąża za właścicielem z pokoju do pokoju.
• Instynkt łowiecki: Psu nie jest właściwa agresja wobec ludzi, ale natura myśliwego zmusza go do błyskawicznej reakcji na małe zwierzęta. Ruch to wyzwalacz. Uciekające koty, wiewiórki w parku, chomiki w klatce – wszystko to potencjalna zdobycz.
• Odwaga: Żwawy domowy ulubieniec nie przestraszy się przeciwnika, nawet jeśli ten znacznie przewyższa go rozmiarami. Może to stanowić problem na spacerach, dlatego kontrola jest niezbędna.
• Zabawa: Pewność siebie i aktywny temperamet „Hiszpana” objawiają się w nieskończonej chęci do zabawy. Taki pupil jest zawsze gotowy na przygodę, czy to wycieczka w góry, czy gra we frisbee.

Warto zaznaczyć, że mimo swojej aktywności, w domu zachowują się dość spokojnie, jeśli ich potrzeby fizyczne są zaspokojone. Kochają komfort, miękkie poduszki i ciepło (krótka sierść daje o sobie znać).

Jak dbać o sierść

Przydomek „pies pokładowy” nie przylgnął do andaluzyjskiego szczurołapa bez powodu – zawsze wyglądał schludnie. Pielęgnacja jest banalnie prosta. Sierść nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Wystarczy raz w tygodniu (a w okresie linienia częściej) przeczesać go gumową rękawicą, aby usunąć martwe włosy. Częste kąpiele nie są zalecane, by nie zmywać ochronnej warstwy tłuszczowej ze skóry. Jeśli pies się pobrudzi – wystarczy przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem.

Aktywność i spacery

Jest przyzwyczajony do życia blisko ludzi, nawet jeśli domem jego pana jest małe mieszkanie. Jednak żywiołowy charakter zmusza tego psa do ciągłego ruchu. Dlatego chyba jedynym sztywnym wymogiem w utrzymaniu Ratonero Bodeguero są aktywne spacery. Minimum 1,5 – 2 godziny dziennie. To nie jest pies, który wyjdzie na 5 minut „za potrzebą”.

Chociaż może obejść się bez nich przez jakiś czas (np. podczas choroby właściciela), długo w takim trybie nie wytrzyma – zacznie gryźć meble lub szczekać. Pies do towarzystwa będzie wdzięczny, jeśli właściciel zabierze go ze sobą, załatwiając sprawy na mieście. Przedstawiciele tej rasy przywykli bowiem towarzyszyć człowiekowi wszędzie. To idealny kompan do biegania (na średnie dystanse), agility czy coursingu.

Swoją drogą, jeśli interesują cię inne rasy, które są wspaniałymi towarzyszami, ale mają zupełnie inny temperament, polecamy poczytać o owczarku angielskim, który jest wzorem pasterskiego oddania, albo o egzotycznym amerykańskim mopsie lo-sze, jeśli szukasz kogoś spokojniejszego.

Wychowanie i szkolenie andaluzyjskiego szczurołapa ma na celu kontrolę jego instynktu łowieckiego i skierowanie energii na pokojowe tory. Psy te są bardzo inteligentne i szybko łapią nowe komendy, ale mogą być nieco uparte, jeśli się znudzą. Monotonne powtarzanie poleceń to nie dla nich. Zamień trening w zabawę!

• Wczesna socjalizacja: Ważne jest, aby od szczeniaka (od 2-3 miesiąca) przyzwyczajać psa pokładowego do obecności innych zwierząt domowych, odgłosów miasta, transportu i obcych ludzi.
• Kontrola instynktów: Natura może wziąć górę nawet u dobrze zsocjalizowanego psa. Dlatego kontakty szczurołapa z domowymi gryzoniami i inną drobnicą wymagają surowego nadzoru ze strony właściciela. Nigdy nie zostawiaj ich sam na sam.
• Komenda „Do mnie”: To najważniejsza komenda dla Ratonero. Biorąc pod uwagę ich skłonność do podążania za zapachami, bezbłędne przywołanie może uratować psu życie.

Ta rasa jest pełna niespodzianek i historii. Oto kilka faktów, ktore pomogą lepiej zrozumieć te wyjątkowe psy:

1. Pies sommelier: W Hiszpanii często nazywa się je „psami winiarzy”. Uważa się, że obecność Ratonero w piwnicy poprawia aurę wina, choć pragmatyczna przyczyna (brak szczurów) jest bardziej prawdopodobna.
2. Uśmiech na ogonie: U wielu psów tej rasy, które urodziły się z kusym ogonem, ruchy tylnej cześci ciała przy okazywaniu radości są tak aktywne, że wydaje się, iż pies macha całym tułowiem.
3. Długowieczność: Wśród terierów Ratonero uchodzą za liderów pod względem długości życia. 15-16 lat to dla nich nie starość, a całkiem aktywny wiek.
4. Wszechstronność: Mimo małych rozmiarów, z powodzeniem wykorzystywane są nie tylko jako szczurołapy, ale i stróże (mają donośny głos), a nawet do poszukiwania trufli.

Czy Ratonero Bodeguero dużo szczeka?
Nie są „szczekaczami” bez powodu, ale zawsze powiadomią właściciela o przyjściu gości lub podejrzanym hałasie. Jeśli pies się nudzi, może używać szczekania, by zwrócić na siebie uwagę.

Czy ta rasa nadaje się dla alergików?
Chociaż Ratonero ma krótką sierść i nie posiada obfitego podszerstka, nie jest rasą hipoalergiczną. Linieje, a cząsteczki naskórka mogą wywoływać reakcję.

Jak Ratonero znosi zimę w Polsce?
Kiepsko. To pies z południa Hiszpanii bez podszerstka. Przy temperaturze poniżej +5-7°C potrzebują ubrania (kombinezon lub sweter). Podczas silnych mrozów czas spacerów skraca się do minimum.