Historia rasy: od piwnic z winem do uznania
Dzieje tej rasy są ściśle splecione z historią winiarstwa w Hiszpanii, a konkretnie z produkcją sherry. Korzenie andaluzyjskiego szczurołapa sięgają XVII-XVIII wieku, kiedy to angielscy handlarze winem zaczęli licznie osiedlać się w regionie Jerez de la Frontera (prowincja Kadyks). Anglicy przywieźli ze sobą swoje psy - gładkowłose foksteriery oraz dawne typy Jack Russell Terrierów. Czworonogi te krzyżowały się z lokalnymi hiszpańskimi psami łownymi (Raterillos), które od wieków zamieszkiwały porty i stajnie Andaluzji.
Cel takiej „ludowej” selekcji był czysto użytkowy. W ogromnych piwnicach winnych („bodegas”) szczury i myszy stanowiły prawdziwą plagę: niszczyły beczki, wyjadały ziarno i roznosiły choroby. Potrzebny był pies niewielkich rozmiarów, zdolny przecisnąć się między beczkami, błyskawicznie szybki i o białym umaszczeniu. Dlaczego akurat białym? Było to kluczowe - w półmroku piwnic człowiek musiał łatwo odróżnić psa od szczura, aby przypadkowo nie skrzywdzić swojego pomocnika.
Do hodowli wybierano różne teriery z instynktem łowieckim i zwinnością. Ważnym kryterium był także wygląd - kompaktowość i biała maść z drobnymi łatami, głównie na głowie. Ten myśliwski terier, nazywany czasem psem pokładowym (często podróżowały na statkach handlowych, chroniąc ładunki), jest genetycznie spokrewniony z wieloma europejskimi terierami. Co ciekawe, ma wspólne korzenie z takimi rasami jak Jack Russell Terrier, znany ze swojej niespożytej energii, oraz bardziej egzotyczny terier brazylijski, który rozwijał się równolegle na innym kontynencie.
Przez długi czas rasa istniała jako „narzędzie pracy” i nie posiadała oficjalnego statusu. Dopiero w XX wieku entuzjaści zaczęli pracować nad jej standaryzacją. Rasa została uznana przez Ministerstwo Rolnictwa Hiszpanii, a później przez Królewskie Towarzystwo Kynologiczne w Hiszpanii (RSCE). Dziś jest popularna nie tylko w ojczyźnie, ale także we Włoszech, Portugalii i Argentynie. Warto również wspomnieć o pokrewieństwie z inną hiszpańską dumą - Ratonero Valenciano, który pełnił podobne funkcje w regionie Walencji, choć różni się nieco eksterierem.
Jak wygląda Ratonero Bodeguero Andaluz: szczegółowy opis
Ratonero Bodeguero to pies o proporcjonalnej, atletycznej budowie i charakterystycznej łaciatej głowie przy białym tułowiu. To pies średniej i małej wielkości, idealnie wpisujący się w format „pod pachę”, ale posiadający przy tym moc prawdziwego sportowca. Wizualnie przypomina Jack Russella, ale na wyższych i smuklejszych łapach, co nadaje mu elegancji nietypowej dla bardziej przysadzistych terierów norowców.
Głowa i pysk
Głowa ma kształt trójkąta i jest płaska między uszami. Przejście od czoła do kufy (stop) jest zaznaczone, ale łagodne, nie ostre. Pysk jest długi, co pozwala psu skutecznie chwytać zdobycz. Nos zawsze czarny. Szczęki mocne, z pełnym zgryzem nożycowym - to niezbędne dla psa, którego praca polega na chwytaniu.
Oczy i uszy
Oczy są niewielkie, nieco skośne, bardzo ciemne. Spojrzenie inteligentne, żywe i zawsze czujne. Uszy trójkątne, osadzone wysoko. W stanie spoczynku opadają do przodu, zasłaniając kanał słuchowy, ale gdy pies jest zaniepokojony (a zdarza się to często), unoszą się u nasady, podczas gdy końcówki pozostają opadające. Nadaje to pyskowi zabawnego, a zarazem poważnego wyrazu.
Tułów i kończyny
Szyja długa, umięśniona, bez podgardla - stanowi eleganckie przejście do kłębu. Przedstawiciele rasy mogą pochwalić się rozwiniętą muskulaturą klatki piersiowej (jest ona głęboka, ale niezbyt szeroka, by pies mógł wchodzić do nor) oraz tylnych kończyn. Grzbiet prosty i mocny. Smukłe łapy zakończone są okrągłymi opuszkami, tak zwanymi „kocimi łapami”, co zapewnia bezszelestne poruszanie się.
Sierść i umaszczenie
Skóra jest cieńka i ściśle przylega do ciała. Bardzo krótka, gładka sierść na bokach jest przeważnie biała. Za klasykę uważa się trójkolorową maskę na głowie: czarną i rudą (podpalanie) na białym tle. Czasami spotyka się łaty na tułowiu, ale według wzorca ciało powinno być maksymalnie białe. To nie tylko estetyka, ale i funkcjonalność - jak wspomniano, chodzi o widoczność w ciemnościach.
Ogon
Tradycyjnie ogon kopiowano na 1/4 długości, jednak obecnie w wielu krajach Europy jest to zabronione. Ciekawostką jest, że wiele szczeniąt rodzi się z wrodzonym krótkim ogonem (bobtail) różnej długości. Jeśli ogon jest długi, noszony jest wysoko, prostopadle do grzbietu, niczym „flaga” nastroju.
