Australian Silky Terrier

Historia rasy Australian Silky Terrier rozpoczęła się pod koniec XIX wieku w Australii. Rasa jest wynikiem celowego krzyżowania miejscowych terierów australijskich z importowanymi z Anglii terierami yorkshire. Głównym celem hodowców było poprawienie jakości sierści lokalnych psów, a zwłaszcza uzyskanie pożądanego niebieskiego z podpalanym umaszczenia i jedwabistej tekstury. Rezultat przeszedł wszelkie oczekiwania: na świat przyszły szczenięta z unikalną sierścią, które stały się założycielami nowej rasy.

Początkowo rasa była znana pod różnymi nazwami, w tym „sydney silky” i „terier jedwabisty”. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w Sydney w 1906 roku, a drugi — w stanie Wiktoria w 1909 roku. Wzorce te miały pewne różnice, zwłaszcza dotyczące wagi i pożądanego typu uszu (stojących lub półstojących). Przez długi czas trwały prace nad unifikacją i dopiero w 1926 roku przyjęto jeden, kompromisowy standard.

Po drugiej wojnie światowej amerykańscy żołnierze wracający z Australii przywieźli te urocze pieski do USA, gdzie szybko zyskały popularność. W 1955 roku powstał Amerykański Klub Terierów Jedwabistych. Międzynarodowe uznanie przyszło później: rasa została oficjalnie zarejestrowana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1995 roku. Dziś Australian Silky Terrier jest znany na całym świecie jako wspaniały pies do towarzystwa, łączący w sobie elegancki wygląd i prawdziwego terierowego ducha.

Australian Silky Terrier to kompaktowy, niewysoki, ale mocno zbudowany pies o eleganckich liniach ciała. Jego wygląd świadczy o radosnym usposobieniu, energiczności i gotowości do działania.

• Głowa: Umiarkowanie długa, z płaską czaszką między uszami. Na głowie rośnie charakterystyczny „czubek” z długiej, jedwabistej sierści, który nie powinien zakrywać oczu.
• Kufa: Mocne szczęki, wargi ściśle przylegają. Nos obowiązkowo czarny.
• Oczy: Niewielkie, owalne lub migdałowe, ciemnego koloru, o przenikliwym i inteligentnym wyrazie.
• Uszy: Małe, trójkątne, stojące, wysoko osadzone. Pokryte krótką sierścią.
• Tułów: Nieco wydłużony. Grzbiet prosty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka i głęboka.
• Ogon: Wysoko osadzony. Dawniej tradycyjnie kopiowany, ale dziś w wielu krajach jest to zabronione. Naturalny ogon jest noszony pionowo lub lekko wygięty.
• Sierść: Główna duma rasy. Jest cienka, prosta, lśniąca i jedwabista w dotyku, o długości 13-15 cm. Sierść opada po obu stronach ciała, tworząc wyraźny przedziałek od głowy do ogona. Podsierście jest nieobecne.
• Umaszczenie: Klasyczne czaprakowe — niebieskie z podpalanym lub szaro-niebieskie z podpalanym. „Czaprak” (niebieska część) pokrywa grzbiet, a podpalane lub rudobrązowe odcienie znajdują się na pysku, nogach i dolnej części ciała. Szczenięta rodzą się prawie czarne, a ich umaszczenie stopniowo zmienia się i ostatecznie kształtuje do 18 miesiąca życia.

Za eleganckim wyglądem Australian Silky Terriera kryje się prawdziwy terier — odważny, ciekawski i energiczny. To pies zrównoważony i spokojny, ale tylko do momentu, gdy zostanie sprowokowany. Jest bardzo zabawny i pełen życia, dlatego potrzebuje stałej uwagi, zajęć i wspólnych zabaw. Silky to psy o dobrym i łagodnym usposobieniu, jednak nie tolerują brutalnego traktowania. W odpowiedzi na krzywdę mogą pokazać wszystkie ukryte strony swojego terierowego charakteru, ponieważ z natury są myśliwymi, gotowymi stanąć w swojej obronie.

Psy tej rasy są niezwykle ciekawskie. Przygotuj się na to, że twój ulubieniec zbada każdy zakątek domu, wciśnie się w każdą szczelinę i sprawdzi zawartość wszystkich toreb. Bardzo kochają ludzi, silnie przywiązują się do swojej rodziny i źle znoszą samotność. Staraj się nie zostawiać silky na długo samego, a w żadnym wypadku nie oddawaj go innym ludziom — może to być dla niego poważnym urazem psychicznym. Ich bystry słuch i czujność czynią z nich doskonałych stróżów, którzy zawsze ostrzegą przed przybyciem gości głośnym szczekaniem. Chociaż ich instynkt myśliwski nie jest tak silny, jak u niektórych gończych, na przykład gończego hanowerskiego czy gończego bawarskiego, nadal wymaga kontroli podczas spacerów.

Australian Silky Terriery są generalnie zdrową rasą o długości życia 12-15 lat. Jednak, jak wiele innych ras, mają skłonność do pewnych chorób genetycznych. Ważne jest, aby wybierać szczeniaka od odpowiedzialnych hodowców, którzy testują swoje psy pod kątem chorób dziedzicznych.

Najczęstsze problemy zdrowotne u silky:

1. Choroba Legga-Calvé-Perthesa: Martwica główki kości udowej, która najczęściej występuje u małych ras. Objawia się kulawizną, pies stara się nie obciążać chorej kończyny. Leczy się ją chirurgicznie, po czym funkcje łapy zazwyczaj w pełni wracają.
2. Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego: Chociaż choroba ta jest bardziej charakterystyczna dla dużych ras, może wystąpić również u silky.
3. Zapadanie się tchawicy: Osłabienie chrząstkowych pierścieni tchawicy, co prowadzi do utrudnionego oddychania. Głównym objawem jest suchy, „gęsi” kaszel, zwłaszcza przy podnieceniu lub napięciu smyczy. Ważne jest, aby używać szelek zamiast obroży.
4. Cukrzyca: Zaburzenie przemiany materii, które wymaga stałej kontroli i leczenia.
5. Padaczka: Choroba neurologiczna, która powoduje drgawki. Zazwyczaj jest kontrolowana lekami.
6. Problemy z oczami: Możliwa zaćma i postępujący zanik siatkówki (PRA).

Aby utrzymać zdrowie swojego pupila, nie zapominaj o corocznych profilaktycznych wizytach u weterynarza, terminowych szczepieniach i zabiegach przeciwpasożytniczych. Dokładne zbadanie rodowodu przed zakupem szczeniaka pomoże zminimalizować ryzyko chorób dziedzicznych.

Luksusowa sierść to wizytówka rasy, ale wymaga regularnej i starannej pielęgnacji. Ponieważ u silky nie mają podszerstka i prawie nie linieją, ich sierść ma strukturę podobną do ludzkich włosów i jest podatna na tworzenie się kołtunów.

• Rozczesywanie: To codzienna procedura. Używaj grzebienia z metalowymi zębami i szczotki z naturalnego włosia. Przed rozczesywaniem lekko zwilż sierść specjalnym sprayem-odżywką, aby jej nie uszkodzić.
• Kąpiel: Psa należy kąpać dość często, mniej więcej raz na 2-3 tygodnie lub w miarę zabrudzenia. Używaj wyłącznie wysokiej jakości szamponów i balsamów dla psów długowłosych. Po kąpieli sierść należy dokładnie wysuszyć suszarką, jednocześnie ją rozczesując.
• Strzyżenie: Psy wystawowe strzyże się minimalnie, tylko w celu nadania kształtu. W przypadku pupili domowych można wykonać strzyżenie higieniczne, skracając sierść na brzuchu, wokół łap i odbytu.
• Inne zabiegi: Regularnie sprawdzaj i czyść uszy i oczy. Co miesiąc podcinaj pazury, jeśli nie ścierają się naturalnie. Bardzo ważna jest również pielęgnacja zębów — codzienne czyszczenie specjalną szczotką i pastą pomoże zapobiec powstawaniu kamienia nazębnego.

Australian Silky Terrier to inteligentny i bystry pies, ale, jak wszystkie teriery, może być uparty. Aby wychować posłusznego psa, szkolenie i socjalizację należy rozpocząć od wczesnego wieku. Kluczem do sukcesu jest cierpliwość i pozytywne wzmocnienie. Zajęcia powinny być krótkie, ciekawe i prowadzone w formie zabawy, ponieważ monotonne powtarzanie komend szybko znudzi tego ciekawskiego psa. Zachęty w postaci smakołyków i pochwał działają najskuteczniej.

Wczesna socjalizacja jest niezwykle ważna. Zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami. Pomoże mu to wyrosnąć na pewnego siebie i zrównoważonego psa. Silky mogą doskonale sprawdzić się w różnych psich sportach, takich jak agility, flyball czy freestyle (taniec z psem). Zajęcia te nie tylko pomagają skierować ich energię w odpowiednim kierunku, ale także wzmacniają więź między właścicielem a pupilem.

Właściwe żywienie to gwarancja zdrowia i długowieczności twojego pupila. Dieta powinna być zbilansowana i dostosowana do wieku, wagi i poziomu aktywności psa. Można wybrać zarówno wysokiej jakości suche karmy, jak i karmienie naturalne.

Jeśli wybierasz gotowe karmy, stawiaj na marki klasy super-premium lub holistycznej dla małych, aktywnych ras. W składzie takiej karmy na pierwszym miejscu powinno znajdować się naturalne mięso, a nie zboża, soja czy podroby. Unikaj karm z barwnikami i sztucznymi aromatami.

Przy karmieniu naturalnym podstawą diety (około 60-70%) powinno być chude mięso. Resztę uzupełniają warzywa, niewielka ilość kasz, produkty mleczne i dodatki witaminowo-mineralne.

Aby utrzymać piękno i zdrowie sierści, zaleca się dodawanie do diety specjalnych suplementów z kwasami tłuszczowymi Omega-3 i Omega-6, biotyną i witaminami z grupy B.

• „Wielki pies w małym ciele”: To określenie idealnie opisuje Australian Silky Terriera. Nie są świadome swoich miniaturowych rozmiarów i są gotowe rzucić wyzwanie każdemu przeciwnikowi.
• Łowcy węży: Historycznie ich przodkowie, teriery australijskie, były wykorzystywane do polowania na gryzonie, a nawet jadowite węże na farmach. Ten instynkt częściowo zachował się u tej rasy.
• Unikalny przedziałek: Idealny przedziałek na grzbiecie, ciągnący się od podstawy czaszki do końca ogona, jest jednym z głównych wyróżników rasy na wystawach.
• Pomyłka w nazwie: Rasa jest często mylona z Yorkshire Terrierem, ale silky są większe, mają dłuższy tułów i nieco inną strukturę sierści.

Czy Australian Silky Terrier nadaje się dla rodziny z dziećmi?
Tak, dobrze dogadują się z dziećmi, zwłaszcza jeśli dorastają razem. Ważne jest jednak, aby nauczyć dzieci szanować psa i nie traktować go jak zabawki, ponieważ z powodu małych rozmiarów łatwo go zranić.

Czy silky dogadują się z innymi zwierzętami?
Mogą spokojnie współistnieć z innymi psami i kotami, jeśli zostały socjalizowane od małego. Jednak drobne zwierzęta domowe (chomiki, szczury, ptaki) mogą postrzegać jako zdobycz z powodu swojego instynktu myśliwskiego.

Ile aktywności fizycznej potrzebuje ta rasa?
Mimo małych rozmiarów, to energiczne psy. Potrzebują codziennych spacerów (2 razy po 30-40 minut) i aktywnych zabaw. Będą szczęśliwe, jeśli będą mogły swobodnie pobiegać na zamkniętym terenie.

Czy można zostawiać Australian Silky Terriera na długo samego?
Ta rasa jest bardzo zorientowana na człowieka i źle znosi samotność. Jeśli spędzasz dużo czasu poza domem, ta rasa może nie być dla ciebie odpowiednia. Długotrwała samotność może prowadzić do destrukcyjnych zachowań i nadmiernego szczekania.