Historia rasy Australian Silky Terrier
Historia rasy Australian Silky Terrier rozpoczęła się pod koniec XIX wieku w Australii. Rasa jest wynikiem celowego krzyżowania miejscowych terierów australijskich z importowanymi z Anglii terierami yorkshire. Głównym celem hodowców było poprawienie jakości sierści lokalnych psów, a zwłaszcza uzyskanie pożądanego niebieskiego z podpalanym umaszczenia i jedwabistej tekstury. Rezultat przeszedł wszelkie oczekiwania: na świat przyszły szczenięta z unikalną sierścią, które stały się założycielami nowej rasy.
Początkowo rasa była znana pod różnymi nazwami, w tym „sydney silky” i „terier jedwabisty”. Pierwszy wzorzec rasy został opracowany w Sydney w 1906 roku, a drugi — w stanie Wiktoria w 1909 roku. Wzorce te miały pewne różnice, zwłaszcza dotyczące wagi i pożądanego typu uszu (stojących lub półstojących). Przez długi czas trwały prace nad unifikacją i dopiero w 1926 roku przyjęto jeden, kompromisowy standard.
Po drugiej wojnie światowej amerykańscy żołnierze wracający z Australii przywieźli te urocze pieski do USA, gdzie szybko zyskały popularność. W 1955 roku powstał Amerykański Klub Terierów Jedwabistych. Międzynarodowe uznanie przyszło później: rasa została oficjalnie zarejestrowana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1995 roku. Dziś Australian Silky Terrier jest znany na całym świecie jako wspaniały pies do towarzystwa, łączący w sobie elegancki wygląd i prawdziwego terierowego ducha.
Jak wygląda Australian Silky Terrier: opis wyglądu
Australian Silky Terrier to kompaktowy, niewysoki, ale mocno zbudowany pies o eleganckich liniach ciała. Jego wygląd świadczy o radosnym usposobieniu, energiczności i gotowości do działania.
- Głowa: Umiarkowanie długa, z płaską czaszką między uszami. Na głowie rośnie charakterystyczny „czubek” z długiej, jedwabistej sierści, który nie powinien zakrywać oczu.
- Kufa: Mocne szczęki, wargi ściśle przylegają. Nos obowiązkowo czarny.
- Oczy: Niewielkie, owalne lub migdałowe, ciemnego koloru, o przenikliwym i inteligentnym wyrazie.
- Uszy: Małe, trójkątne, stojące, wysoko osadzone. Pokryte krótką sierścią.
- Tułów: Nieco wydłużony. Grzbiet prosty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka i głęboka.
- Ogon: Wysoko osadzony. Dawniej tradycyjnie kopiowany, ale dziś w wielu krajach jest to zabronione. Naturalny ogon jest noszony pionowo lub lekko wygięty.
- Sierść: Główna duma rasy. Jest cienka, prosta, lśniąca i jedwabista w dotyku, o długości 13–15 cm. Sierść opada po obu stronach ciała, tworząc wyraźny przedziałek od głowy do ogona. Podsierście jest nieobecne.
- Umaszczenie: Klasyczne czaprakowe — niebieskie z podpalanym lub szaro-niebieskie z podpalanym. „Czaprak” (niebieska część) pokrywa grzbiet, a podpalane lub rudobrązowe odcienie znajdują się na pysku, nogach i dolnej części ciała. Szczenięta rodzą się prawie czarne, a ich umaszczenie stopniowo zmienia się i ostatecznie kształtuje do 18 miesiąca życia.
