Australian Stumpy Tail Cattle Dog — Historia i wzorzec

Historia rasy: od „Kąsaczy Timminsa” do uznania

Historia tej rasy owiana jest legendami i ściśle spleciona z kolonizacją Australii. Na początku XIX wieku farmerzy stanęli przed poważnym problemem: bydło trzeba było przepędzać na ogromne odległości przez trudny, dziki teren. Sprowadzone z Anglii owczarki niestety nie wytrzymywały australijskiego upału i szaleńczych obciążeń. Były dobrymi pracownikami na zielonych łąkach Brytanii, ale bezradnymi w warunkach buszu. Potrzebny był nowy typ psa - twardy, wytrzymały i milczący.

Eksperymenty Timminsa

W latach 30. XIX wieku w Nowej Południowej Walii poganiacz o nazwisku Timmins rozpoczął swoje eksperymenty. Skrzyżował importowane krótkowłose collie (znane jako Smithfield dogs) z miejscowym dzikim psem dingo. Jego celem było uzyskanie psa, który pracowałby ze stadem w ciszy i miał wytrzymałość dzikiego zwierzęcia. Wynik przerósł oczekiwania pod względem fizycznym, ale zawiódł w kwestii zachowania. Uzyskane hybrydy, nazwane „Kąsaczami Timminsa” (Timmins Biters), były niezwykle pracowite, ale zbyt agresywne - często raniły bydło, gryząc je zbyt mocno.

Udoskonalenie rasy

Aby wyeliminować nadmierną agresję, ale zachować cechy robocze, do „Kąsaczy Timminsa” dodano później krew gładkowłosych collie blue merle. To złagodziło charakter, zachowując przy tym unikalną zdolność do kierowania półdzikim bydłem. Ważne jest zrozumienie, że Stumpy rozwijał się równolegle, ale oddzielnie od bardziej znanego australijskiego psa pasterskiego (australijskiego heelera). Przez długi czas te dwie linie mylono, ale „Stumpy” to linia starsza.

Pod koniec XIX wieku rasa była niezwykle popularna, ale do lat 80. XX wieku znalazła się na skraju całkowitego wyginięcia. Tylko dzięki programowi ratunkowemu Australijskiej Rady Kynologicznej (ANKC) udało się odrodzić populację. Oficjalne międzynarodowe uznanie przez FCI przyszło dość późno, co sprawia, że rasa ta jest wciąż rzadka poza granicami Australii.

Wygląd Australian Stumpy Tail Cattle Dog

Zewnętrznie jest to idealnie zbalansowany atleta. Pies ma format kwadratowy - długość ciała od stawu barkowego do guza kulszowego jest w przybliżeniu równa wysokości w kłębie. Odróżnia to je od zwykłych australijskich psów pasterskich (heelerów), które są bardziej wydłużone.

Głowa i kufa

Czaszka szeroka, płaska między uszami, z nieznacznym, ale zauważalnym przejściem do kufy (stopem). Sama kufa potężna, tępo zakończona, dobrze wypełniona pod oczami - to narzędzie, którym pies może dać odpór nawet bykowi. Szczęki silne, zgryz nożycowy. Uszy stojące, średniej wielkości, zaostrzone, osadzone wysoko. Są zawsze czujne i ruszają się, wyłapując najmniejszy szelest.

Korpus i kończyny

Szyja wyjątkowo silna, muskularna, płynnie przechodząca w głęboką klatkę piersiową. Żebra umiarkowanie zaokrąglone. Grzbiet prosty, lędźwie szerokie i umięśnione, co zapewnia potężne odbicie tylnych kończyn. Łapy zwarte, zebrane („kocie łapy”), z grubymi opuszkami, co pozwala biegać po kamieniach i kolcach bez urazów.

Sierść i umaszczenie

Sierść „Stumpy'ego” stworzona jest do ochrony przed złymi warunkami pogodowymi. Jest podwójna: krótki, gęsty i miękki podszerstek przykryty jest twardym, prostym włosem okrywowym średniej długości (2,5–4 cm). Na szyi sierść może tworzyć niewielką „kryzę”.

Warianty umaszczenia:

• Błękitne (Blue): jednolite błękitne lub błękitno-nakrapiane. Mogą występować czarne znaczenia na głowie i ciele.
• Rude (Red): równomierne rude nakrapianie na całym ciele (włączając podszerstek). Mogą występować ciemnorude plamy na głowie.

Ważna różnica względem innych ras: u „Stumpy” nie występuje podpalanie (tan points). Jeśli widzisz rude znaczenia na błękitnym psie - to najprawdopodobniej australijski pies pasterski (heeler), a nie krótkoogoniasty.

Różnice: Stumpy Tail vs Australijski Heeler