Historia pochodzenia australijskiego teriera
Historia australijskiego teriera jest ściśle związana z kolonizacją australijskiego kontynentu przez europejskich osadników w XIX wieku. Koloniści potrzebowali małego, ale wytrzymałego i nieustraszonego psa, zdolnego do obrony farm i osad górniczych przed szczurami, myszami i, co szczególnie ważne w australijskich realiach, jadowitymi wężami. Podstawą do stworzenia nowej rasy stały się różne typy terierów, sprowadzonych z Wielkiej Brytanii.
Uważa się, że w selekcji brały udział psy, będące przodkami takich ras jak cairn terrier, skye terrier, dandie dinmont terrier, a także irlandzki i yorkshire terrier. Od każdego z nich australijski terier odziedziczył najlepsze cechy: odwagę, mocną budowę ciała, szorstką sierść, chroniącą przed niepogodą i ukąszeniami, oraz niestrudzony instynkt myśliwski. Szczególny wpływ miał prawdopodobnie yorkshire terrier, od którego australijczyk odziedziczył charakterystyczne niebiesko-rude umaszczenie. Jednak w przeciwieństwie do swojego dekoracyjnego krewnego, australijski terier zachował cechy użytkowe i mocniejszą budowę.
Pierwsze wzmianki o psach podobnych do współczesnych australijskich terierów pochodzą z lat 20. XIX wieku. Początkowo nazywano je „szorstkowłosymi terierami” (Rough Coated Terrier). Rasa szybko zyskała popularność w Australii dzięki swojej wszechstronności i niewymagającemu charakterowi. W 1887 roku w Melbourne założono pierwszy klub rasy, a już w 1899 roku zatwierdzono jej oficjalny wzorzec. Australijski terier stał się pierwszą rasą oficjalnie uznaną w Australii. Międzynarodowe uznanie przyszło później: brytyjski Kennel Club uznał rasę w 1933 roku, a Amerykański Związek Kynologiczny — w 1960 roku. Dziś australijski terier nie jest zbyt popularną rasą poza swoją ojczyzną, ale ceni się go za wspaniały charakter i oddanie.
Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny australijskiego teriera
Australijski terier to mocny, przysadzisty pies o wydłużonej sylwetce, który wygląda na znacznie silniejszego, niż można by się spodziewać po jego niewielkim rozmiarze. Jego wygląd świadczy o wytrzymałości i gotowości do pracy. Główną cechą jest szorstka, prosta sierść, która tworzy charakterystyczny „kołnierz” wokół szyi i „fartuch” na klatce piersiowej.
Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny australijskiego teriera · 12
| Część ciała | Opis według wzorca FCI |
|---|---|
| Wygląd ogólny | Mocny, przysadzisty, o wydłużonej sylwetce, z charakterystycznym terierowatym wyrazem. |
| Głowa | Czaszka długa, płaska, umiarkowanej szerokości. Przejście od czoła do kufy wyraźne, ale nie gwałtowne. Kufa mocna, silna, o długości równej części mózgowej czaszki. |
| Nos | Trufla nosa czarna, niewielkich rozmiarów. |
| Oczy | Niewielkie, owalne, ciemnobrązowe. Osadzone szeroko. Wyraz oczu — przenikliwy i inteligentny. |
| Uszy | Niewielkie, stojące, zaostrzone, bez długiej sierści. Osadzone wysoko na czaszce, ruchliwe. |
| Uzębienie | Zgryz nożycowy. Szczęki mocne. |
| Szyja | Mocna, dobrej długości, lekko wygięta, płynnie przechodząca w łopatki. |
| Tułów | Grzbiet prosty, linia górna równa. Klatka piersiowa umiarkowanie głęboka i szeroka. Lędźwie mocne. |
| Ogon | W przeszłości tradycyjnie kopiowany. W krajach, gdzie jest to zabronione, pozostaje naturalnej długości. Osadzony wysoko, pies nosi go pionowo. |
| Kończyny | Przednie — proste i równoległe, z dobrze rozwiniętym kośćcem. Tylne — z dobrze rozwiniętą muskulaturą, umiarkowanymi kątami stawów. Łapy niewielkie, kocie, z mocnymi czarnymi pazurami. |
| Sierść | Podwójna: szorstki, prosty i gęsty włos okrywowy o długości około 6 cm oraz krótki, miękki podszerstek. Na kufie, w dolnej części kończyn i na łapach sierść jest krótka. Charakterystyczna jest grzywka na głowie. |
| Umaszczenie | Niebieskie z podpalaniem: stalowo-niebieskie lub ciemnoszaro-niebieskie z intensywnym rudym podpalaniem na kufie, uszach, w dolnej części ciała i na łapach. Jednolite piaskowe lub rude: dowolny odcień od piaskowego do czerwonego. Białe plamy na klatce piersiowej lub łapach są wadą. |
