Historia powstania i rozwoju rasy Pinczer austriacki
Pinczer austriacki to rasa o głębokich korzeniach, sięgających starych wiejskich pinczerów, które były powszechne na terytorium Austrii. Psy te nie były wynikiem celowej selekcji arystokracji, a raczej naturalnie ukształtowaną grupą wszechstronnych psów gospodarskich. Ich głównymi zadaniami była ochrona mienia przed nieproszonymi gośćmi oraz walka z gryzoniami, takimi jak szczury i myszy, w stajniach i spichlerzach. Potrafiły również towarzyszyć bydłu i pomagać w polowaniu na drobną zwierzynę, na przykład lisy i zające.
Za przodka współczesnego pinczera austriackiego uważa się dawnego austriackiego pinczera wiejskiego (Landpinscher), który był bardzo rozpowszechniony w drugiej połowie XIX wieku. Psy te były mocne, niewymagające i przystosowane do lokalnych warunków. Uważa się, że mają wspólnych przodków z pinczerem niemieckim, jednak rozwijały się osobno, nabierając charakterystycznych cech.
Na początku XX wieku, wraz z rozwojem innych ras i zmianą stylu życia, te lokalne psy zaczęły zanikać. Doceniając wartość tej unikalnej rasy, Emil Hauck w 1921 roku rozpoczął program jej odtworzenia i standaryzacji. Poszukiwał typowych przedstawicieli w całej Austrii, wybierając psy o pożądanych cechach. Dzięki jego wysiłkom rasa została oficjalnie uznana przez Austriacki Związek Kynologiczny (ÖKV) w 1928 roku pod nazwą „Austriacki pinczer krótkowłosy”.
Jednak II wojna światowa zadała poważny cios populacji. Liczba psów drastycznie spadła, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. W latach 70. XX wieku pozostał tylko jeden zarejestrowany reproduktor o imieniu Dickl von Angern. Dzięki oddanym entuzjastom i krzyżowaniu z psami o podobnym typie, które jeszcze przetrwały na farmach, rasę udało się uratować. Chociaż populacja i dziś nie jest liczna, pinczer austriacki ma swoich wielbicieli, którzy cenią jego cechy użytkowe, oddanie i unikalny charakter. Współczesna nazwa rasy – „Pinczer austriacki” – została przyjęta, aby odzwierciedlić różnorodność typów sierści, ponieważ istnieją nie tylko przedstawiciele krótkowłosi.
Jak wygląda Pinczer austriacki: szczegółowy opis wyglądu
Pinczer austriacki to pies średniej wielkości, o mocnej, krępej budowie, emanujący żywiołowością i czujnością. Ma charakterystyczną gruszkowatą czaszkę oraz inteligentny, uważny wyraz pyska.
- Wygląd ogólny: Krępy, mocny pies o dobrze rozwiniętej muskulaturze. Nie powinien sprawiać wrażenia ani ciężkiego, ani zbyt lekkiego.
- Głowa: Gruszkowatego kształtu, proporcjonalna do tułowia. Czaszka szeroka, z dobrze zaznaczonym, ale nie gwałtownym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa mocna, niezbyt długa, stopniowo zwężająca się ku nosowi.
- Nos: Trufla nosa duża, czarnego koloru u większości umaszczeń lub ciemnobrązowego u psów rudych i płowych.
- Wargi: Ściśle przylegające, pigmentowane.
- Szczęki i zęby: Mocne szczęki z pełnym zgryzem nożycowym. Zgryz cęgowy jest dopuszczalny.
- Oczy: Duże, okrągłe, ciemnego koloru, o żywym i inteligentnym wyrazie. Powieki ściśle przylegają.
- Uszy: Małe, typu „ucho załamane” (końcówki przylegają do policzków) lub małe stojące (jak u nietoperza). Wysoko osadzone. Kopiowanie uszu jest w wielu krajach zabronione i niezgodne ze wzorcem.
- Szyja: Średniej długości, mocna, muskularna, bez podgardla.
- Tułów: Mocny, lekko wydłużony. Grzbiet prosty, mocny. Lędźwie krótkie, szerokie. Zad szeroki, nieścięty. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, owalnego kształtu, sięgająca do łokci. Dobrze zaznaczone przedpiersie.
- Ogon: Wysoko osadzony, szablasty lub zwinięty w pierścień nad grzbietem. Naturalnej długości. Kopiowanie ogona jest również zabronione.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, o mocnym kośćcu. Łopatki długie, ukośnie ustawione. Łokcie przylegają do tułowia. Tylne kończyny z dobrze rozwiniętą muskulaturą i wyraźnymi kątami stawów. Uda szerokie. Łapy zwarte, „kocie”, z mocnymi pazurami.
- Sierść: Podwójna sierść, składająca się z gęstego, twardego włosa okrywowego i miękkiego, gęstego podszerstka. Włos okrywowy może być krótki i gładki lub dłuższy (do 5 cm), bardziej szorstki. Długość sierści może się różnić na różnych częściach ciała, tworząc niewielkie „portki” na tylnych kończynach i gęstszy kołnierz.
- Umaszczenie Pinczera austriackiego: Bardzo różnorodne. Najbardziej typowe to: Żółty (od płowego do pszenicznego), Złotobrązowy, Rudo-brązowy (jelenia czerwień), Czarny, Czarny podpalany (z wyraźnie odgraniczonymi rudymi lub płowymi znaczeniami), Pręgowany (paski na jaśniejszym tle).
Prawie zawsze występują białe znaczenia: na kufie (maska, strzałka), szyi (kołnierz), piersi, brzuchu, kończynach i końcu ogona. Brak białych znaczeń jest niepożądany, ale nie jest wadą dyskwalifikującą.
