Historia pochodzenia rasy Bedlington Terrier
Historia Bedlington Terriera jest tak samo wyjątkowa, jak jego wygląd. Dokładne pochodzenie rasy owiane jest tajemnicą, ale uważa się, że jej korzenie sięgają XVIII wieku w regionie górniczym na północy Anglii, a konkretnie w hrabstwie Northumberland. Psy te początkowo nazywano terierami rotberyjskimi (Rothbury Terrier) na cześć zalesionej okolicy Rothbury, gdzie były szczególnie rozpowszechnione. Cenili je lokalni górnicy i Romowie nie za urodę, lecz za wyjątkowe walory użytkowe.
Były to niestrudzone psy do polowania na szczury w kopalniach, a także na drobną zwierzynę, taką jak borsuki, lisy i wydry. Ich elastyczność, szybkość i nieustraszoność czyniły je idealnymi do pracy w trudnych warunkach. Uważa się, że w ich żyłach płynie krew takich ras jak Dandie Dinmont Terrier, co wyjaśnia charakterystyczną, łukowatą linię grzbietu, a także, być może, Whippetów, od których odziedziczyły szybkość i grację. Współczesną nazwę rasa zawdzięcza miastu Bedlington, gdzie w 1825 roku pies o imieniu Piper, należący do Josepha Ainsleya, zasłynął swoimi zdolnościami łowieckimi i bojowymi. Piper stał się jednym z założycieli rasy w jej współczesnej formie.
Pierwszy wzorzec rasy został przyjęty w 1867 roku, a oficjalne uznanie przez angielski Kennel Club nastąpiło w 1873 roku. Z czasem wygląd zewnętrzny rasy był doskonalony, a nacisk przesuwał się z walorów użytkowych na wygląd wystawowy. Mimo to współczesny Bedlington Terrier nie stracił swoich instynktów łowieckich i odważnego ducha przodków. Dziś psy te najczęściej trzymane są jako zwierzęta domowe i towarzysze, ale nadal są w stanie pokazać swój silny charakter, jeśli jest ku temu powód.
Jak wygląda Bedlington Terrier: wzorzec i opis wyglądu
Bedlington Terrier to ucieleśnienie gracji, elastyczności i siły w kompaktowym ciele. Jego wygląd jest zwodniczy: pod miękkim „owczym” futrem kryją się mocne mięśnie i atletyczna budowa. Każdy element eksterieru ma swoje funkcjonalne przeznaczenie, co jest dziedzictwem jego przeszłości jako psa pracującego.
Jak wygląda Bedlington Terrier: wzorzec i opis wyglądu · 9
| Część ciała | Opis według wzorca FCI nr 40 |
|---|---|
| Ogólny wygląd | Wdzięczny, muskularny pies, bez oznak słabości czy ociężałości. Charakterystyczna łukowata linia grzbietu i głęboka klatka piersiowa. |
| Głowa | Ma kształt gruszkowaty lub klinowaty, pokryta obfitą, prawie białą, jedwabistą „czapeczką” (top-knot). Czaszka jest wąska, ale głęboka i zaokrąglona. Brak wyraźnego stopu — linia od potylicy do nosa jest prosta. |
| Oczy | Stosunkowo małe, jasne, głęboko osadzone. Mają trójkątny kształt. Kolor zależy od umaszczenia: u psów niebieskich – ciemne, u niebiesko-podpalanych – jaśniejsze z bursztynowym odcieniem, u piaskowych i wątrobianych – jasny orzech. |
| Uszy | Średniej wielkości, nisko osadzone, ściśle przylegają do policzków. Mają kształt orzecha laskowego. Pokryte cienką, krótką sierścią z charakterystycznymi jedwabistymi frędzlami na końcach. |
| Tułów | Muskularny i wyraźnie elastyczny. Grzbiet ma naturalne wygięcie nad lędźwiami (łukowaty). Klatka piersiowa jest głęboka, ale niezbyt szeroka. Brzuch jest dobrze podciągnięty, co tworzy elegancką sylwetkę. |
| Ogon | Średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Nisko osadzony, nigdy nie podnosi się powyżej linii grzbietu. Ma kształt szabli. |
| Kończyny | Przednie – proste, rozstawione szerzej przy klatce piersiowej niż przy łapach. Tylne – dłuższe, muskularne, sprawiają wrażenie psa gotowego do szybkiego biegu. Łapy długie, „zajęcze”, z grubymi opuszkami. |
| Sierść | Bardzo charakterystyczna: gęsta, sprężysta, nie przylegająca do skóry, ale nie szorstka. Składa się z mieszanki miękkiego podszerstka i twardszego włosa okrywowego. Ma wyraźną tendencję do skręcania się, szczególnie na głowie i kufie. |
| Umaszczenie | Niebieskie, wątrobiane lub piaskowe. Możliwe jest podpalanie (tan). Szczenięta rodzą się czarne lub ciemnobrązowe, a z wiekiem jaśnieją do ostatecznego koloru. |
