Historia pochodzenia rasy owczarek bergameński
Historia owczarka bergameńskiego sięga zamierzchłych czasów, a jego dokładne pochodzenie owiane jest tajemnicą. Uważa się, że psy te mają ponad dwa tysiące lat. Niektóre źródła sugerują, że ich przodkowie zostali sprowadzeni do Włoch z Azji, być może z Persji, przez koczownicze plemiona lub fenickich kupców wędrujących po Morzu Śródziemnym. Te wschodnie psy pasterskie o charakterystycznej kudłatej sierści stopniowo przystosowały się do warunków europejskich gór. Jednak to właśnie we włoskich Alpach, w szczególności w prowincji Bergamo (od której pochodzi nazwa rasy), owczarek bergameński uformował się jako unikalna rasa, idealnie przystosowana do pracy w surowych warunkach górskich. Przez wieki psy te były niezastąpionymi pomocnikami alpejskich pasterzy, pomagając im przeganiać i ochraniać stada owiec i kóz. Ich gęsta, splątana sierść chroniła przed zimnem, wilgocią, upałem i ukąszeniami drapieżników. Rasa została oficjalnie uznana stosunkowo późno, ale jej zdolności robocze i unikalny wygląd zawsze były wysoko cenione przez miejscową ludność. Niestety, po II wojnie światowej populacja owczarków bergameńskich znacznie spadła z powodu zmniejszenia zapotrzebowania na tradycyjne pasterstwo. Jedynie dzięki wysiłkom entuzjastów udało się uratować rasę. Dziś owczarek bergameński pozostaje dość rzadki, ale jego popularność stopniowo rośnie wśród miłośników unikalnych i inteligentnych psów na całym świecie.
Jak wygląda owczarek bergameński: szczegółowy opis wyglądu
Owczarek bergameński to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i proporcjonalnym ciałem, co sprawia wrażenie siły i zwinności. Ogólny wygląd psa jest harmonijny, nieco rustykalny, co podkreśla jego przeznaczenie do pracy.
- Głowa: Masywna, ale proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka i lekko wypukła między uszami. Stop dobrze zaznaczony. Kufa powinna być mniej więcej tej samej długości co część mózgowa, szeroka u nasady, zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta. Grzbiet nosa prosty. Wargi ściśle przylegające.
- Oczy: Duże, owalne, nie wyłupiaste i nie głęboko osadzone. Kolor oczu waha się od orzechowego do ciemnokasztanowego, w zależności od umaszczenia sierści. Spojrzenie uważne, spokojne i inteligentne. Sierść na głowie często tworzy swoistą „zasłonę” nad oczami, co jednak nie przeszkadza psu dobrze widzieć.
- Uszy: Wiszące, trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko. Są miękkie i ruchliwe, pokryte długą, lekko falistą sierścią, tworzącą frędzle.
- Nos: Duży, czarny, z dobrze otwartymi nozdrzami.
- Zgryz: Nożycowy, z mocnymi, białymi zębami.
- Szyja: Mocna, umięśniona, średniej długości, bez podgardla.
- Tułów: Lekko wydłużony. Grzbiet prosty i mocny. Lędźwie dobrze rozwinięte, lekko wypukłe. Zad szeroki, umięśniony, lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka i przestronna, sięgająca łokci. Żebra dobrze wysklepione.
- Ogon: Gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Pokryty gęstą, lekko „kudłatą” sierścią. W spoczynku opuszczony, sięgający stawu skokowego lub nieco niżej, na końcu może być lekko wygięty. W ruchu lub pobudzeniu podnosi się, ale nie wyżej niż linia grzbietu.
- Kończyny: Kończyny przednie proste, równoległe, z mocnym kośćcem. Łopatki ukośnie ustawione, ramiona umięśnione. Kończyny tylne mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i wyraźnymi kątowaniami stawów. Łapy owalne, zwarte, z ciasno złączonymi palcami i mocnymi, ciemnymi pazurami. Opuszki twarde.
Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Bardzo gęsta, długa, tekstura zróżnicowana na różnych częściach ciała. Składa się z trzech rodzajów włosów: miękkiego i gęstego podszerstka, dłuższego i sztywniejszego włosia „koziego” oraz miękkiej, delikatniejszej warstwy wierzchniej, przypominającej sierść jagnięcia. Te trzy rodzaje włosów przeplatają się, tworząc szerokie, płaskie pasma, nazywane „flokami” lub „sfilcowaniami”. Floki zaczynają się formować w wieku około jednego roku i w pełni rozwijają się do 3–5 lat, osiągając znaczną długość, czasem nawet do ziemi. Sierść jest oleista w dotyku, co zapewnia wodoodporność. Floki pokrywają całe ciało psa, włączając głowę i kończyny, nadając mu unikalny wygląd, przypominający psy takie jak Komondor czy Puli, choć struktura sierści bergameńczyka jest inna.
Umaszczenie: Dopuszczalne są różne odcienie szarości (od jasno-szarego do intensywnego łupkowego), w tym szary cętkowany (merle). Może występować również jednolity matowoczarny. Dopuszczalne są białe znaczenia, jeśli nie przekraczają 1/5 całkowitej powierzchni ciała. Kolory izabelowy i jasnopłowy również występują. Jednolity biały kolor nie jest dopuszczalny standardem.
