Biewer Terrier — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia Biewer Terriera jest wyjątkowa i przypomina bajkę. Zaczęła się nie w wyniku celowej pracy hodowlanej, a dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności. W 1984 roku w rodzinie niemieckich hodowców, Gertrudy i Wernera Biewerów, którzy od ponad 20 lat zajmowali się hodowlą Yorkshire Terrierów, urodziło się szczenię o nietypowym umaszczeniu. W miocie po championach świata, Darling von Friedheck i Fru-Fru von Friedheck, pojawiła się suczka z dużymi białymi plamami na sierści. Stało się to możliwe dzięki spontanicznej mutacji genu recesywnego (piebald gene), którego nosicielami okazali się oboje rodzice.

To niezwykłe szczenię, które otrzymało imię „Śnieżynka von Friedheck” (Schneeflockchen von Friedheck), zapoczątkowało nową rasę. Małżeństwo Biewerów było tak oczarowane pięknem psa, że postanowiło utrwalić tę cechę. Zaczęli celowo hodować psy z białymi plamami. W 1988 roku rasa została po raz pierwszy zaprezentowana na wystawie w Wiesbaden w Niemczech pod nazwą „czarno-biały York”.

Swój wyrafinowany przydomek „a la Pom-Pon” (co z francuskiego tłumaczy się jako „kolorowy kłębek włóczki”) rasa zawdzięcza mężowi niemieckiej piosenkarki Margot Eskens. Podczas kolacji podarował on swojej żonie szczeniaka Biewera na srebrnej tacy, a jego wygląd skojarzył mu się właśnie z barwnym kłębkiem nici. Nazwa przyjęła się i stała się częścią oficjalnego miana rasy.

Jak wygląda Biewer Terrier: wzorzec i opis wyglądu

Biewery to eleganckie, małe psy o harmonijnych i proporcjonalnych rysach. Ich wygląd od razu przyciąga uwagę dzięki luksusowej, długiej sierści i unikalnemu trójkolorowemu umaszczeniu. Mimo swojej miniaturowości sprawiają wrażenie psów mocnych i wytrzymałych.

Główną cechą wyróżniającą rasę jest ich sierść — długa, idealnie prosta, jedwabista w dotyku, opadająca po bokach ciała i tworząca charakterystyczny przedziałek wzdłuż grzbietu od głowy do ogona. Struktura włosa Biewera jest bardzo podobna do ludzkiego, nie posiada podszerstka, dlatego psy te praktycznie nie linieją. To czyni je dobrym wyborem dla osób z alergią, chociaż oczywiście pełnej hipoalergiczności nie można zagwarantować.

Umaszczenie to wizytówka rasy. Wzorzec dopuszcza kombinację trzech kolorów: białego, czarnego i złotego (lub płowego). Na tułowiu przeważają kolory biały i czarny, często w formie „siodła” lub nieregularnych łat. Głowa ma symetryczne trójkolorowe znaczenia: biało-czarno-złote lub biało-błękitno-złote. Błękitny połysk na czarnej sierści jest cechą pożądaną. Ważne jest, aby na tułowiu obowiązkowo występował kolor biały.

Głowa Biewerów jest mała i płaska. Kufa nie jest zbyt długa. Wyrazistą cechą jest długa szyja z zaznaczonym kłębem, co dodaje psu arystokratycznego wyglądu. Oczy są średniej wielkości, ciemne, o inteligentnym, nieco filuternym i ciekawskim spojrzeniu. Uszy małe, trójkątne, stojące, nadają Biewerom charakterystyczny, czujny i dowcipny wyraz. Ogon jest wysoko osadzony, pokryty długim włosem i zarzucony na grzbiet.

Porównanie Biewer Terriera i Yorkshire Terriera