Coonhound czarno-podpalany: krótki przegląd i charakterystyka
Coonhound czarno-podpalany: krótki przegląd i charakterystyka · 8
| Pochodzenie | USA |
|---|---|
| Rok oficjalnego uznania (AKC) | 1945 |
| Grupa FCI | Grupa 6 (Gończe i rasy pokrewne), Sekcja 1.1 (Duże psy gończe) |
| Długość życia | 10–12 lat (niektóre źródła podają do 14 przy idealnej opiece) |
| Wzrost w kłębie (psy) | 63–69 cm |
| Wzrost w kłębie (suki) | 58–64 cm |
| Waga | 29–59 kg (zależnie od płci i kondycji) |
| Rodzaj sierści | Krótka, gęsta, odporna na niepogodę |
Portret psychologiczny i temperament
Gończy czarny podpalany to pies kontrastów. W domu, na kanapie, może być najbardziej leniwym stworzeniem na świecie, które godzinami śpi w zabawnych pozach. Ale wystarczy, że znajdzie się w lesie i poczuje zapach zwierza, a zmienia się w niestrudzoną maszynę do pościgu.
Słyną ze swojego łagodnego usposobienia. Agresja wobec ludzi jest dla tej rasy nietypowa i uważana za poważną wadę. Mogą szczekać na obcych głębokim basem, co bywa przerażające, ale jest to raczej ostrzeżenie niż realna groźba ataku. W stosunku do dzieci zachowują się zazwyczaj delikatnie i cierpliwie, jednak ze względu na swoje gabaryty mogą przypadkowo popchnąć malucha. Dlatego zabawy powinny odbywać się pod nadzorem.
Główną cechą charakteru jest upór i niezależność. To nie jest pies, który będzie patrzył ci w oczy w oczekiwaniu na komendę jak owczarek. Jest przyzwyczajony do samodzielnego podejmowania decyzji, znajdując się w odległości od myśliwego. Dlatego szkolenie coonhounda wymaga niemałej cierpliwości.
Praca w sforze i relacje z innymi zwierzętami
Coonhoundy to psy stadne. Świetnie dogadują się z innymi psami, zwłaszcza jeśli te odpowiadają im wielkością i temperamentem. Natomiast z kotami i mniejszymi zwierzętami moga być problemy. Instynkt łowiecki psa na szopy jest tak silny, że biegnący kot automatycznie zamienia się w ofiarę. Chociaż, jeśli szczeniak wychował się z kotem, mogą pokojowo współistnieć, ale „uliczne” koty zawsze będą obiektem polowania.
Wady i zalety rasy
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Bardzo czułe i zorientowane na rodzinę, brak agresji wobec ludzi. | Skłonność do głośnego wycia i „śpiewów”, co może irytować sąsiadów. |
| Minimalna pielęgnacja sierści (wystarczy przetrzeć i wyczesać). | Specyficzny „psi” zapach silniejszy niż u innych ras (przez tłuszcz skórny). |
| Wysoka inteligencja i zdolność rozwiązywania złożonych zadań. | Upór i niezależność w szkoleniu; skłonność do ucieczek za zapachem. |
| Wytrzymałość, idealny towarzysz dla biegaczy i turystów. | Silne ślinienie się, szczególnie po jedzeniu lub piciu. |
| Spokojny temperament w domu (po odpowiedniej dawce ruchu). | Wymagają znacznego wysiłku fizycznego i dużej przestrzeni. |
Szkolenie: jak dogadać się z upartym myśliwym?
Z wychowaniem psa tej rasy poradzi sobie nie każdy. Coonhoundy to intelektualiści, ale ich inteligencja skierowana jest na rozwiązywanie zadań łowieckich, a nie na bezmyślne posłuszeństwo. Główna zasada szkolenia coonhounda: „Co będę z tego miał?”. Są bardzo nastawione na jedzenie.
Musisz być liderem - spokojnym, konsekwentnym i pewnym siebie. Kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne - sprawią tylko, że pies stanie się lękliwy lub agresywny. Stosuj metodę pozytywnego wzmocnienia. Gdy tylko szczeniak zrobi coś dobrze - chwal i dawaj smakołyk.
Najtrudniejsza komenda dla coonhounda to „Do mnie”, gdy jest na tropie. W tym momencie jego uszy jakby się „wyłączają”. Dlatego wypracowanie idealnego przywołania (recall) to twoja misja numer jeden. Dopóki przywołanie nie jest perfekcyjne, nigdy nie spuszczaj coonhounda ze smyczy na otwartym, nieogrodzonym terenie.
