Bolończyk — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia bolończyka sięga korzeniami głębokiej starożytności i jest ściśle związana z włoską arystokracją. Rasa ta należy do rodziny biszonów, która obejmuje kilka małych białych psów, znanych w basenie Morza Śródziemnego już w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Uważa się, że ich przodkowie, podobni do współczesnych maltańczyków, byli popularnymi towarzyszami rzymskich matron.

Jednak jako odrębna rasa, bolończyk ukształtował się we Włoszech, otrzymując swoją nazwę od miasta Bolonia, które stało się centrum ich hodowli w epoce Renesansu. Już w XI-XII wieku te urocze pieski stały się ulubieńcami arystokracji. Ceniono je za piękno, inteligencję i niesamowitą lojalność. Bogate i wpływowe rody, takie jak Medyceusze czy Gonzagowie, uważały za prestiżowe ofiarowywanie szczeniąt bolończyka innym monarchom i dygnitarzom jako cenny prezent dyplomatyczny.

Hiszpański król Filip II, otrzymawszy w prezencie dwa bolończyki od księcia d'Este, napisał: „To najbardziej królewski prezent, jaki można podarować cesarzowi”. Rasa była niezwykle popularna na francuskim dworze. Sama Markiza de Pompadour, faworyta Ludwika XV, uwielbiała te psy. Katarzyna Wielka, caryca Rosji, również była znaną miłośniczką rasy i posiadała kilka bolończyków.

Mimo wieków popularności, rasa niemal zniknęła po II wojnie światowej, podobnie jak wiele innych europejskich ras. Dzięki wysiłkom zaangażowanych włoskich entuzjastów, w szczególności hodowcy Giana Franco Bologniniego (którego nazwisko symbolicznie zbiega się z nazwą miasta), rasę udało się odtworzyć. Zebrali ocalałych przedstawicieli i rozpoczęli staranny program hodowlany. Oficjalny wzorzec rasy został po raz pierwszy opublikowany w 1955 roku.

Jak wygląda bolończyk: wzorzec i wygląd

Bolończyk to mały, kompaktowy pies o kwadratowej sylwetce. Jego ciało wygląda harmonijnie, a ruchy są pełne wdzięku. Główną ozdobą jest oczywiście jego wyjątkowa sierść.

Głowa bolończyka jest średniej długości, z dość szeroką czaszką. Przejście od czoła do kufy (stop) jest dobrze zaznaczone. Kufa krótka, ale nie płaska. Oczy - to jedna z najbardziej wyrazistych cech. Są duże, okrągłe, bardzo ciemne (prawie czarne) i skierowane prosto. Spojrzenie jest żywe, inteligentne i uważne. Obwódki oczu muszą być czarne.

Nos (trufia) musi być duży i wyłącznie czarny. Uszy są osadzone wysoko, długie i wiszące, ściśle przylegają do głowy. Pokryte są długą sierścią, która zlewa się z sierścią na tułowiu. Tułów jest kompaktowy, o kwadratowej budowie, co oznacza, że długość ciała jest mniej więcej równa wysokości w kłębie. Grzbiet prosty, a ogon osadzony wysoko i wdzięcznie zarzucony na grzbiet, pokryty długą, puszystą sierścią.

Wyjątkowa sierść bolończyka

Sierść bolończyka - to jego główna cecha charakterystyczna. Nie ma podszerstka, co czyni go dobrym wyborem dla osób skłonnych do alergii (chociaż całkowicie hipoalergiczne psy nie istnieją). Sierść jest bardzo długa na całym ciele, puszysta, miękka i ma teksturę przypominającą bawełnę lub watę. Nie przylega do ciała, ale odstaje, tworząc „chmurkę”. Nigdy nie powinna być jedwabista ani szorstka i nie tworzy loków, a raczej luźne „kosmyki”.

Umaszczenie dopuszczalne przez wzorzec jest tylko jedno - czysto białe. Wszelkie plamy lub odcienie (nawet płowe czy żółtawe, jak wspominano w starym opisie) są poważną wadą lub cechą dyskwalifikującą. Dopuszczalne są jedynie lekkie odcienie „kości słoniowej” na uszach, ale czysta biel jest zawsze priorytetem.

Bolończyk w porównaniu z krewnymi

Bolończyka często myli się z innymi białymi pieskami. Należą do rodziny biszonów, do której należą również bichon frise, maltańczyk oraz hawańczyk (choć ten ostatni występuje w różnych kolorach). Oto kluczowe różnice:

• Od Bichon Frise: Bolończyk jest nieco spokojniejszy pod względem temperamentu. Jego sierść jest puszysta i „bawełniana”, podczas gdy u bichon frise jest bardziej kręcona, gęsta i sprężysta, przypominająca aksamit.
• Od Maltańczyka: Maltańczyk ma sierść o zupełnie innej strukturze - jest długa, prosta, jedwabista i opada aż do ziemi jak płaszcz. U bolończyka sierść jest puszysta i odstająca. Bolończyk ma również bardziej kwadratową sylwetkę.

Tabela porównawcza