Gończy bośniacki szorstkowłosy — Historia i wzorzec

Historia i pochodzenie rasy barak

Historia gończego bośniackiego szorstkowłosego sięga głębokiej starożytności i jest ściśle spleciona z historią samego Półwyspu Bałkańskiego. Uważa się, że predkami współczesnego baraka były lokalne, autochtoniczne gończe, które przez wieki były wykorzystywane do polowań w surowych warunkach górskich Bośni. Psy te były wynikiem naturalnej selekcji, gdzie przeżywały tylko najsilniejsze, najbardziej wytrzymałe i najsprytniejsze osobniki, zdolne do tropienia zwierzyny w trudnym terenie.

Celowa praca hodowlana rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. Bośniaccy myśliwi dążyli do standaryzacji i poprawy cech użytkowych swoich czworonożnych pomocników. Głównym celem było stworzenie psa o głośnym, donośnym głosie, niestrudzonego i odważnego, zdolnego do pracy na dzika, lisa i zająca. Nazwa „Barak”, jak się uważa, pochodzi od tureckiego słowa oznaczającego „kudłaty” lub „szorstkowłosy”, co jest bezpośrednim nawiązaniem do najbardziej charakterystycznej cechy rasy. Istnieje również wersja, że nazwa pochodzi od dźwiękonaśladowczego „bar-bar”, imitującego głośne szczekanie psa.

Rasa została po raz pierwszy uznana na arenie międzynarodowej pod nazwą „Gończy Iliryjski”. Jednak po II wojnie światowej, w 1965 roku, Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie zatwierdziła standard rasy pod jej współczesną nazwą — Bosanski Oštrodlaki Gonič, czyli Gończy bośniacki szorstkowłosy, aby podkreślić jej pochodzenie geograficzne. Niestety, tragiczne wydarzenia lat 90. XX wieku, zwłaszcza wojna na Bałkanach, wyrządziły ogromne szkody populacji. Wiele psów zginęło, a praca hodowlana została praktycznie wstrzymana. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Dzięki wysiłkom entuzjastów i lokalnych klubów kynologicznych w latach powojennych populację udało się stopniowo odbudować. Dziś bośniacki barak jest narodową dumą Bośni i Hercegowiny, choć poza swoją ojczyzną pozostaje dość rzadką rasą.

Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny gończego bośniackiego szorstkowłosego

Bośniacki barak — to pies o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z nieco wydłużonym formatem tułowia. Jego wygląd pozbawiony jest finezji, ale emanuje siłą, wytrzymałością i gotowością do pracy. Główną cechą wyróżniającą jest jego kudłata, szorstka sierść, która nadaje mu nieco rozczochranego, ale jednocześnie poważnego wyglądu.

• Głowa: Długa, z umiarkowanie szeroką czaszką. Czoło lekko wypukłe. Guz potyliczny dobrze zaznaczony, podobnie jak łuki brwiowe. Kufa mocna, prostokątna, nieco dłuższa niż część mózgoczaszki, z charakterystycznymi gęstymi „wąsami” i „brodą”.
• Oczy: Duże, owalne, koloru brązowego (od jasno- do ciemnobrązowego). Spojrzenie żywe, odważne i inteligentne.
• Uszy: Średniej długości, osadzone dość wysoko, zwisające. One przylegają do policzków, na końcach zaokrąglone i pokryte krótszą sierścią.
• Tułów: Prostokątnego formatu. Szyja muskularna, bez podgardla. Kłąb wyraźny. Grzbiet szeroki i mocny. Lędźwie krótkie i muskularne. Klatka piersiowa głęboka i przestronna, żebra lekko zaokrąglone.
• Ogon: Osadzony na średniej wysokości, gruby u nasady, do końca zwęża się. Pies nosi go szablasto, trochę wygiętym do góry. Ogon dobrze owłosiony.
• Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Łapy zebrane, „kocie”, z twardymi opuszkami.
• Sierść: Najważniejsza cecha rasy. Jest długa (około 5–10 cm), szorstka, kudłata, zmierzwiona. Pod szorstkim włosem okrywowym znajduje się gęsty, miękki podszerstek, który doskonale chroni psa przed niepogodą.
• Umaszczenie: Podstawowy kolor może być pszeniczno-żółty, rudawo-żółty, ziemisto-szary lub czarniawy. Często spotyka się dwukolorowe i trójkolorowe kombinacje. Białe odznaki są dopuszczalne na głowie (gwiazdka, strzałka), szyi, klatce piersiowej, brzuchu, dolnych częściach kończyn i na końcu ogona.