Historia rasy Braque du Bourbonnais
Historia Braque du Bourbonnais jest jedną z najstarszych wśród wszystkich francuskich wyżłów. Pierwsze wzmianki o psie bardzo podobnym do współczesnego przedstawiciela rasy pochodzą z końca XVI wieku. W 1598 roku w dziele włoskiego naturalisty Ulisse Aldrovandiego opisano „psa o cętkowanej białej sierści z bladoliliowymi lub winnymi plamami”, który żył w francuskiej prowincji Bourbonnais. Ten opis idealnie odpowiada unikalnemu umaszczeniu rasy. Przez wieki psy te ceniono za wyjątkowe cechy myśliwskie: doskonały węch, wytrzymałość i zdolność do pracy w każdych warunkach.
Rasa przeżyła kilka trudnych okresów, które niemal doprowadziły do jej całkowitego wyginięcia. Wielka Rewolucja Francuska, a później dwie wojny światowe, zadały druzgocący cios populacji. Po II wojnie światowej rasa była uważana za praktycznie wymarłą. Odrodzenie rozpoczęło się dopiero w latach 70. XX wieku dzięki wysiłkom entuzjasty imieniem Michel Comte. Zebrał on ocalałe osobniki rasy, które odpowiadały starożytnym opisom, i założył Klub Braque du Bourbonnais (Club du Braque du Bourbonnais) w 1982 roku. Dzięki jego poświęconej pracy i starannej selekcji udało się nie tylko odtworzyć liczebność, ale także zachować autentyczne cechy użytkowe i wygląd rasy. Dziś Braque du Bourbonnais są jednymi z najlepszych i najbardziej eleganckich wyżłów kontynentalnych, choć pozostają stosunkowo rzadkie poza Francją. Podobnie jak w przypadku Jamthunda, determinacja hodowców była kluczowa dla przetrwania tych ras.
Jak wygląda Braque du Bourbonnais: wzorzec i opis wyglądu
Braque du Bourbonnais to pies średniej wielkości, o mocnej, ale eleganckiej budowie ciała, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Jego wygląd sprawia wrażenie siły i gracji jednocześnie. Ważną cechą jest zwartość i proporcjonalność ciała.
Głowa, oczy i uszy
Głowa ma charakterystyczny gruszkowaty kształt, typowy dla wyżłów. Czaszka jest zaokrąglona, przejście od czoła do kufy płynne, ale wyraźne. Kufa mocna, prostokątna, z dużą truflą nosową, której kolor harmonizuje z podstawowym umaszczeniem sierści. Oczy duże, wyraziste, koloru orzechowego lub ciemnobursztynowego. Spojrzenie inteligentne, łagodne i spokojne. Uszy średniej wielkości, osadzone na poziomie oczu lub nieco wyżej, wiszące wzdłuż policzków, mają trójkątny kształt z lekko zaokrąglonym końcem. Często uszy mają jednolity ciemny kolor, co kontrastuje z cętkowanym umaszczeniem głowy.
Tułów i ogon
Tułów jest nieco wydłużony, z mocnym, prostym grzbietem i muskularnymi lędźwiami. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla płuc i serca, co jest ważne dla psa pracującego. Brzuch podciągnięty. Kończyny proste, równoległe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia silny napęd. Łapy zwarte, zebrane w „grudkę”.
Ogon – jedna z najbardziej wyróżniających cech rasy. Wiele szczeniąt Braque du Bourbonnais rodzi się z naturalnie krótkim ogonem (brachyuria) lub wcale bez niego (anuria). Jeśli jednak szczeniak rodzi się z długim ogonem, wzorzec dopuszcza jego kopiowanie do długości nie większej niż 15 cm (w krajach, gdzie jest to dozwolone). Naturalnie krótki ogon jest zaletą.
Sierść i umaszczenie
Sierść krótka, cienka, gęsta i przylegająca do ciała. Na grzbiecie może być nieco szorstka. Taki typ sierści dobrze chroni psa przed niepogodą, ale nie jest przystosowany do ekstremalnych mrozów. Umaszczenie Braque du Bourbonnais jest unikalne i stanowi wizytówkę rasy. Wzorzec uznaje dwa główne warianty:
- „Osad winny” (lie de vin): gęste cętki koloru brązowego na białym tle, co stwarza wrażenie liliowego lub różowo-liliowego odcienia.
- „Kwiat brzoskwini” (fleur de pêcher): gęste cętki koloru płowego (jasnorudego) na białym tle, co nadaje sierści delikatny, brzoskwiniowy odcień.
Na sierści mogą również występować duże plamy w odpowiednim kolorze. Głowa i uszy zazwyczaj mają bardziej jednolite umaszczenie niż tułów.
