Charakter: temperament i zachowanie rasy

Spaniele bretońskie to „generatory pozytywnej energii” na czterech łapach. Łączą w sobie wysoką emocjonalność i naturalne posłuszeństwo, choć często uważa się je za psy kochające wolność. To nie jest pies, który będzie cicho leżał w kącie. Chce być w centrum wydarzeń, uczestniczyć we wszystkich sprawach rodzinnych i podążać za właścicielem jak cień. Ich „silniczek” prawie nigdy się nie wyłącza, gdy nie śpią.
Spaniel bretoński w rodzinie i z dziećmi
To idealny towarzysz rodzinny dla aktywnych ludzi. Żywy i hiperaktywny pupil źle znosi rozłąkę z właścicielem i stara się zawsze przebywać w ludzkim towarzystwie. Źle tolerują samotność i mogą rozwinąć lęk separacyjny lub destrukcyjne zachowania (szczekanie, gryzienie mebli), jeśli są zostawiane same na długo.
Bretończyk jest przyjazny wobec obcych, więc nie należy oczekiwać od niego zdolności obronnych. Raczej „zaliże” włamywacza na śmierć, niż go przestraszy. Świetnie dogadują się z dziećmi, widząc w nich równie niestrudzonych partnerów do zabaw. Jednak ze względu na swoją wysoką energiczność, mogą przypadkowo przewrócić bardzo małe dziecko, dlatego zabawy zawsze powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych.
Stosunki z innymi zwierzętami
Inne zwierzęta również nie muszą obawiać się bretończyka - chętnie współpracuje z innymi psami. Są bezkonfliktowe i zazwyczaj szczęśliwe, mając psiego przyjaciela. Oczywiście, ich energia może być nadmierna dla spokojnych, flegmatycznych ras. W przeciwieństwie do niektórych ras myśliwskich, które mogą być dominujące, jak na przykład rhodesian ridgeback, bretończyk jest zazwyczaj nastawiony na współpracę.
Jeśli chodzi o mniejsze zwierzęta domowe (koty, gryzonie, ptaki), sytuacja jest bardziej skomplikowana. Bretończyk to pies myśliwski z silnym wrodzonym instynktem. Chociaż może pokojowo żyć z kotem, z którym dorastał, nowe lub obce koty, a tym bardziej ptaki czy wiewiórki na podwórku, najprawdopodobniej będzie niestrudzenie ścigał.
Szkolenie i socjalizacja Spaniela bretońskiego

Naturalne posłuszeństwo, wysoka inteligencja i chęć zadowolenia właściciela sprawiają, że szkolenie spanieli bretońskich jest łatwym i przyjemnym procesem. One dosłownie „żyją” po to, by pracować w zespole z człowiekiem. Bretończyki to „prymusy” w psim świecie. Szybko łapią nowe komendy i uwielbiają wykonywać zadania.
Niezwykła emocjonalność rasy wymaga łagodnego traktowania i delikatnego podejścia. Są bardzo wrażliwe na krytykę. Twarde metody szkolenia, krzyki, kary fizyczne czy „szarpanie” smyczą mogą „złamać” tego psa, czyniąc go lękliwym, niepewnym i niespokojnym. Najlepiej reagują na pozytywne wzmocnienie: pochwały, smakołyki, zabawy i entuzjazm właściciela. Ich motywacją jest Twoja radość.
Wrażliwa natura bretończyków wymaga wczesnej i intensywnej socjalizacji. Od małego (po niezbędnych kwarantannach) zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami, powierzchniami i innymi spokojnymi, zaszczepionymi zwierzętami. Bez tego ten pies o delikatnej psychice może stać się strachliwy lub nadmiernie pobudzony. Trening fizyczny pozwoli mu wykorzystać swoją burzliwą energię, ale tutaj należy zadbać o różnorodność. Bretończyk może szybko się znudzić bez przygód i wyzwań intelektualnych.
Aktywność i wysiłek fizyczny

To nie jest rasa, która będzie szczęśliwa po 15-minutowym spacerze wokół bloku. Spaniel bretoński to wysokoenergetyczny „wieczny silnik”. Potrzebuje minimum 1–2 godzin intensywnego wysiłku fizycznego dziennie. I nie jest to tylko spacer na smyczy, to musi być bieganie, gry we frisbee lub praca zgodna ze specjalizacją (polowanie, sport).
Ważne: Bretończyk, który nie otrzymuje wystarczającej ilości ruchu, staje się destrukcyjny, niespokojny i nie do opanowania. Może zacząć gryźć meble, bez przerwy szczekać lub próbować uciec z podwórka w poszukiwaniu przygód. Ta rasa jest idealna dla osób prowadzących aktywny tryb życia. Podobnie jak dalmatyńczyki, są doskonałymi partnerami do:
- Biegania i joggingu
- Wycieczek rowerowych (gdy pies biegnie obok)
- Pieszych wędrówek i wypraw w góry
- Psich sportów: agility (gdzie często są mistrzami), flyball, dock diving, nosework (praca węchowa).
Są gotowi do pracy w każdą pogodę, czy to upał, czy deszcz. Ich wytrzymałość jest legendarna. Ponadto, nie zapominaj o wysiłku umysłowym. 15 minut treningu komend, gier węchowych (np. chowanie smakołyków w pokoju) czy pracy nad sztuczkami męczy je nie mniej niż godzinna przebieżka.
Plusy i minusy rasy Spaniel bretoński
Żadna rasa nie jest idealna dla wszystkich. Spaniel bretoński to wspaniały pies, ale nie pasuje do każdej rodziny. Oto szczere spojrzenie na zalety i wady, które pomoże Ci podjąć świadomą decyzję.
Plusy i minusy rasy Spaniel bretoński · 6
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Wysoka inteligencja i łatwość szkolenia. Uwielbiają się uczyć i sprawiać przyjemność. | Niezwykle wysoka potrzeba energii. Potrzebują pracy, a nie tylko spacerów. |
| Kompaktowy rozmiar. „Dużo psa” w małym ciele, wygodny w podróży i transporcie. | Źle znoszą samotność. Skłonność do lęku separacyjnego. |
| Przyjazny i czuły charakter. Świetnie dogaduje się z dziećmi i innymi psami. | Wrażliwy charakter. Źle reagują na krzyki, twarde metody i negatywne emocje. |
| Stosunkowo łatwa pielęgnacja sierści (w porównaniu do innych spanieli). | Silny instynkt myśliwski. Mogą gonić koty, ptaki i wiewiórki. |
| Dobre zdrowie i wytrzymałość. | Skłonność do infekcji uszu. Wymaga stałej kontroli i czyszczenia. |
| Wszechstronny (praca i towarzystwo). Doskonały myśliwy i jednocześnie wspaniały towarzysz. | Nie jest stróżem. Zbyt przyjazny wobec obcych. |

