Pointer angielski

Pointery angielskie to jedne z najpopularniejszych psów myśliwskich na świecie, a ich historia to kilka stuleci pracy hodowlanej. W tłumaczeniu z angielskiego „pointer” oznacza „wskazówkę” lub „tego, kto wskazuje”. I nie jest to przypadek. Te słynne psy zdobyły uznanie właśnie dzięki swojej charakterystycznej stójce – zamierają w bezruchu niczym posąg, wskazując myśliwemu kierunek, w którym ukrywa się ptactwo.

Celową hodowlą i szlifowaniem cech użytkowych tych psów zajęto się w Anglii już w XVIII wieku. Historycy kynologii przypuszczają jednak, że podobne psy pojawiły się na kontynencie znacznie wcześniej. Prawdopodobnie przodkami współczesnych pointerów były starohiszpańskie wyżły perro de punta („pies w stójce”), które trafiły do Anglii wraz z oficerami wracającymi z wojny o sukcesję hiszpańską (1701-1714). Rozważa się także udział w genotypie wyżłów portugalskich.

Współczesny wygląd pointery zawdzięczają żmudnej pracy angielskich hodowców, którzy dążyli do uzyskania idealnych proporcji, szybkości i wytrzymałości. Aby „odchudzić” kościec i nadać psu bardziej sportową sylwetkę, krzyżowano je z takimi rasami jak:

• Foxhoundy – dla poprawy wytrzymałości i budowy łap;
• Charty (Greyhoundy) – dla nadania szybkości, elegancji i lepszego wzroku;
• Bloodhoundy – dla udoskonalenia węchu;
• Starofrancuskie i włoskie wyżły – dla utrwalenia instynktów myśliwskich.

Psy te są niezwykle popularne także dzisiaj, zwłaszcza wśród profesjonalnych myśliwych. Doskonały węch i fenomenalna szybkość uczyniły z nich niezastąpionych pomocników w polowaniach na ptactwo. Wzorzec pointera został przyjęty w 1897 roku przez Klub Miłośników tej rasy. W 1900 roku rasa została oficjalnie uznana przez Brytyjski Związek Kynologiczny, stając się wzorcem wśród wyżłów gładkowłosych.

Wygląd pointera to ucieleśnienie aerodynamiki. Każda linia jego ciała świadczy o gotowości do nagłego zrywu. To pies o szlachetnej budowie, bez najmniejszych oznak ociężałości. Przyjrzyjmy się bliżej eksterierowi zgodnie z międzynarodowymi standardami.

Głowa i pysk

Pointer angielski to pies sporych rozmiarów, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej, suchej muskulaturze. Głowa jest proporcjonalna do tułowia, z długą, umiarkowanie szeroką czaszką. Cechą charakterystyczną jest wyraźnie zaznaczony stop (przełom czołowo-nosowy) oraz specyficzne linie profilu: linie kufy i czaszki są zbieżne (konwergencja), co nadaje pyskowi lekko zadarty wygląd. Pozwala to psu łapać „górny wiatr”, trzymając głowę wysoko podczas biegu.

Kufa jest długa, prostokątna w przekroju. Trufla nosowa duża, miękka i wilgotna; jej kolor może być ciemny (czarny) lub jasny (w odcieniu łat), w zależności od umaszczenia psa. Nozdrza szerokie, co jest kluczowe dla intensywnego oddychania i pracy węchowej. Uszy wiszące, osadzone dość wysoko (na poziomie oczu), cienkie, jedwabiste, trójkątne z zaokrąglonymi końcami, ściśle przylegają do głowy. Oczy duże, okrągłe, o inteligentnym i żywym wyrazie; kolor waha się od orzechowego do ciemnobrązowego, jasne oczy nie są pożądane. Szyja długa, umięśniona, elegancko wygięta, bez podgardla (nadmiaru skóry).

Tułów i kończyny

Grzbiet mocny, krótki i sprężysty, lekko opadający od kłębu do zadu. Lędźwie silne, umięśnione i lekko wypukłe. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca łokci, co zapewnia odpowiednią pojemność dla płuc i serca podczas długiego galopu. Ogon średniej długości, gruby u nasady, płynnie zwężający się ku końcowi. W ruchu pies nosi go na poziomie grzbietu i działa on jak ster. Co ciekawe, podczas poszukiwań ogon pointera porusza się na boki, wydając charakterystyczny świszczący dźwięk.

Kończyny długie, proste, równoległe względem siebie, z dobrze rozwiniętą, rzeźbioną muskulaturą. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kątowanie, co zapewnia potężne odbicie. Łapy owalne lub okrągłe z długimi, zwartymi palcami („kocia łapa” nie jest typowa, częściej spotyka się „zajęczą”).

Sierść i umaszczenie

Szata jest krótka, prosta, gęsta i lśniąca, w dotyku może być nieco szorstka, ale ściśle przylega do ciała. Nie ukrywa rzeźby mięśni. Umaszczenie pointera angielskiego jest różnorodne i klasyfikuje się następująco:

• Jednolite: czarne, płowe, kawowe (rzadziej spotykane);
• Dwukolorowe (najpopularniejsze): cytrynowo-białe, pomarańczowo-białe, wątrobiano-białe (brązowo-białe) oraz czarno-białe;
• Trójkolorowe: połączenie bieli, czerni/brązu i podpalania.

Dopuszczalne są białe znaczenia na pysku, klatce piersiowej i końcach łap. Każde umaszczenie ma swój urok, ale na cechy użytkowe kolor łat nie ma żadnego wpływu.

Charakter psów tej rasy praktycznie nie ma wad, jeśli spojrzymy na nie przez pryzmat ich przeznaczenia. Wiedzą dokładnie, gdzie i jak mają się zachować. To intelektualiści psiego świata o wysokim poziomie adaptacji.

W domu psy te są dość spokojne, czasem wręcz flegmatyczne. W stosunku do bliskich są czułe, lubią dotyk i są przyjaźnie nastawione. Pointer angielski to pies, który kocha komfort; nie zdziw się, jeśli znajdziesz go pod kołdrą w swoim łóżku. Na polowaniu zachodzi jednak metamorfoza – pies staje się uważny, pełen pasji i niestrudzony. Świetnie dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, zwłaszcza psami, ponieważ pointery przywykły do pracy w sforze (parze). Jednak drobne gryzonie czy ptaki moga wzbudzić ich zainteresowanie, choć pointer nie ma skłonności do agresji czy zabijania zdobyczy (jego zadaniem jest znalezienie i wskazanie).

Pointery doskonale rozumieją kontekst: dom służy do odpoczynku, pole do pracy. Mimo to, ptaków w pobliżu lepiej nie trzymać w wolnym dostępie. Nie kuś swojego ulubieńca, żeby potem nie musieć go karać; jeśli regularnie z nim polujesz, karanie psa za przejaw instynktu jest niedopuszczalne, aby nie wywołać u niego dysonansu związanego z dwiema sprzecznymi informacjami.

Pamiętaj też, że charakter Twojego czworonożnego przyjaciela w dużej mierze zależy od wychowania, bo to Ty go kształtujesz. Z natury pointery są szybkie, zwinne, mądre, dobroduszne i wesołe. Są całkowicie pozbawione agresji wobec człowieka. Aby w przyszłości u szczeniaka ujawniły się wszystkie najlepsze cechy, spraw, by od małego czuł się bezpieczny i pewny siebie.

Jak każda rasa, pointer angielski ma swoje mocne i słabe strony. To, co dla myśliwego jest zaletą, dla przeciętnego mieszkańca miasta może stać się problemem.

Aby uniknąć najczęstszych chorób charakterystycznych dla tej rasy, należy dokładnie przestudiować rodowód szczeniaka przed zakupem. Zdrowie wielu psów zależy od genetyki. Pointery są wytrzymałe, cieszą się krzepkim zdrowiem i dobrym układem odpornościowym. Średnio żyją 13-14 lat, co jest dobrym wynikiem jak na psa tej wielkości. Jednak chorób dziedzicznych u nich nie brakuje i odpowiedzialny właściciel powinien o nich wiedzieć.

Na liście znajdują się choroby, które odnotowano u psów tej rasy na przestrzeni lat. Nie oznacza to, że Twój pupil jest na nie skazany, ale ryzyko istnieje:

• Dysplazja stawu biodrowego – patologia prowadząca do kulawizny i bólu. Ważne jest wykonanie prześwietlenia rodzicom szczeniąt.
• Zapalenie stawów – częściej spotykane u starszych psów.
• Zaćma i postępujący zanik siatkówki (PRA) – problemy okulistyczne, które mogą prowadzić do ślepoty.
• Dysplazja rogówki oka.
• Wrodzona głuchota – częściej występuje u białych psów lub z przewagą bieli.
• Padaczka – zaburzenie neurologiczne.
• Niedoczynność tarczycy – niedobór hormonów tarczycy.

Pointer angielski ma również skłonności do różnych chorób skóry (alergiczne zapalenia skóry), dlatego nie zapominaj o terminowym szczepieniu pupila i kąpaniu go w specjalnych środkach hipoalergicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ochronę przed kleszczami, ponieważ pies pracujący spędza dużo czasu na polach i w lasach, gdzie ryzyko złapania babeszjozy jest bardzo wysokie. Zabezpieczanie skóry przed wszelkimi pasożytami za pomocą bezpiecznych środków trzeba wykonywać regularnie, od wczesnej wiosny do późnej jesieni.

Pointer angielski musi mieszkać w cieple. Psy te mają krótką sierść bez gęstego podszerstka, która nie ochroni ich przed silnym mrozem, zwłaszcza zimą. W kojcu zimą pies ten po prostu zginie lub zachoruje na zapalenie płuc. Dlatego pointery najlepiej trzymać w mieszkaniu lub w domu prywatnym z wolnym wybiegiem na podwórku, ale z noclegiem w cieple. Oczywiście drugi wariant jest najbardziej udany, gdyż psy te muszą dużo się ruszać i spędzać czas na świeżym powietrzu.

W domu pointery zachowują się bardzo spokojnie, pod warunkiem zapewnienia im odpowiedniej dawki ruchu. Są to przede wszystkim myśliwi z natury, dlatego trzeba z nimi spędzać dużo czasu na spacerach w lesie. Jeśli nie masz możliwości polowania, zapewnij pupilowi zajęcia sportowe imitujące tę fascynującą dla rasy czynność – na przykład coursing lub agility.

Pielęgnacja pointera to sama przyjemność. Nie wymagają codziennego czesania ani częstych kąpieli. Wystarczy raz w tygodniu przetrzeć sierść specjalną gumową rękawicą lub szczotką z naturalnego włosia, aby usunąć martwe włosy i wymasować skórę. Choć w miarę możliwości czesać psy nawet z krótką sierścią należy jak najczęściej, gdyż zabieg ten poprawia krążenie, a także pozytywnie wpływa na wygląd szaty zwierzaka.

Nie zapominaj o higienie oczu i uszu swojego ulubieńca. Wiszące uszy pointera słabo się wietrzą, co tworzy środowisko sprzyjające bakteriom. Oczy najlepiej regularnie przemywać naparem z rumianku lub specjalnym lotionem. Sprawdzaj opuszki łap, które mogą pękać po bieganiu w trudnym terenie; smaruj je specjalnym woskiem lub zwykłym olejem roślinnym. Do wszytskich zabiegów higienicznych przyzwyczajaj szczeniaka od małego. Aby pies pozwalał się oglądać, nagradzaj go smakołykami i chwal.

Wychowanie i szkolenie to kluczowe momenty w Twoim życiu i życiu Twojego pupila. Pointery angielskie to psy mądre i pojętne, z wrodzonym instynktem łowieckim, ale w przypadku niewłaściwego wychowania mogą stać się lękliwe i nieposłuszne, albo wręcz przeciwnie – ignorować właściciela na spacerze.

Aby do tego nie doszło, w żadnym wypadku nie krzywdź psa fizycznie. Pointery są bardzo wrażliwe na intonację i nastrój właściciela. Musisz być cierpliwy i konsekwentny, ale łagodny. Twarde metody tresury sprawią, że pies zamknie się w sobie.

Niezwykle ważna jest wczesna socjalizacja – musisz zapoznać szczeniaka z otaczającym go światem i jego mieszkańcami. Spaceruj po parkach, zapoznawaj z innymi psami, ludźmi w kapeluszach, rowerzystami. Pies myśliwski musi być przede wszystkim pewny siebie. Jeśli szczeniak czegoś się przestraszy, nie żałuj go nadmiernie, w przeciwnym razie Twój gest zostanie odebrany jako pochwała za właściwe (lękliwe) zachowanie. Lepiej odwrócić jego uwagę zabawą.

Poważne szkolenie lepiej zacząć, gdy Twój pointer nieco podrośnie (po 6-8 miesiącach), a póki co naucz go podstawowych komend, takich jak: „Do mnie!”, „Siad”, „Nie wolno”, „Noga”. Komenda „Stój” jest dla pointera naturalna, ale trzeba ją utrwalić. Niemniej jednak do lasu szczeniaka trzeba zabierać od małego, aby przyzwyczajał się do tego środowiska, dźwięków i otoczenia.

Pointery to psy specjalizujące się w ptactwie (kuropatwa, bażant, przepiórka). Mają nawet własną strategię, której szczeniaka uczyć nie trzeba – ma to we krwi. Wyczuwszy ptaka, pointer robi charakterystyczną stójkę, podnosząc przednią łapę i wyciągając się jak struna, wskazując kierunek zwierzyny; następnie czeka na komendę gospodarza, by wypłoszyć ptaka (komenda „Naprzód”). W idealnym scenariuszu pointer nie powinien gonić ptaka po zerwaniu się do lotu. Potem pies może przynieść zdobycz do ręki właściciela, choć aportowanie nie jest obowiązkową dyscypliną profilową dla wyżłów brytyjskich, w odróżnieniu od kontynentalnych. Najważniejsze, byś przyzwyczaił go do posłuszeństwa, a to wcale nie jest trudne, jeśli Twój pupil czuje do Ciebie miłość i zaufanie.

Jeśli interesują Cię inne rasy do aktywnego polowania, warto zwrócić uwagę na bliskich krewnych pointera. Na przykład wyżeł niemiecki krótkowłosy to bardziej uniwersalny żołnierz, który pracuje zarówno ze zwierzyną, jak i w wodzie. A dla miłośników francuskiego szarmu odpowiedni będzie wyżeł z Saint-Germain, który również posiada wspaniałe cechy użytkowe. Często ludzie wybierają pointera tylko ze względu na ładny obrazek, nie rozumiejąc ogromu potrzebnej aktywności. Jeśli szukasz psa do towarzystwa, ale polowanie Cię nie interesuje, być może warto rozważyć inne opcje. Na przykład, jeśli lubisz puszystych przyjaciół, zwróć uwagę na szpica niemieckiego (wilczego), który będzie wspaniałym ulubieńcem rodziny. A dla tych, których pasją nie jest łowiectwo, a powiedzmy turystyka w północnych szerokościach czy pasterstwo, ciekawym wyborem będzie lapinporokoira.

Zdrowie i długość życia naszych braci mniejszych w dużej mierze zależy od prawidłowego odżywiania. Ponieważ pointer to atleta, jego „paliwo” musi być wysokiej jakości. Wszystkie produkty spożywane przez pupila muszą być świeże. Podstawowym warunkiem karmienia jest zbilansowanie. Psów nie można karmić samym mięsem albo tylko kaszami i warzywami.

Zwierzęta wraz z pokarmem muszą otrzymywać wszystkie składniki odżywcze niezbędne dla ich organizmu: białka, tłuszcze, węglowodany, witaminy i minerały. Oczywiście mięso powinno być głównym produktem w psiej diecie (około 50-60%). Oprócz mięsa (wołowina, indyk, królik) należy obowiązkowo podawać pupilowi:

• Podroby (żwacze, serca, wątróbka) – źródło witamin;
• Ryby morskie (bez ości) – źródło kwasów omega;
• Produkty mleczne (twaróg, kefir) – wapń dla kości;
• Warzywa i owoce (cukinia, marchew, jabłko) – błonnik.

Wszystkie te produkty zawierają dużą ilość białka, od którego zależą wszystkie procesy metaboliczne w organizmie zwierzęcia. Warto też podawać psom duże kości wołowe, ale tylko w stanie surowym, by oczyściły zęby. Można je dawać od piątego miesiąca życia. Bardzo pożyteczne są warzywa, owoce i zielenina. Warzywa najlepiej trzeć na tarce i dodawać odrobinę oleju roślinnego, masła lub śmietany. W ten sposób organizm psa otrzyma ilość tłuszczów niezbędną do rozwoju i wzrostu, a także dla połysku sierści.

Psom nie wolno podawać ziemniaków, wypieków drożdżowych, cytrusów, winogron, roślin strączkowych, kości rurkowatych (kurczaka czy królika), jedzenia z przyprawami, półproduktów, słodyczy i czekolady. Pamiętaj, że w misce Twojego czworonoga zawsze musi być czysta woda, zwłaszcza po wysiłku fizycznym. Nie zapominaj też, że po jedzeniu pupil zawsze musi odpoczywać minimum 1,5-2 godziny. Aktywność zaraz po karmieniu niesie ryzyko skrętu żołądka, który może prowadzić do najstraszniejszych konsekwencji i wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej.

• Pies na monecie. Wizerunek pointera można spotkać nie tylko na obrazach klasycznych mistrzów, ale i na monetach jubileuszowych niektórych krajów, co podkreśla jego status dziedzictwa kulturowego.
• „Kamienny” pies. Pointer potrafi utrzymać stójkę godzinami, jeśli czuje zapach ptaka. Znane są przypadki, gdy psy znajdowano w gęstych zaroślach tylko dzięki temu, że nie ruszały się wcale, czekając na pana.
• Wrodzona stójka. Szczenięta pointera zaczynają robić stójkę instynktownie już w wieku 2 miesięcy. Moga zastygnąć przed motylem, zabawką lub gołębiem w parku.
• Rekordzista wystaw. Legendarna suczka Judy, pointer angielski, została pierwszym zwierzęciem-jeńcem wojennym podczas II wojny światowej i otrzymała medal Marii Dickin za męstwo.

Czy pointer nadaje się do mieszkania?
Tak, ale tylko pod warunkiem, że poświęcisz na aktywne spacery nie mniej niż 2-3 godziny dziennie. Bez tego pies z nudów może zacząć niszczyć meble.

Czy pointer mocno linieje?
Linienie jest umiarkowane, sezonowe. Ponieważ sierść jest krótka, nie zbija się w kołtuny, ale drobne „igiełki” mogą wbijać się w tapicerkę.

Czy te psy szczekają?
Pointery nie są „szczekaczami”. Mogą szczeknąć, by ostrzec o przyjściu obcego, ale nie będą tego robić bez powodu. Jako stróże nie są zbyt skuteczne ze względu na swoją dobroć wobec ludzi.

Czy trudno wytresować pointera?
Są bardzo mądre, ale bywają uparte, jeśli się nudzą. Potrzebują motywacji i podejścia opartego na zabawie. Musztra w ich przypadku nie działa.