Historia rasy bulterier: od gladiatora do dżentelmena
Historia bulteriera to droga od nieustraszonego wojownika do kochającego towarzysza i psa wystawowego. Miłośnicy rasy powinni być wdzięczni angielskiemu hodowcy Jamesowi Hinksowi z Birmingham, który w połowie XIX wieku postawił sobie za cel stworzenie „białego kawalera” — psa, który łączyłby siłę i odwagę ras bojowych z elegancją i szlachetnością dżentelmena.
Podstawą nowej rasy były ówczesne „bull and terriery” — mieszańce powstałe ze skrzyżowania staroangielskich buldogów z różnymi terierami. Psy te były popularnymi uczestnikami krwawych sportów, takich jak bull-baiting (szczucie byków) i walki psów. Były silne, wytrzymałe, ale ich wygląd był daleki od elegancji. Hinks postanowił to zmienić. Skrzyżował „bull and terriera” z wymarłym już białym terierem angielskim, aby nadać psu bardziej eleganckie linie i czysto białe umaszczenie. Istnieje również wersja, że do tej mieszanki dodano krew dalmatyńczyka, aby wydłużyć kończyny i poprawić ogólną harmonię, a także bloodhounda, aby zwiększyć inteligencję. Dzięki tej pracy hodowlanej psy pozbyły się luźnych fafli i podgardla, charakterystycznych dla buldoga angielskiego, i zyskały bardziej wydłużoną głowę.
Rezultat pracy Hinksa został zaprezentowany na wystawie w 1862 roku. Jego śnieżnobiały bulterier o imieniu Puss zrobił furorę swoim niezwykłym wyglądem i arystokracją. To był początek triumfalnego marszu rasy. Wkrótce powstał Angielski Klub Miłośników Rasy, a w 1888 roku bulteriery uzyskały oficjalne uznanie Kennel Clubu. Początkowo wzorzec uznawał tylko białe umaszczenie, a psy te stały się symbolem statusu i prestiżu. Okazało się jednak, że gen odpowiedzialny za białe umaszczenie jest związany z wrodzoną głuchotą. Dlatego od początku XX wieku, dzięki staraniom Teda Lyona, dopuszczono umaszczenie kolorowe, krzyżując bulteriery z rasą staffordshire bull terrier. Pozwoliło to znacznie poprawić zdrowie populacji.
Jak wygląda bulterier: opis wyglądu i wzorzec rasy
Wizytówką bulteriera jest jego unikalna głowa. Ma kształt jajowaty (owalny), bez żadnych wklęsłości czy wygięć, z płynną linią profilu opadającą od czubka czaszki do końca nosa. Przejście od czoła do kufy (stop) jest praktycznie niewidoczne. Stwarza to wrażenie całości i potęgi. Bulterier to gladiator psiego świata: mocny, muskularny pies o proporcjonalnej budowie, pełen energii i determinacji.
Jak wygląda bulterier: opis wyglądu i wzorzec rasy · 10
| Część ciała | Opis według wzorca FCI nr 11 |
|---|---|
| Głowa | Długa, silna, głęboka aż do końca kufy, ale nie toporna. Jajowata. Górna część czaszki jest prawie płaska. Profil płynnie opada od czubka głowy do nosa. |
| Oczy | Wąskie, skośnie osadzone, trójkątne. Osadzone głęboko. Powinny być jak najciemniejsze, prawie czarne, z przenikliwym blaskiem. |
| Uszy | Małe, cienkie, blisko osadzone. Pies powinien trzymać je pionowo. |
| Szczęki i zęby | Dolna szczęka silna i potężna. Zęby zdrowe, czyste, mocne, prawidłowego rozmiaru. Zgryz nożycowy. |
| Szyja | Bardzo umięśniona, długa, zakrzywiona, zwęża się od barków do głowy, bez podgardla. |
| Tułów | Okrągły, z wyraźną głębokością i szerokością klatki piersiowej. Grzbiet krótki i mocny. Linia grzbietu za kłębem prosta, lekko wypukła nad lędźwiami. |
| Ogon | Krótki, nisko osadzony, trzymany poziomo. Gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. |
| Kończyny | Bardzo kościste i umięśnione. Przednie kończyny równoległe. Tylne — z dobrze rozwiniętymi udami i kątowaniem. Łapy okrągłe, zwarte, „kocie”. |
| Sierść | Krótka, gładka, ściśle przylegająca, z ładnym połyskiem. Zimą może pojawić się miękki podszerstek. |
| Umaszczenie | Dla białych: czysto biały. Pigmentacja skóry i plamy na głowie nie są wadą. Dla kolorowych: dowolny kolor poza białym lub dowolny kolor z białymi znaczeniami. Preferowane umaszczenie pręgowane. Kolory niebieski i wątrobiany są bardzo niepożądane. |
Istnieje również odmiana rasy — bulterier miniaturowy, który jest dokładną kopią standardowego, ale mniejszy (wysokość w kłębie nie powinna przekraczać 35,5 cm).
