Historia rasy włoski Cane Corso
Historia Cane Corso sięga głębokiej starożytności, bezpośrednio do czasów Imperium Rzymskiego. Ich przodkami są starożytne rzymskie psy bojowe „Canis Pugnax” (molosy), które wykorzystywano do ochrony, polowania na dużą zwierzynę, a nawet w walkach gladiatorów na arenach, gdzie walczyły z lwami i niedźwiedziami. Psy te były niezastąpionymi pomocnikami legionistów w wyprawach wojennych.
Po upadku Imperium Rzymskiego rasa nie zniknęła, lecz znalazła nowe zastosowanie na farmach i w posiadłościach włoskich chłopów. Przez wieki Cane Corso były psami uniwersalnymi: strzegły bydła przed drapieżnikami, chroniły domy właścicieli, pomagały przepędzać stada, a nawet były używane do polowań na dziki. Ceniono je za inteligencję, siłę, wytrzymałość i bezgraniczną lojalność wobec rodziny. W źródłach literackich wzmianki o podobnych psach datowane są już na XV wiek.
Jednak w XX wieku, zwłaszcza po II wojnie światowej, rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Zmiana warunków społeczno-ekonomicznych, mechanizacja rolnictwa i pojawienie się nowych ras spowodowały, że zapotrzebowanie na Cane Corso znacznie zmalało. Na szczęście, dzięki grupie entuzjastów pod przewodnictwem doktora Paolo Brebera, w latach 70. XX wieku rozpoczęto program odbudowy rasy. Szukali oni ocalałych przedstawicieli w odległych zakątkach Włoch i rozpoczęli systematyczną hodowlę.
Wysiłki zakończyły się sukcesem. W 1994 roku rasa została uznana na poziomie krajowym we Włoszech, a w 1996 roku otrzymała wstępne uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Dziś Cane Corso są ponownie popularne na całym świecie, ale teraz częściej pełnią rolę towarzyszy i członków rodziny, choć ich zdolności użytkowe, jak dawniej, stoją na wysokim poziomie. Mają wiele wspólnych cech z innymi molosami, takimi jak mastif neapolitański, który również jest ich bliskim krewnym, a także boerboel, mający podobne przeznaczenie stróżujące.
Jak wygląda włoski Cane Corso: opis wyglądu
Cane Corso to pies dużej wielkości, o atletycznej i mocnej budowie ciała, a jednocześnie elegancki i bez zbędnej masywności. Jego wygląd emanuje siłą, pewnością siebie i spokojem. To harmonijnie zbudowany pies, którego długość tułowia nieco przekracza wysokość w kłębie.
- Głowa: Masywna, typowa dla molosów, z szeroką czaszką. Długość kufy stanowi około jednej trzeciej całkowitej długości głowy. Przejście od czoła do kufy jest wyraźnie zaznaczone.
- Kufa: Bardzo szeroka i głęboka. Szerokość kufy jest prawie równa jej długości. Górne wargi są obwisłe, zakrywają dolną szczękę, tworząc charakterystyczny „fafałkowaty” wygląd. Zgryz – lekki przodozgryz.
- Oczy: Średniej wielkości, owalnego kształtu, osadzone prosto. Kolor oczu zazwyczaj ciemny, w tonacji umaszczenia, ale dopuszczalne są również jaśniejsze odcienie. Spojrzenie inteligentne, uważne i przenikliwe.
- Uszy: Wiszące, trójkątne, szerokie u nasady, osadzone wysoko nad kośćmi policzkowymi. Dawniej uszy i ogon tradycyjnie kopiowano, ponieważ zmniejszało to ich podatność na urazy podczas pracy i starć z drapieżnikami. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zabronione, a coraz więcej psów ma naturalny wygląd.
- Tułów: Bardzo mocny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet prosty, klatka piersiowa obszerna i głęboka.
- Ogon: Osadzony dość wysoko, gruby u nasady. Tradycyjnie kopiowany na wysokości czwartego kręgu. Nieprzycięty ogon podczas ruchu unosi się, ale nigdy nie zawija się w pierścień.
- Sierść: Krótka, błyszcząca, bardzo gęsta, z niewielkim podszerstkiem, który staje się gęstszy zimą. W dotyku sierść jest twarda, ale nie gładka.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są czarne, ołowianoszare, łupkowoszare, jasnoszare, jasnorude, płowe, ciemnorude i pręgowane (paski na rudym lub szarym tle). U psów rudych i pręgowanych na kufie powinna znajdować się czarna lub szara maska, która nie wychodzi poza linię oczu.
