Cão de Castro Laboreiro — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy Cão de Castro Laboreiro

Historia pochodzenia Cão de Castro Laboreiro niestety nie posiada dokładnych źródeł pisanych, ale uważa się, że jest to jedna z najstarszych ras na Półwyspie Iberyjskim. Jej korzenie sięgają głębi wieków, a formowanie odbywało się w izolowanych warunkach górskiego regionu Castro Laboreiro w północnej Portugalii, co dało rasie nazwę. Ta miejscowość, charakteryzująca się surowym klimatem, masywami górskimi Peneda i Soajo, stała się kolebką dla tych wytrzymałych psów.

Główną funkcją rasy przez wieki była ochrona bydła i innych zwierząt gospodarskich przed atakami wilków, które były powszechne w tym regionie. Izolacja sprzyjała zachowaniu czystości krwi i unikalnych cech użytkowych. Psy żyły obok pasterzy, prowadząc półdziki tryb życia, co zahartowało ich charakter, uczyniło je samodzielnymi, inteligentnymi i zdolnymi do podejmowania decyzji bez udziału człowieka. W przeciwieństwie do wielu innych ras, Cão de Castro Laboreiro praktycznie nie uległ wpływom „modnych” trendów w kynologii, zachowując swój pierwotny wygląd i temperament. Dopiero w 1935 roku zatwierdzono pierwszy wzorzec rasy, co było krokiem w kierunku jej oficjalnego uznania.

Jak wygląda Cão de Castro Laboreiro: wzorzec rasy

Cão de Castro Laboreiro to pies typu mastiffa, ale o lżejszej i bardziej atletycznej budowie, przypominającej wilka. Ma harmonijne proporcje, mocny kościec i rozwiniętą muskulaturę, co świadczy o jego sile i zwinności.

• Głowa: Średniej wielkości, sucha, lekko wydłużona. Czaszka umiarkowanie szeroka. Stop płynny.
• Kufa: Wydłużona, prosta, zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta.
• Nos: Duży, z dobrze rozwiniętymi nozdrzami, zawsze czarnego koloru.
• Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdałowego, skośnie osadzone. Kolor – od jasnobrązowego do ciemnobrązowego, harmonizujący z podstawowym umaszczeniem. Spojrzenie inteligentne, czujne, czasem surowe.
• Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, trójkątne, średniej wielkości, cienkie i gładkie.
• Szyja: Potężna, krótka, bez podgardla.
• Tułów: W formacie prostokątnym. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Grzbiet prosty, mocny.
• Kończyny: Proste, równoległe, o mocnych kościach i rozwiniętej muskulaturze. Łapy okrągłe, „kocie”, z grubymi opuszkami.
• Ogon: Średniej długości, szablasty. W spoczynku opuszczony, w podnieceniu – unosi się powyżej linii grzbietu.
• Sierść: Krótka (około 5 cm), gęsta, szorstka w dotyku, dobrze chroniąca przed niepogodą. Podszerstek nieobecny lub słabo rozwinięty.
• Umaszczenie: Najbardziej rozpowszechnione i pożądane jest umaszczenie „górskie” lub „wilcze” – pręgowane na szarym, płowym lub rudym tle. Może występować czarna maska.