Owczarek kataloński — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy owczarek kataloński

Korzenie owczarka katalońskiego sięgają wieków wstecz, a jego przodkami najprawdopodobniej były różnorodne górskie psy pasterskie z Półwyspu Iberyjskiego. Uważa się, że znaczący wpływ na kształtowanie rasy miał owczarek pirenejski długowłosy, z którym Katalończycy dzielą wspólne cechy zarówno w wyglądzie, jak i w cechach użytkowych. Pierwszy stały typ rasy zaczął kształtować się w XVIII wieku, kiedy pasterze celowo selekcjonowali psy najlepiej przystosowane do surowych warunków górskich i efektywnej pracy ze stadem. Głównymi kryteriami były wytrzymałość, inteligencja, posłuszeństwo i zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji.

Oficjalne uznanie rasy nastąpiło znacznie później. W 1911 roku owczarek kataloński został uznany za jedną z narodowych ras Hiszpanii. Ważnym kamieniem milowym było to, że wzorzec tej rasy stał się pierwszym hiszpańskim standardem uznanym przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Otworzyło to owczarkowi katalońskiemu drogę na międzynarodowe wystawy i przyczyniło się do jego popularyzacji poza granicami ojczyzny. Podczas hiszpańskiej wojny domowej (1936–1939) psy te wykazały się wszechstronnością i odwagą, pełniąc obowiązki łączników i strażników, dostarczając wiadomości i strzegąc ważnych obiektów.

Wygląd i wzorzec rasy owczarek kataloński

Owczarek kataloński to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Sylwetka jest lekko wydłużona, co oznacza, że długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Nadaje to psu zwinność i wytrzymałość niezbędne do długotrwałej pracy.

Głowa owczarka katalońskiego jest mocna, w kształcie klina, proporcjonalna do tułowia. Czaszka jest lekko wypukła, a stop umiarkowanie zaznaczony. Kufa jest prosta, nieco krótsza od mózgoczaszki. Cechą charakterystyczną są gęste brwi, broda i wąsy, które nadają mu nieco surowy, ale inteligentny wyraz.

Oczy są duże, okrągłe, bardzo wyraziste, o barwie ciemnego bursztynu, świadczące o żywej inteligencji.

Uszy są trójkątne, wysoko osadzone, ruchliwe, mogą być stojące lub półstojące z opadającymi końcówkami, przylegającymi do głowy.

Nos jest zawsze czarny.

Sierść – to jeden z głównych znaków rozpoznawczych rasy. Jest długa, prosta lub lekko falista, dość szorstka w dotyku, z gęstym podszerstkiem, który niezawodnie chroni psa przed niepogodą. Na głowie sierść tworzy charakterystyczne brwi, wąsy i brodę. Linienie przebiega dwa razy w roku i jest dość specyficzne: najpierw linieje przednia część ciała, a następnie tylna. Istnieje również rzadka odmiana krótkowłosa, ale psy długowłose są bardziej typowymi przedstawicielami rasy.

Umaszczenie owczarka katalońskiego jest bardzo zróżnicowane i zazwyczaj jest wynikiem mieszania się różnych odcieni włosów: płowego, rudobrązowego, szarego, czarnego. Z daleka pies może wydawać się jednolity, ale z bliska widać, że końcówki włosów często mają ciemniejszy odcień. Główne typowe umaszczenia to:

• Płowe: od jasnopiaskowego do nasyconego rudego, często z ciemniejszymi końcówkami włosów (nalot węglowy).
• Sobolowe (rude z czarnymi końcówkami włosów): tworzy efekt przyciemnienia na grzbiecie i głowie.
• Szare: mieszanka czarnych, szarych i białych włosów, dająca różne odcienie od jasnoszarego do ciemnoszarego.
• Czarne podpalane: występuje rzadziej, z charakterystycznymi podpaleniami nad oczami, na kufie, piersi i kończynach.
• Pręgowane: również możliwe, choć mniej powszechne.

Białe łaty nie są dopuszczalne, z wyjątkiem niewielkiego znaczenia na piersi lub na palcach, ale całkowicie białe umaszczenie jest wadą dyskwalifikującą.