Historia rasy
Chociaż sama nazwa rasy wskazuje na terytorium jej pochodzenia, za ojczyznę odrodzenia niemal wymarłych owłosionych grzywaczy chińskich i ich standardu należy uznać Anglię. Te maleńkie pieski zostały tam przywiezione z Chin w 1800 roku. Istnieje przypuszczenie (oparte na danych archeologicznych), że do Chin grzywacze trafiły z terytorium Meksyku lub Afryki. Uważa się, że pochodzą od afrykańskich nagich psów, które chińscy kupcy zabierali na swoje statki do polowania na szczury. Właśnie na statkach psy te rozprzestrzeniły się po świecie.
Co ciekawe, pokryte długą sierścią chińskie grzywacze rodzą się w tym samym miocie co ich naga odmiana – dlatego rasę przyszłych szczeniąt trudno określić przed ich przyjściem na świat. Przez stulecia owłosione grzywacze nie były cenione tak, jak ich egzotyczni, nadzy bracia i siostry. Często je eliminowano, uważając za „nieudany” wariant. Dopiero dzięki entuzjastom, takim jak amerykańska hodowczyni Debora Wood i jej hodowla „Crest Haven”, owłosione grzywacze chińskie zaczęły zdobywać uznanie w połowie XX wieku. Dostrzegła ona ich piękno i znaczenie dla puli genetycznej. Dziś owłosione grzywacze są pełnoprawnymi i uwielbianymi przedstawicielami rasy na wystawach i w domach na całym świecie.
Jak wygląda owłosiony chiński grzywacz: opis wyglądu
W przeciwieństwie do swojego nagiego krewnego, owłosiony chiński grzywacz wygląda jak klasyczny mały pies długowłosy, często mylony z innymi rasami. Jednak pod długą sierścią kryje się ta sama wyrafinowana struktura ciała.
To mały, wykwintny pies o wydłużonej głowie, płaskiej kufie i szeroko osadzonych ciemnych oczach, przypominających czarne oliwki. U owłosionych grzywaczy, w przeciwieństwie do odmiany nagiej, dopuszczalne są zarówno uszy stojące, jak i wiszące. Zazwyczaj, jeśli są stojące, są duże w stosunku do głowy psa. U nagich psów uszy prawie zawsze muszą być stojące (czasem są kopiowane lub podklejane w dzieciństwie).
Przedstawicieli rasy wyróżniają smukłe „zajęcze” łapy z miniaturowymi nadgarstkami. Oznacza to, że ich palce są dłuższe niż u większości psów, co nadaje łapie szczególną elegancję. Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Istnieją dwa typy budowy ciała: „jelenia” (deer type) - lżejszy, o delikatniejszym kośćcu, oraz „kucyk” (cobby type) - bardziej krępy, o mocniejszym kośćcu. Oba typy są akceptowalne.
Długi ogon jest opuszczony w dół, ale w ruchu unosi się w górę w kształcie sierpa. Jego zwężający się koniec zdobi długa kitka sierści. Jednocześnie standard nie dopuszcza żadnych „zawieszeń” na szyi.
Główna cecha - sierść. Owłosiony chiński grzywacz ma podwójną sierść: długi, prosty, miękki i jedwabisty włos okrywowy oraz krótki, miękki podszerstek. Ta sierść pokrywa całe ciało. Nie linieje ona w typowy sposób (jak np. owczarek), ale martwe włosy wypadają i utykają w podszerstku, co wymaga codziennego wyczesywania, aby zapobiec kołtunom.
