Urugwajski cimarron — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia i rozwoju rasy urugwajski cimarron

Historia urugwajskiego cimarróna jest nierozerwalnie związana z dziejami samego Urugwaju. Dokładne pochodzenie rasy owiane jest tajemnicą, ale główna teoria głosi, że jej przodkami były psy typu mastifów i chartów, sprowadzone na kontynent przez hiszpańskich i portugalskich kolonizatorów w XVI-XVII wieku. Psy te mają wspólne korzenie z wieloma dużymi rasami iberyjskimi, używanymi do stróżowania i pracy z bydłem, takimi jak portugalski Rafeiro do Alentejo. Zostały one pozostawione same sobie i zaczęły niekontrolowanie rozmnażać się na bezkresnych przestrzeniach pampy. Samo słowo „cimarrón” w tłumaczeniu z hiszpańskiego oznacza „dziki” lub „zdziwaczały”, co bezpośrednio wskazuje na ich pochodzenie.

Przez wieki psy te przetrwały w surowych warunkach, przechodząc ostrą selekcję naturalną. Przeżywały tylko najsilniejsze, najmądrzejsze i najbardziej wytrzymałe osobniki, co ukształtowało unikalne cechy rasy: krzepkie zdrowie, niesamowitą zdolność adaptacji i wybitne cechy użytkowe. W XVIII wieku ich populacja stała się tak duża, że zaczęły stanowić zagrożenie dla bydła, a nawet ludzi. Ówczesny rząd wydał rozkaz masowego ich niszczenia, a za ich skóry wypłacano nagrody. Rasa znalazła się na skraju wyginięcia.

Jednak niektórzy lokalni farmerzy i właściciele ziemscy (estancieros) dostrzegli w tych psach nie zagrożenie, lecz ogromny potencjał. Zaczęli odławiać najlepszych przedstawicieli „cimarronów”, oswajać je i wykorzystywać do ochrony swoich posiadłości oraz do pracy z bydłem. To właśnie dzięki tym entuzjastom udało się nie tylko zachować, ale i celowo rozwijać rasę, utrzymując jej czystość i unikalne cechy. Praca prowadzona była na izolowanych ranczach, co pozwoliło uniknąć mieszania z innymi rasami.

Oficjalne uznanie przyszło znacznie później. W 1969 roku urugwajski cimarron został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie psów, zorganizowanej przez Urugwajski Kennel Club. W 1989 roku rasa została oficjalnie uznana na poziomie krajowym i opracowano jej pierwszy wzorzec. Międzynarodowe uznanie nastąpiło w 2006 roku, kiedy Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) tymczasowo uznała rasę, a w 2017 roku – na stałe. Dziś urugwajski cimarron jest narodową dumą Urugwaju i jest wykorzystywany w armii, policji i służbach ratowniczych kraju.

Wzorzec rasy i wygląd urugwajskiego cimarróna

Urugwajski cimarron to pies typu molosowatego, średniej wielkości, o mocnej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i kośćcem, a jednocześnie bardzo ruchliwy i zwinny. Sprawia wrażenie siły, pewności siebie i spokoju.

1. Głowa: Potężna, typu mezocefalicznego (średniej długości). Czaszka szersza niż długa, z wyraźnym, ale nie ostrym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa silna, nieco krótsza od części mózgowej. Wargi przylegające, nie obwisłe. Trufla nosa duża, czarna.
2. Szczęki i zęby: Bardzo silne i szerokie. Zgryz nożycowy, choć dopuszczalny jest również zgryz cęgowy. Pożądany pełny komplet zębów.
3. Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdała, o inteligentnym i ciekawym spojrzeniu. Kolor – odcienie brązu, im ciemniejsze, tym lepiej.
4. Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, ale nie przylegające ściśle do policzków. Historycznie uszy były bardzo krótko kopiowane w kształcie ucha pumy, aby uniknąć urazów podczas polowań na grubą zwierzynę. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zabronione.
5. Tułów: Silny, zrównoważony. Linia grzbietu prosta lub z ledwo zauważalnym kłębem. Grzbiet krótki i mocny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca łokci. Brzuch dobrze podciągnięty.
6. Ogon: Gruby u nasady, średnio osadzony. W spoczynku opuszczony, w ruchu podniesiony poziomo lub nieco wyżej.
7. Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu i wyraźnej muskulaturze. Łapy owalne, zwarte, z mocnymi opuszkami. Ruchy swobodne, potężne i elastyczne.

Sierść i umaszczenie

Sierść u cimarróna jest krótka, gładka, ściśle przylegająca do ciała, z podszerstkiem. Taka struktura sierści doskonale chroni psa przed niepogodą. Umaszczenie jest jedną z wizytówek rasy.

Dla obu typów umaszczenia charakterystyczna może być czarna lub ciemna maska na kufie. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej, dolnej części szyi, brzuchu i na palcach, ale nie powinny być zbyt duże.