Historia rasy: od królewskich komnat do współczesności
Historia karłowatego spaniela liczy około tysiąca lat i jest doskonale udokumentowana w licznych dziełach sztuki. Malarstwo europejskie - przede wszystkim portretowe - często odwołuje się do wizerunku maleńkiego pieska o ujmującej powierzchowności, siedzącego na rękach właściciela. To właśnie phalène jest pierwotną, „oryginalną” formą spaniela kontynentalnego miniaturowego. Na obrazach Tycjana, Rubensa, Cloueta i innych mistrzów epoki Renesansu widzimy właśnie kłapouche spaniele. Były one ulubieńcami markizy de Pompadour i Marii Antoniny.
Co ciekawe, pojawienie się stojących uszu (papillonów) nastąpiło znacznie później, prawdopodobnie w wyniku domieszki krwi szpiców lub terierów w celu zmiejszenia rozmiaru psów. Do XIX wieku phalène dominowały, ale z czasem moda zmieniła się na korzyść „motyli”. W pierwszej tercji XX wieku kynolodzy zajęli się wyhodowaniem stabilnego typu rasowego - dekoracyjny maluch szybko trafił do specjalistycznych hodowli, pozostając jednak rzadkim psem rodzinnym. Dziś phalène przeżywa swoisty renesans, ponieważ koneserzy klasycznego piękna wracają do korzeni rasy.
Wygląd i anatomia: jak wygląda idealny Phalène
Mały pies o harmonijnej budowie, wydłużonym tułowiu, zaokrąglonej głowie i wiszących uszach - to właśnie ich kształt jest głównym wyznacznikiem odróżniającym phalène'a od rasy spaniel kontynentalny miniaturowy papillon. Warto rozumieć, że anatomicznie, poza chrząstką małżowiny usznej, psy te są identyczne.
Głowa i czaszka
Puszka mózgowa nie powinna być zbyt okrągła (jak jabłko), ale musi mieć wyraźnie zaznaczony stop (przejście od czoła do kufy). Kufa jest krótsza od części czaszkowej, zaostrzona, ale nie tak płaska jak u ras brachycefalicznych. Przykładowo, jeśli porównamy go z rasą pekińczyk, u phalène'a drogi oddechowe są otwarte i nie sprawiają problemów.
Uszy - duma rasy
Uszy są osadzone wysoko, znacznie powyżej linii oczu. Są wiszące, ale przy tym dość ruchliwe. Płat ucha powinien być mocny, lecz miękki. Kluczową cechą jest długi włos ozdobny na uszach, który tworzy efekt „frędzli”. W stanie spoczynku uszy przylegają do głowy, ale gdy pies jest czujny, mogą się nieco unosić u nasady, jednak końcówki zawsze pozostają skierowane w dół.
Tułów i szata
Głęboka klatka piersiowa kończy się nisko między przednimi kończynami, zapewniając wystarczającą objętość dla płuc i serca. Brzuch psa jest podkasany, a długi ogon unosi się do linii grzbietu z pięknym zagięciem do przodu, tworząc „pióropusz” z sierści. Zdobią go długie pasma włosów - podobnie jak uszy i kończyny; na tułowiu gęsta sierść jest nieco krótsza, ale ściśle przylega. Jej umaszczenie to kolorowe łaty na białym tle, którego powierzchnia powinna przeważać. Szczególnie ceniona jest symetryczna biała strzałka między oczami phalène'a, dodająca pyszczkowi wyrazistości.
Struktura sierści jest jedwabista, falista, ale nie kręcona. Przypomina ona szatę innego wschodniego arystokraty - rasy chin japoński, ale jest gęstsza i bardziej sprężysta. Ważny moment: u phalène'a całkowicie brakuje podszerstka, co czyni go mniej alergizującym i ułatwia sprzątanie w domu.
