Historia pochodzenia rasy wilczak czechosłowacki
Historia wilczaka czechosłowackiego to unikalny eksperyment, który rozpoczął się w 1955 roku w ówczesnej Czechosłowacji. Inicjatorem stworzenia rasy był podpułkownik wojsk granicznych Karel Hartl. Celem było ulepszenie cech użytkowych psów służących na granicy, w szczególności owczarków niemieckich, poprzez krzyżowanie ich z wilkiem karpackim (Canis lupus lupus). Uważano, że pozwoli to uzyskać zwierzęta o lepszym zdrowiu, wytrzymałości, ostrzejszym węchu i wzroku, zwłaszcza w nocy, przy jednoczesnym zachowaniu sterowności psa.
Pierwsze udane skrzyżowanie miało miejsce 26 maja 1958 roku w Libějovicach, kiedy wilczyca o imieniu Brita urodziła szczenięta po owczarku niemieckim Cézarze z Březového háje. Szczenięta pierwszego pokolenia (F1) miały głównie wilczy wygląd i zachowanie, były trudniejsze w szkoleniu. Dalsze prace prowadzono poprzez krzyżowanie zwrotne hybryd z owczarkami niemieckimi, aby utrwalić pożądane cechy psa i zmniejszyć dzikość. W projekcie wykorzystano jeszcze trzy wilki: dwie samice (Brita i Bela) oraz dwóch samców. Ostatnie dodanie wilczej krwi miało miejsce w 1983 roku.
Lata pracy, starannej selekcji najlepszych przedstawicieli, analizy ich cech i zachowań doprowadziły do narodzin nowej rasy. W 1965 roku, po zakończeniu fazy eksperymentalnej, opracowano plan hodowlany mający na celu konsolidację cech rasy. Głównym zadaniem było połączenie użytecznych cech wilka z pożądanymi cechami psa. Wilczak czechosłowacki został oficjalnie uznany za rasę narodową w Czechosłowacji w 1982 roku. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) wstępnie uznała rasę w 1989 roku, a ostateczne uznanie nastąpiło w 1999 roku. Rasa należy do Grupy 1 (Owczarki i inne psy pasterskie), Sekcji 1 (Owczarki).
Jak wygląda wilczak czechosłowacki: wzorzec i opis wyglądu
Wilczak czechosłowacki to zwierzę o mocnej budowie, wzroście powyżej średniej i prostokątnej sylwetce. Jego wygląd, ruchy, struktura sierści i maska na pysku przypominają wilka. Dymorfizm płciowy jest wyraźnie zaznaczony: psy są większe i masywniejsze od suk.
- Głowa: Symetryczna, dobrze umięśniona. Patrząc z boku i z góry, ma kształt tępego klina. Czaszka lekko wysklepiona, bez wyraźnej bruzdy czołowej. Stop (przejście od czoła do kufy) umiarkowany. Kufa sucha, niezbyt szeroka, prosta. Wargi suche, ściśle przylegające, czarnego koloru. Szczęki mocne, symetryczne; zęby dobrze rozwinięte, zwłaszcza kły. Zgryz nożycowy lub cęgowy.
- Oczy: Niewielkie, skośnie osadzone, o bursztynowej barwie. Spojrzenie żywe, odważne, bardzo wyraziste, często czujne.
- Uszy: Stojące, cienkie, trójkątne, krótkie (nie dłuższe niż 1/6 wysokości w kłębie). Bardzo ruchliwe, co świadczy o ich wilczym dziedzictwie. Zewnętrzny punkt podstawy ucha i zewnętrzny kącik oka znajdują się na jednej linii.
- Szyja: Sucha, dobrze umięśniona, w spoczynku tworzy z poziomem kąt do 40 stopni. Wystarczająco długa, aby pies mógł łatwo dosięgnąć nosem do ziemi.
- Tułów: Linia grzbietu płynna, lekko opadająca. Kłąb dobrze zaznaczony. Grzbiet mocny, prosty. Lędźwie krótkie, dobrze umięśnione, niezbyt szerokie. Zad krótki, lekko opadający. Klatka piersiowa pojemna, w kształcie gruszki, nie sięga do łokci. Brzuch podciągnięty, ale nie podkasany.
- Ogon: Wysoko osadzony, swobodnie zwisający. Gdy pies jest pobudzony, unosi go w kształcie sierpa. Pokryty gęstą sierścią. W spoczynku sięga do stawów skokowych.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, mocne, suche, lekko skierowane na zewnątrz, co zapewnia stabilność. Łopatki długie, ukośnie ustawione. Łokcie przylegają do ciała. Tylne kończyny potężne, równoległe. Uda długie, muskularne. Stawy skokowe nisko osadzone, suche, mocne. Łapy duże, z długimi, wysklepionymi palcami i mocnymi, ciemnymi pazurami.
- Ruch: Harmonijny, lekki, przestrzenny. Charakterystycznym chodem jest niski kłus, w którym pies może pokonywać duże odległości bez zmęczenia. Kroki są długie.
- Sierść: Prosta, gęsta, ściśle przylegająca. Sierść zimowa i letnia znacznie się różnią. Zimą dominuje masywny podszerstek, który wraz z włosem okrywowym tworzy gęstą warstwę ochronną na całym ciele. Latem podszerstek jest znacznie rzadszy. Sierść pokrywa całe ciało, w tym wewnętrzną powierzchnię uszu, brzuch i przestrzenie między palcami.
- Umaszczenie: Typowe – od żółtawoszarego do srebrzystoszarego z charakterystyczną jasną „maską” wokół pyska, na podbródku i dolnej części szyi. Jasna sierść występuje również po wewnętrznej stronie szyi i na przedniej części klatki piersiowej. Dopuszczalne jest ciemnoszare umaszczenie z jasną maską.
